Өлең, жыр, ақындар

Елім менің енді шықты «құлдықтан»

  • 06.11.2021
  • 0
  • 0
  • 521
Елім менің енді шықты «құлдықтан»,
Уақыт деген байлаусыз жел, кімді ұққан.
Жерге тамған қан мен тері әкемнің,
Сұрауы жоқ судай болды құм жұтқан.
Өңешінен өткізген не заманды,
Қасқырға елім қойдай болып таланды.
Көкірегінің көзі ашылмай қараңғы,
Көрден шығып, көрге барып қамалды.
Өмірде бұл, мен түсінбес не қалды?
Елсіз-күнсіз, өмір маған тамұқтай,
Құсаландым, жүрегімді жан ұқпай.
Кең далада ауа жетпей, үн-тілсіз,
Бұлқынамын, торға түскен балықтай.
Тезге салып тағдыр әлі сынар мың,
Сынбай оған шарболаттай шыдармын.
Сұры суық ысылдаған, ысқырып,
Айыр тілін алып қайтем жыланның?
Бүйірге ұрып, бүрістірген түнгі леп,
Күні шықпай, бозторғайым жүр жүдеп.
Ел ішінде мен сөйлейтін бір тіл бар,
Бір кеудемде болғаннан соң, бір жүрек...
Ауырғанда, болар маған дәрі жыр,
(Бір тілімді түсінбеген әрі жүр)
Сен кетерсің...
Өз жерінен қозғалмай –
Елім қалса, мен қаламын бәрібір.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Сәулең жатыр, тарап күн, тарап айдан

  • 0
  • 0

Сәулең жатыр, тарап күн, тарап айдан,
Сені көрсем, сезім мас, сана майдан,
Жонып-қашап тұлғамды мүсіндеші,
Қарсы біткен бұтағы қарағайдан.

Толық

Бір жас әйелге...

  • 0
  • 0

Өлуге тумай жатып кім асығар,
Күн шығар, мезгілімен гүл ашылар.
Өтінем, жауап берші, ей, жас әйел,
Тумаған сәбидің не кінәсі бар?

Толық

Құлан қуғандай соңыңнан

  • 0
  • 0

Құлан қуғандай соңыңнан,
Шапқылай берер «жынды» емен.
Ұстама менің қолымнан,
Көрсем де сені үндемен.

Толық

Қарап көріңіз