Аспан жерге моншағын

Самалдың саусақтары – ауада жыр жазып жүр,
Ей, ақын, қиялдан түс, болдың ба, мұң қазып бір!
Алтын ғасырында – сөздерің тыңдалып тұр,
Аспан жерге моншағын төгіп алды!

Теңіз де інжуін шашып, көз жауын алады енді,
Гаухар, деп, көкке көтермес, адамдар - қоланы енді,
Пәк, ғаріп болған жандардың жолы да болады, енді,
Аспан жерге моншағын төгіп алды.

Түлкіні – төрде семірген – босаға бір тебер ме екен,
Кетпейді, жең ұшынан енді, жандарға – жүлделер бөтен.
Түн-сәкіні босатайықшы! Жарқ етті, Күн жеңеді екен,
Аспан жерге моншағын төгіп алды!

---