Жер жыры

Ақ бесігім, тұрағым, кең мекенім,
Сен мені, мен де сені тербетемін.
Қате басқан шығармын талай рет,
Үстіңде бұл, шын болса пенде екенім.
Бір өзіңе аударып аңсарымды,
Ұнатамын жыр жазып, ән салуды.
Қанша арманды ұшырып, өз төсіңнен,
Таптап алдым, білмеймін, қанша гүлді…
Дедім дағы тек саған жан серікпін,
Тіліп алып жотаңнан қамшы өріппін.
Мен атқанда, білмеймін, түсті өзіңе,
Аспаны аунап көзінен қанша еліктің…
Аузындамын сендегі бар жараның,
Бір өзіңде бергенім, алмағаным.
Өзің жайлы жанымды толғақ қысып,
Толғанайың болып мен толғанамын.
Бәйтерек қып кешегі бір шыбықты,
Сеуіп көктен сүт нұрын, күн шығыпты.
Бедеулігің болмапты, көктем сайын
Туып жаттың көкпеңбек тіршілікті.
Сілкінсең, тек осылай сілкін, далам,
Сілкіну үшін келген бұл күнге адам.
Күнімді мен құшақтап сүйер едім,
Сендегі кеңдік бітсе, шіркін, маған.
Ой салғандай осынау кезің маған,
Дертің қанша іштегі жазылмаған.
Жау көзінен сұқтанған, о, қара жер,
Қалай ғана сақтаймын өзіңді аман.
Сен сұлулық, қараймын үлбіретіп,
Сені қорлап жүр екен, кім жүдетіп.
Сені ойласам, жел соққан жапырақтай,
Соғады екен жүрегім дір-дір етіп…
Есімде әлі кешегі қаралы шақ,
Кеткен талай оқтарың жараны сап.
Соғыспаңдар таласып сендер маған
Бәріңе де жетеді ана құшақ.
Отан – тауың төбеңде көтерілген,
Онда ерліктің сөнбейтін оты өрілген.
Нәрестемсің сен менің, ей адамзат –
Таласпаңдар! Бәріңе жетемін мен.
Ақ шәлі таң атудан жаңылмасын,
Көңіл – шыны, байқаусыз шағылмасын.
Өмірімді осынау ойыншық қып,
Көтермесін қайтадан жауым басын.
Тыныштықтың көгімде әні өрлесін,
Мені-дағы бір өмір анам десін.
Ей, дүние, иілген ақ төсімнен
Сүт орнына нәрестем қан ембесін!
Мекен болған ана жер, қыранға сан,
Өзіңменен оңаша сыр алмасам,
Артық емес, тыныштық жайлы, ақындар,
Күніге мың жыр жазып ұрандасаң.
Қайда, қайда тартады құла шабыт,
Нөсер болып төгілген, жыласа бұлт.
Сақтанайын, сақтансам – анасына
Ақыл айтып жүргеннен туа салып.
Сен біреудің баласы, жақынысың,
Жасығысың, немесе батылысың.
Аялайық бірақ та жер бесікті –
Жер бесікте қысылмай жату үшін...

---