Сағындырма...
Көктеміңді дауылдатам, күз қылам,
Есімімді етем сендік ізгі ұран.
Түн ұйқыңды төрт бөлемін іздетіп,
Махаббаттың у шарабын жүз грамм.
Көктеміңді дауылдатам, күз қылам,
Есімімді етем сендік ізгі ұран.
Түн ұйқыңды төрт бөлемін іздетіп,
Махаббаттың у шарабын жүз грамм.
Сен болмасаң көп қуанып күлмес ем,
Сезімнің де не екенін білмес ем.
Сағынғанда іштен тынып, күрсініп,
Жанарыма бір тамшы жас ілмес ем.
Күліп атқан арайлы таңды сүйем,
Жүрегі бар ақ адал жанды сүйем.
Жарық өмір сыйлаған анамды ойлап,
Аналардың əлемде бəрін сүйем.
Ұмыту қиын, білемін,
Санамда сансыз естелік.
Бақытқа толы сәттер бар,
Оларды енді не істедік?!
Жаз да кетті елес боп әр ақпары,
Тамыздың да таусылды парақтары.
Жайма шуақ күндерді шығарып сап,
Қайтқан құсқа қалыпты қарап бәрі.
Шаршадым дейсің бе?
Шаршамай жүрген бар ма екен адам,
Бассаң да дұрыс, түп-түзу қадам,
Көре алмай жүрсің өскенін бағаң.
Айғыз-айғыз көңілімнің өрнегі,
Өрлемей тұр сезімнің де өр демі.
Жерден, көктен таба алмадым амалын,
Ұмыта алсаң сен ұмытып көр мені.
Даналықтың сен де жаз бір дастанын,
Жер бетінің ерекше сүй аспанын.
Айналаңа қара да жақсы іс көр,
Жалғаныңда керегі жоқ басқаның.
Өз өзімді түсінбей жүрмін мүлде,
Өкпелі де емес ем күн мен түнге.
Болмысымның қазіргі құны қандай?
Кімге тікен, кімге шөп, гүлмін кімге?
Жүрек тілі соққанда сезімді ұрып,
Аздау болып, жүретін кезің күліп,
Ауыздықпен асаудай алыспасаң,
Мойыныңа салмайды төзім құрық.
Қапас түнде келе ме саяқ күдік?
Ай туғанда қанатын жаяды үміт.
Өзің болып самал да сыбырлайды,
Жүрегіме жүрегін таяп тұрып.
Ғашық боп көру керек,
Өмірді ұғу үшін.
Іштегі менмендікті,
Бір жола жығу үшін!
Сәуірдегі сыңар бұлт көпке елес,
Анау қырға ақ жауын төккен емес.
Тербемесе көңілдің иірімін,
Өкпелеуге болмайды көктемге еш.
Аппақ ұлпа қарға бояп бар маңды,
Қыс хабарын беріп бүгін жар салды.
Дауылдатып, борандатып түстікке,
Қарашада кəрі аяз кеп қалды.
Ешкімді ешкім іздемейді бұл күнде,
Керек емес мұңың, тіпті күлкің де.
Хабар алмай, хәлін білмей, сұраспай,
Өмір сүру кетті айналып мүмкінге.
Табиғатпен кешкілік үндесемін,
Қайтармайды көңілдің түн меселін.
Жұлдыз шығып, аспанға ай қонғанда,
Өзіңді ойлап тәп-тәтті мұң кешемін.
Шаужайына жабысып қысыр күннің,
Өктем уақыт басады мысын мыңның.
Сырғып өткен сынаптай жастық шақтың,
Қайта айналып келмейтін тұсын білдім.
- Нарша Булгакбаев
- Нарша Булгакбаев
-
- Архимед
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі