Өлең, жыр, ақындар

Мұң Ай...

  • admin
  • 22.04.2024
  • 0
  • 0
  • 393
Керім,
сенен хабар жоқ,
онсызда
сен тұрмысқа шыққалы бері
ештеңе өзгермеді,
Өзгергені:
Ән айтуды қойдым,
өтірік күліп үйрендім,
Жалғыз қалуды меңгердім,
Сосын,
үйлендім өлеңге;
жанары,
жаны,
нәзіктігі
саған ұқсаған.
Және саған ұқсаған
тәні –
кітаптар оқумен
бітірдім жыл аяғын.
Сені көп ойламаймын,
тыныс алғанымда ғана,
мұңаямын аздап.
«Құтқаршы» дер ем,
Бірақ,
хәлімді көріп
жыларсың деп қорқам,
Сүлдеріме ілінген жаным –
Дымқыл,
қартаң,
көне...
Алыс –
өмірден, сенен...
Белгілі,
бір күні өлем,
естиді дүние...
Сонда,
Тек сен естімесең екен.
Жалғыз қаларсың деп, қорқам...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Өзіңдей өмір...

  • 0
  • 0

Жапырақ болсамшы жап-жасыл,
Дегенмен, қараша келеді.
Аспаннан бір тамшы күтемін,
Қаңсырап көңілдің шелегі.

Толық

Бөрі жүрек Айға ұлиды

  • 0
  • 0

Көрдім сенім ақ жүзіңнен еркелеген,
Көрмей сезім бұрылдың-ау ерте менен.
Бекежанның оқ жанары садақ болып,
Қыз Жібектен айрылды ғой ер Төлеген.

Толық

Сен кеткелі...

  • 0
  • 0

Бұл әлем қап-қара тас түнек,
Қара бақ, қара жер, қара құм.
Әлем — от, жүрегім мұп-мұздай,
Сұп-суық оттарға жанатын.

Толық

Қарап көріңіз