Тұзы жеңіл тірлікте мендейлердің
Тұзы жеңіл тірлікте мендейлердің.
Жолы болғыш алайда сендейлердің...
Бой жеткісі келеді бала қыздың,
Жасарғысы келеді жеңгейлердің.
Тұзы жеңіл тірлікте мендейлердің.
Жолы болғыш алайда сендейлердің...
Бой жеткісі келеді бала қыздың,
Жасарғысы келеді жеңгейлердің.
Жүлдегерлер
Жемісіндей әр істің
Жамбысына ие болып жарыстың,
Көк аспанда қартайып һәм жуасып
Есіңнен шықпас ойдан ба,
Естінің сөзін қимайсың.
Жаңаны былай қойғанда,
Ескінің өзін қимайсың.
Шет өлкеде қалайша қамықпайын:
Дүниенің тарлығын анықтайын...
Тарылады тынысым,
Аквариумға
Тозған дене көк теректей құлайды,
Демалысқа арнадым мен бұл айды.
Желдің жұмсақ алақаны
Жүйкені
Төрге шығу әлі бізге ерте ме?!
Ерте болса, турасын айт еркеңе.
Мен бәрібір диваныңа шалқаймай,
Құлай кетем жеңгей жайған көрпеңе.
Бір кездегі шаруаның құралдары
Автоматты бүгінде,
Бұрандалы.
Құрыш етін құлақтың жегеннен соң
Басталғандай қайтадан құмар айым
Дөңгеленіп далада туар айым.
Киіз үйдің іргесін түріп тастап,
Көкжиекке көзімді суарайын!
Қала менің тұғырымдай,
Тағымдай.
Дала бірақ қол бұлғайды сағымдай.
Шопан ұлы,
Туған жердің ауасын
Сағыныппын мен тегі.
Үлкен түгіл, баласын,
Момын түгіл, тентегін.
Көргім келер Мексиканы, көргім келер Перуді,
Ацтектердің храмдарын зіл тастардан өрулі.
Көргім келер піл жайылған жунглилі Үндіні,
Көргім келер Иерусалим, Палестина мұңдыны.
Қалай-солай айтқан сөзге балама,
Қызығамын бала мінез данаға.
Қалалықпын,
Кенттен бірақ алыспын,
Көктем түгіл,
Қысың өтіп,
Қар кетіп,
Тозады екен мұз айдынның паркеті,
Пендешілдік кім-кімге де тән деңдер.
Пайғамбарды менсінбейді менмендер.
Қай кезде де көлегейлеп күнді бұлт,
Қай кезде де үрген пілге қандендер.
Сүтпен бірге анаң мейір емізген,
Ақ ниетің кем болмасын теңізден.
Өседі гүл күннің уыз нұрынан,
Ал адамдар жылы-жылы лебізден.
Білем, ыстық жас өмірдің құшағы,
Сол құшақтың жетер бізге күші әлі.
Сезіктенбе сәл ауырса бауырың,
Ол тас бауыр еместіктің нышаны.
Қаһарына әбден мінген Сара апай,
Қамшы болып осқылады қалақай.
Кімді сабап,
Кімнен таяқ жегенін
Әрине, сен қолдамайсың мұнымды,
Әйтсе де мен айтып тынам шынымды:
Өксіп-өксіп,
Өксіп-өксіп жыласаң,
Жаман емес былтырдан биыл күтім,
Жұлдыз-қыз боп жігітке қиылды түн
Ренжитін түк те жоқ, бір қарасаң,
Ішіп-жейтін тамақ көп,
Адасатын, орман түгіл, картада
Бар керемет ақыл-ойға «мәрт» аға.
Ол қарсы емес күнде сабақ беруге
Платонды отырғызып партаға.
Қырық-елу жыл өмір сүрдім, мекенім.
Енді қанша шақырады көкегің?!
Дәмін таттым абыройдың,
Бірақ та
Ширек ғасыр тарамайтын мастығы
Дүниенің бір ғажабы — жастығың.
Жүген-құрық салдырмаса — сол жаман,
Тұмар болған анаң менен атаңа
О замандас,
Қан құйылып қой көзге,
Жұдырығың қышымай ма кей кезде?
Өзге жанның табысына сыздап іш,
Бұл тірліктің сәттері бар сондай сұм.
Атар таңым, әдемірек болғайсың!
Тастап бәрін қылтың-сылтың мінездің,
Тура жолмен жүрейін деп ойлайсың.
Өмірдегі не бір жайсаң,
Қасқаның,
Қарап тұрсаң,
Ғұмырлары қас қағым.
Өзің айтшы, сыншым менің қырағы,
Суға тойған қашан шөлдің мұрабы?!
Он қызы бар ата-анаға, білесің,
Қай кезде де бір ұл жетпей тұрады.
Бұл өмірдің асылы бар ардақтар.
Пасығы бар,
Тарайды одан тармақтар.
Сырлы көлде жем жетеді сазанға,
Ескерткіштің емес ол тас құндағы,
Орындығың тулап ед астыңдағы,
Аударылып түстің де ағып бердің
Төңкерілген қайықтай тасқындағы.
Кеудең кейде құса-мұңға толады,
Толады да қызыл гүлің солады.
Үйің сенің болса болар бірнешеу,
Молаң бірақ біреу ғана болады.
Оралдым ауылға мен жылдар салып,
Қуана құшақ жайып тұр қарсы алып.
Тезірек түседі екен тосын көзге,
Арада өзгергені кім қаншалық.
Халқыма қадірменді, табалдырық!
Тұрасың әр уақытта алаң қылып.
Үлкендер «Баспа!» дейді,
Аттап өтем,
Тағдыр бұлты аспаныңда жүр шұбап,
Сарғаяды сүмбіледе жыршы бақ.
Өмір деген— бірде көктем, бірде қыс,
Өмір деген — бір көлеңке, бір шуақ.
Оятып ертеменен шымшық әні,
Ой-арман келешекке құлшынады.
Сен іске кіріскенше — ымырт түсіп,
Бір мызғып оянғанша — күн шығады.
Қызық кезде ойлайды өлімді кім!
Уыз нұрын сауады желінді күн.
Жұмысыңның басында жайдарымын,
Дастарқанның басында көңілдімін.
Желпінетін,
Серпілетін ой бар ма?!
Желікпелер табылады ойнарға
Төрт құбылам тегіс жандай
Қайсарлардың өзі талай қаусаған,
Қиын тірлік, қалай тура жол салам?!
Кеп арудың біреуін-ақ сүйесің,
Пысқырып та қарамайды ол саған!
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі