Қарт қыран
Ойыңның оқыдым, аға, ұшқындарын,
Тағдырдың таттың талай қышқыл дәмін.
Қысастық болғанын да білді жұртың,
Жазыңды қызыл заман қыс қылғанын.
Ойыңның оқыдым, аға, ұшқындарын,
Тағдырдың таттың талай қышқыл дәмін.
Қысастық болғанын да білді жұртың,
Жазыңды қызыл заман қыс қылғанын.
Арайлымың, Медетің, Хайроштарың,
Келмеп еді бәйгеден қай қосқаның?!
Үндемесе ағайын өзі білсін,
Күндесе де күліктей ойқастадың.
Жырларын Мұқағали
Жүрегіммен
Жатқа оқып, жандай сүйген ұл едім мен.
Көзіме елестейтін ақын кейпі
Хан Тәңрінің биік ұшқан өрені,
Қарасаздың қара шалғын өлеңі.
Сел боп тасып ақтарылып шалқиды
Мұқағали музасының кемері.
Күннің күркірі,
Зеңбіректің зіркілі,
Оянып ап атқылаған жанартаудың зор үні,
Сан мың тұлпар дүбірімен
Бостандықта бәсірем бар, ақым бар,
Медет етіп, марқаюға хақым бар.
Аспан жақты аңсап тұрар әу бастан,
Азаттықпен әмсе туыс ақындар.
Ардакүрең мінген, арманымыз бірге ұл едік,
Артығали-шерді алдымызға салып түледік.
Қылтиып өсіп қасат бір қардың астында,
Наурызын сағынған жауқазын-жасын гүл едік.
Дауылдай жүргенімде тиіп өртке,
Ақындық ұшырадым қиын дертке.
Қолқасын достың жерге тастармын ба
Қиылған ұйқас тап деп Нью-Йоркке.
Қазақтың тілі дегенде
Жарқ етер көзде жасыны,
Жалғадым сені өлеңге,
Асыл бір әпкем – Асылы!..
Көтеріп моншақ аңғарда,
Көгілжім тартып тауларда,
Шалқытып сағым бауларда,
Наурызым келді бар маңға,
Атаның ұлы - Әлмерек сәби нәресте,
Келеге келіп, кірерсің әлі кеңеске.
Үш ғасыр бұрын ұлтының қамын ойлаған
Әлмерек батыр әулиенің аты әлі есте.
Өмір мынау өкініштен тұрады.
Бір жас ақын ғасыл болған мұрады:
«Сендер мені ұқпайсыңдар, шіркін-ай,
Мен кішкентай Абаймын» деп жылады.
Академиксің, ардақтысың, доктырсың, аға,
Жан-жүрегің жұмсақ,
рухыңмен өткірсің,аға.
Жауырыншы Жүгіней бабаңнан дарыған кие –
Мен!.. дегенде алыс жатыр қаншама.
Мен!.. дегенде жақын жатыр қаншама.
Мен-жүректің қияметін кешуге –
Жету – дозақ...
Көкшеге келсе ғаламат:
Ақындар қунап қалады.
Арудай ажарланады,
Абыздай аруақтанады.
Түлеген Тайсойғаннан тума дарын,
Дарияға айналдырған жылғаларын,
Ағаға академик бас иеміз
Ғылымның алып болған мың қамалын.
Жүрегімнің қоздайтұғын жарасы,
Көңілімнің боздайтұғын наласы –
Қазағымның таусылмайтын таласы.
Тар боп бізге мынау байтақ кеңістік,
Жүрегімде жыр оты жанса егер де,
Парасаттан түйір дән болса менде.
Бәрі де, бәрі дағы сенікі – Отан,
Ақтық сыр да – ажал кеп алса демде.
Беу, жас ағаш,
Балғын өмір балапан,
Тұр ма сүйіп еркелетіп құба таң?
Сенің нәзік жапырағыңды қолаң шаш,
Қасиетті зәузаты Қанай шалдың,
Қанайы деп бүгіннің сені айтармын.
Тоқпақ жалды тұлпарды, уа, дүния,
Тоқсан бестің торына қамай салдың!
Мөп-мөлдір сезім іздесең,
Елестер көзге мұздай таң.
Зергері сөздің кім десең,
Алдымен, Ғабе, сізді айтам.
Ардақты дос,
Алматыға бардың ба?
Астананың сырларына қандың ба?
Мұхаң отыр мұхит оймен тербеліп,
Әупілдек көл басында
Әнмен жанын тербеген.
Ажал-құрық қасында,
Азабы жоқ көрмеген.
Жебір заман былапытын жепті ғой,
Жалбыр тонын шешпей ақыр өтті ғой.
Тырнағына татымайтын жандарды
Жүз Мағжанға алмастырман депті ғой.
Жұртым қазақ деп елжіреген еді жүрегі,
Бақыт, махаббат жолына түсуін тіледі.
Заңсыздығымен күресу үшін заманның
Заң біліп шыққан заңғарлардың зият дүрі еді.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі