Өлең, жыр, ақындар

Оразбай басында

  • 24.09.2021
  • 0
  • 0
  • 787
Құлазитын секілді Шұнай тауы,
Ескі қыстау көргенді мұңайтады.
Өшкен ошақ,
Өлген үй,
Тозған мұржа...
Сұрағанға сыздықтап сыр айтады.
Білеуленіп булықса қан тамыры,
Оразбайдың мұнда өтті барша күні.
Аң шықпаса,
Басына жан шығармас,
Шұнай еді меншікті Хантәңірі.
Заман аз ба бас қатып, ми қайнаған,
Байлық қуса, кеңге де сыймайды адам.
Абай жазып жатқанда –
Оразбай бұл
Жылқы ізімен даланы шимайлаған.
Өмір аз ба өтеуі өтелмеген,
Надандықтың қоржынын көтермеген.
Абай өнер қуғанда –
Оразбай бұл
Жер түбіне жылқымен жетем деген.
Қара адырды алса да қанша үйірмен,
Тірлігінде ісі жоқ жан сүйінген.
Оразбайдың қолымен –
Дүлейлік бұл
Даналықтың басына қамшы үйірген.
Күні бітті.
Күңіреніп өтті бәрі,
Белбеуіне түйіліп беттің ары.
Шұнай тауы баяғы бәз қалпында,
Келгенге де кеткенге жоқ күмәні.
Көкалалы көп жылқы көшкен бұлттай,
Оразбайды қойды ма бос қаңғыртпай?
Құлпытаста жазулы қысқа ғұмыр,
Сыры көше бастапты өшкен жұрттай.
Көп келмейді бұл маңға ел еркелеп,
Таудан төмен соғады жел ентелеп.
Жабығыңқы,
Тозыңқы сұр бейіт тұр,
Жалғыз жылқы түбінде көлеңкелеп...

1984



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Әке туралы жыр

  • 0
  • 0

От орады дала, тауды, орманды,
Бомбалардан бітпес жара – ор қалды...
Дәті бармай зобалаңды көруге,
Ұясынан Күн шығуға қорғанды.

Толық

Әбіштің Шұғамен қоштасуы

  • 0
  • 0

Шұғажан, қош, аман бол оралғанша,
Қапыда кетіп барап, амал қанша?
Алысар арпалысып сүйген жүрек,
Түнекке мәңгі­-бақи қамалғанша.

Толық

Сүйек ауыр

  • 0
  • 0

Дүр етіп көтерілсе көлдің құсы,
Қанатын кері тебер желдің күші.
Алмасып аласұрған көк толқынның
Жартасқа маңдай соғар алдыңғысы.

Толық

Қарап көріңіз