Қызғыш құс
Естен неге шықпайсың, естен неге,
Күн түбіне күнə артып көшкен неме?!
Ұқсамайтын түріңнен айналдым-ау,
«Судан таза, сүттен ақ» еш пендеге!
Естен неге шықпайсың, естен неге,
Күн түбіне күнə артып көшкен неме?!
Ұқсамайтын түріңнен айналдым-ау,
«Судан таза, сүттен ақ» еш пендеге!
Тағы өттің-ау алдымнан, қара мысық?
Сенен гөрі жақсы еді бала күшік.
Мен барғанша төрінде қу сайқалдың
Отырмасын бір сабаз шарап ішіп?..
Саусағыма ілінді бұрым-бұлақ...
Үнің де ұнап барады, түрің де ұнап.
Құрдымыңа, құдай-ау, қашан жетем?
Ұрым алыс болғанда, Қырым жырақ.
Не қайыр көктегі айды көксегеннен?
Өзіңді өкпем өшті өкшелеумен...
Ажарын ақ жүзіңнің айтпағанда,
Айналып кетпеймін бе бөксе, белден?!
Күйдірдің-ау, құба қыз, қу жүректі,
Жарым түнде жамылып үлбіректі?..
Көлден ұшып кетті ме көкала үйрек,
Көзімдегі тұп-тұнжыр су дір етті.
Күн шығады күлімдеп,
Күн батады күбірлеп...
Келер-кезек дүние-ай,
Кешегі бар – бүгін жоқ.
Мезі мезгіл меңдеп мені бір өңшең,
Көптен бері көтерілмей жүр еңсем.
Аллаға мың шүкіршілік айтар ем,
Ауруымнан айықтырып жіберсең.
Дала – менің көңілім де,
Тау – еңсем!
Алда-жалда Ақ ордама, жау, енсең:
Тақ – төріме тағзым жасап,
Қол жетпес əлем-жəлемге
Көзімді саттым, телмірдім.
Жезөкше мынау əлемге
Жетім көзімді емдірдім.
Мамырыммен марқайдым,
Тамызыммен ортайдым.
Тамырымнан таусылып,
Қауызымнан қартайдым.
Ойнама менің жүйкеммен,
Сүймеймін жанды сүйкенген.
Кеудеңнен кері итермен,
Ішіме енсең икеммен.
Бақыт қолда сусиды сынаптайын,
Сынаптайын сырғиды күн, апта, айың...
Ай, жұлдызды əпер деп аспандағы
Артық-ауыс жүрекке жүк артпайын.
Жүрісінен жаңылған жорғадайын
Қона бермес бақ құсы қолға дəйім.
Бұлбұл ұшып кетті деп гүлзарынан
Борша егіліп несіне қорланайын.
Алғанша Ажал – сұр мерген
Ақынға Алла тіл берген!
Талайды көрдім түрленген,
Талайды көрдім сыр берген...
Бақ шаппады,
Тұлпарым ақсап тағы.
Озан салып Ордаға кіретұғын
Қайран, шабыт, қайдасың жас шақтағы?
Алшаң-алшаң аттармыз,
Арғымақты баптармыз.
Қара жердің қойыны кең,
Қайда барып тоқтармыз?..
Дарқан даланың
Гүліндей өңің.
Қалқам, қарағым,
Бүгінге дейін
Аямай-ақ қой мені, аямай-ақ
Бірі екен деп ақынның жалаңаяқ.
Сенің құлқың – құныкер қу дүние,
Менің мүлкім – тар кепеш, табақ, аяқ...
Естімегелі көп болды тырнаның үнін,
Құрмады бүгін
Сауығын қырдағы күнім.
Сызылып күлген шағына қызығушы едім,
Төрдегі орным көрінер тұманданып,
Сыртта тұрып есіктен сығаласам.
Елдегі орным көрінер, ерте есейіп,
Егделердің ішіне сыналасам.
Азу тісі – көкала, қатқан сүңгі,
Алдым да артым ақтүтек Ақпан сынды.
Аяғыма оралып ақ Қаншығы
Арлан қасқыр мені аңдып жатқан сынды.
Отқа, суға салғалы шыбын жанды
Қайталаудан аспадым бұрынғы əнді.
Көз аяңа ала жүр, айналайын,
Өзім кетіп..,
«Ақын бай..» дейді əлдекім,
Жоқ, кедеймін.
Мұң шағам сырымды айтып көпке кей күн.
Өлеңді сауын сиыр ете алмасам,
Өмір мені қағып жатыр шөміштен,
Көп жеген мен
Жарып жатыр көп ішкен.
Тағы, міне, тата алмадым бір түйір
Кеш түледім,
Кеш тудым,
Кеш жетілдім...
Бейнеті көп бірімін бес жетімнің.
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі