Суықты сүйетінім несі екен

Суықты сүйетінім несі екен
Жылытқым келгенінен болар.
Үп еткен лепке жапырақ тоңғақ
үсіпті күз қабығында қанап.
Жауын. Қолшатырлар. Жаяужол.
Жаңбырлар өтіп барып плащымнан
Ішіме тамып кететіні несі
Тәп-тәтті һам ащылау?
Ару қолшатырына қорғанды,
керек жоқ оған жауын...
жүрісі –
жаңбыр ғой, тұрысы да.
Таранған
шашынагүл қадағанжансыздау...
Астында қолшатырдың жауын-қыз,
жауыңыз дала асып, тау асып...
адымың – моншақ-моншақ тамшылар
мөлт етіп баяу басып барасың...
Қараша қарғалары таниды
досындай мен бейбақты...
неге ме?
Өйткені, менен ұшқан;
қарғалар –
қарқ еткен қарашығым, керегем,
бәтіңкем,
түнге жұтылған бөлмем...
Жаңбырдың жол кірлетті балағын...
Қолшатырыңнан сырғып бара жатқан
Қараша қарашығы ғанамын...

---