Көк балауса егілер...
- 0
- 0
Көк балауса егілер,
Көгерер-ау тал, шынар.
Тал, шынардан төгілер
Моншақ-моншақ тамшылар.
Тау
Шамасы жоқТастайтұғын қар-мұзын да аунатып,
Жылжи алмай қалыпты, әне, тау қатып.
Әлемдегі мықтылықтар не түрлі
алыс, суық көрінуде секілді,
Пайдасы жоқ, сұсы ғана сырт биік
Көкшиеді мұз-қабағын құрт түйіп.
Қыпыңдайды көк кірпігі шыршаның,
тауға еліктеп қалыпты, әне, бұлт та ұйып.
Ұлысың, тау!
Ал, не болды?
Табанында тұрса да
Құм тағдыры — өз тағдырың бір сана.
Қабақ қатып, қар мен мұзды құрсана,
атағаны үшін жұрттың ұлы деп
нең бар еді ызбарланып мұншама!
Мына тұлғаң — аятар, не мұңайтар,
тастың тегі — топырақ деп кім айтар...
Уа, ұйып қал, бұлақ, бір сәт ұйып қал,
жаралғаныңды ұмыт сен де сұйықтан!
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Бас қайда болса – онда аяқ бар...
- 0
- 0
Бас қайда болса – онда аяқ бар,
Сүрінген жығылып тояттар.
Бұл жерден басталса тіршілік
Ол жерден сапарын аяқтар.
Мойнына арқан түсіп, күш батпаған...
- 0
- 0
Мойнына арқан түсіп, күш батпаған,
көнбеген жаз – кермеге, қыс – қақпаға,
бір асау әлі қашып жүрген сын-ды,
құрыққа сол күндері ұстатпаған.
Фара
Жұмекен Нәжімеденовтің «Тау» — қазақ поэзиясында табиғат пен адам болмысын терең философиялық образдар арқылы жеткізетін әсерлі шығарма. Бұл өлеңде таудың қатып қалған сыры мен оның биік бейнесі суреттеліп, табиғаттың сыртқы мықтылығы мен ішкі әлсіздігі арасындағы парадокс ашады: тау өзі биік, үлкен көрінсе де, қабақ қатып, қар‑мұзға тұншығып қалғаны оқырманға табиғаттың да адам секілді сезімге бай екендігін сезіндіреді.
Өлеңде таудың бейнесі өмірдегі биік мақсат пен адам рухының күресінің символы ретінде айқын көрінеді — тау биік болса да, оның ішінде құм тағдырының өзіндік салмағы бар дейтін ойлар терең ойға жетелейді.
Мен бұл өлеңді оқып, табиғаттың көркемдік тілі мен поэзиядағы терең ойды үйлестіре отырып жеткізуін жоғары бағаладым. Мұндай шығармалар қазақ әдебиетінің рухани байлығын көрсетеді және оқырманға табиғат пен адам арасындағы байланысты қайта ойлауға мүмкіндік береді.