Өлең, жыр, ақындар

Он төртім бе, он бесім бе, беймәлім

  • 08.11.2021
  • 0
  • 0
  • 542
Он төртім бе, он бесім бе, беймәлім,
Сүю жайлы алғашқы рет ойладым.
Өте шықса құрбы бала ысқырып,
Жүгіруші ек қарсы алдына айнаның.
Қараушы едік, таласып бір айнаға,
Тараушы едік, тентек шашты жай ғана.
Санаушы едік, саусақ бүгіп шетінен,
Ауылдағы әдемі деп қай бала.
Өте шықты албырт жылдар желдей боп,
Өзім деуге ұяламын сенбей көп.
Сезінуші ем сол бір шақта шынымен,
Дүниедегі ең сұлу қыз мен ғой деп.
Тіршілікті түсіндік те долбармен,
Кеттік ұзап қилы-қилы жолдармен.
Мәңгі-бақи кетпейтіндей басымнан –
Көрінетін, бұлдыраған сол дәурен…



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Әкем үйге келгенде

  • 0
  • 0

Ауыл жақты көп сұрап,
Алдым білем тынышын.
– Бұрынғыдан жақсырақ,
деп кең алып тынысын.

Толық

Жас ақынға жауап

  • 0
  • 0

Ақын әпке, жанға жақын жырларың,
Сендей болар кеуде соққан бір дарын.
Өзгелерге насихаттап өзіңді,
Неге үй алып, астанада тұрмадың?..

Толық

Түндер өтті елеспен, күндер өтті

  • 0
  • 0

Түндер өтті елеспен, күндер өтті,
Сеніп қалған іздеумен күлден отты.
Табиғаттың елігіп көктеміне,
Жайқалып бір көңілім гүлдемепті...

Толық

Қарап көріңіз