Тоғыз перзенттің анасы — Марияш анамыздың тағылымды ғұмыры

Табиғатта әр нәрсенің өз тамыры, өз бастауы бар. Биікке бой созған алып бәйтеректің мықтылығы оның бұтақтарында емес, тереңге кеткен тамырында жататыны секілді, әр әулеттің беріктігі де оның үлкендерінің өнегесі мен мейірімінен басталады. Біздің әулеттің тамыры — өмірдің талай белесінен өткен, жүрегі кең, мейірімі шексіз аяулы анамыз Марияш.

Ана деген — табиғаттың ең ұлы жаратылысы. Көктемгі күннің шуағындай жылы, мөлдір бұлақтың суындай таза, дарқан даланың төсіндей кең жүректі жан. Осындай қасиеттердің барлығы анамыздың бойынан табылды.

Өмір жолы әрдайым тегіс болған жоқ. Тағдыр оған талай сынақ жіберді. Бірақ ол әр сынақты сабырмен қабылдап, отбасының шамшырағы бола білді. Бір шаңырақтың астында тоғыз бала өсіп-өнді. Тоғыз түрлі мінез, тоғыз түрлі арман, тоғыз түрлі тағдыр — бәрі бір ананың жүрегіне сыйды.

Анамыздың әр күні біз үшін үлкен еңбекпен өрілген шежіре еді. Таңның атысынан күннің батысына дейін отбасының қамын ойлап, әр баласының жағдайын жасауға тырысты. Бірінің қуанышын бөлісті, бірінің мұңын жеңілдетті. Әр баласының жүрегіне мейірім дәнін егіп, адамдықтың жолын көрсетті.

Әкеміз екеуі бізге тек өмір сыйлап қана қойған жоқ, өмір сүрудің мәнін үйретті. Олар бізге байлықтың не екенін басқаша түсіндірді. Біз өзімізді ешқашан кедей сезінбедік. Себебі біздің үйімізде ең үлкен байлық — татулық, береке, ата-ананың махаббаты болды.

Дастарқанымыздың молдығы тек тағамның көптігімен өлшенген жоқ. Оның сәні — әкеміздің баталы сөзі мен анамыздың ақ ниеті еді. Үйіміздің қабырғасында күлкі, қуаныш, бауырлардың бір-біріне деген сүйіспеншілігі бар болатын. Нағыз байлықтың дүние емес, жүректегі жылу екенін біз кейін түсіндік.

Өмірдің ең ауыр сынағы тоғызыншы баланың тағдырымен келді. Ол өмірге ерекше күтімді қажет ететін сәби болып келді. Бірақ ана жүрегі ешқашан баласын бөліп қарамайды. Марияш анамыз ол перзентін де өзгелерден кем көрмей, бар мейірімін төкті. Ана махаббатының шекарасы болмайтынын біз сол кезде көрдік.

Кейде біз ойлаймыз: бір адамның жүрегінде осынша күш қайдан болады екен? Тоғыз баланың қамын ойлау, әрқайсысының тағдырына алаңдау, қуанышына қуану, қиындығын бірге көтеру — тек ананың жүрегіне берілген ерекше қасиет шығар.

Анамыз бізге өмірдің дауылдарында сынбайтын сабырды, қиындықта мойымайтын төзімділікті үйретті. Ол бізге сөзбен емес, өзінің өмірімен тәрбие берді.

Сегіз баланы білімге жетелеп, қанаттандырып, өмір жолына шығару — үлкен ерлік. Қыздарын ұзатып, ұлдарын үйлі-жайлы етті. Балаларының қызығын көріп, немере сүйді. Әрбір қуанышымыз оның жүрегіне қуаныш болып қонды.

Бұл — бір күндік еңбек емес, тұтас бір ғұмырдың жемісі еді.

Өкінішке қарай, әкеміз 71 жасында өмірден озды. Әкеміздің орны отбасы үшін орны толмас қаза болды. Ол шаңырағымыздың тірегі, бізге бағыт көрсеткен асқар тауымыз еді. Әкенің орны әрдайым бөлек.

Бірақ анамыз сол ауыр қайғыға қарамастан, балалары үшін өмір сүруді жалғастырды. Ол әлсіздікке жол бермей, бізге сүйеніш болды. Бүгінде сексен жасқа таяп қалған анамыздың әрбір басқан қадамы — үлкен өнеге.

Кәрілік деген — адамның әлсіздігі емес, өмір бойы төккен еңбегінің жемісін көру кезеңі. Анамыз бүгінде сол еңбегінің жемісін — балаларының, немере-шөберелерінің махаббатын көріп отыр.

Уақыт деген өзен тоқтамайды екен. Кеше ғана біз анамыздың жанында жүрген кішкентай балалар едік. Оның алақанынан ұстап, ақылын тыңдап өстік. Бүгінде өзіміз ата-ана болып, немере сүйіп отырмыз. Сонда ғана ананың әрбір түнгі ұйқысыз өткен сәтін, әрбір алаңдаған көңілін, әрбір төгілген маңдай терін түсіне бастадық.

Бала күнімізде ата-ананың еңбегі бізге табиғи нәрсе сияқты көрінді. Ал өмір бізді есейткен сайын, сол қарапайым көрінген сәттердің артында қаншама махаббат пен құрбандық жатқанын ұқтық.

Тоғыз бала — тоғыз бұтақ. Әрқайсымыз әр жаққа өсіп, өз алдымызға шаңырақ көтердік. Бірақ қанша жерге тамыр жайсақ та, біздің ортақ тамырымыз — Марияш анамыздың жүрегі.

Біз өмір жолында түрлі сынақтардан өттік. Біріміз қуанышқа кенелдік, біріміз қиындықпен күрестік. Бірақ қандай жағдай болса да, бізді біріктіретін күш бар. Ол — ата-анамыздың тәрбиесі, берген батасы, үйреткен адамгершілігі.

Ана жүрегі — мәңгілік мекен. Адам қай жаста болса да, анасының алдында бала болып қала береді. Бүгінде біз алпыс жасқа таяп, өзіміз немере сүйсек те, анамыздың алдында әлі де сол баяғы перзентпіз.

Шіркін, өмір-ай... Уақыт желдей есіп өте шығады. Кеше ғана анамыздың аялы алақанын сезінген балалар едік. Бүгін сол алақанның қадірін түсінетін жасқа жеттік.

Марияш анамыз — тек тоғыз баланың анасы емес. Ол — үлкен бір әулеттің алтын қазығы, отбасының құт-берекесі, ұрпаққа жол көрсеткен жарық жұлдызы.

Бәйтерек тамырымен мықты болса, әулет те үлкендерінің батасымен берік болады. Біздің өміріміздегі ең үлкен тірек — анамыздың ақ батасы, әкеміздің өнегелі жолы.

Анаға деген құрмет — әр перзенттің ең қасиетті парызы. Себебі бізге өмір сыйлаған, түн ұйқысын бөліп, бар ғұмырын бізге арнаған жанның орны ешқашан толмайды.

Анашымыз Марияш аман болсын! Деніне саулық, жүрегіне тыныштық, ғұмырына ұзақ ғұмыр тілейміз. Тоғыз баласының ортасында, немере-шөберелерінің қызығын көріп, бақытқа бөленіп жүре берсін.

Бізге қалдырған ең асыл мұрасы — оның мейірімі, тәрбиесі, ақ батасы және әкеміз екеуінің өнегелі өмір жолы.

Ана жүрегі — мәңгілік шырақ. Сол шырақ біздің әулетіміздің жолын әрдайым жарық ете берсін.

                                                                                                     Ізгі тілекпен,үлкен қызы Дина.