Өлең, жыр, ақындар

Қостанайға сәлем

Ар ма елі алқапты Қостанайдың,
намысымды жануға қосқан айбын?!
Топырағыңа табаным тірелгенде,
Ахмет бабам бастаған көш қарайды.

Есен бе екен мекені Ыбырайдың,
ала алмаған сынын да сұмырай күн?!
Көкірегімді кернеген жұпарыңнан,
сырларындай Сырбайдың зымыраймын.

Бейімбетті тудырған ерлігіңнен,
Кеңшіліктің жырындай кеңдігіңнен,
Беу, Қостанай, қосыңнан хош көремін,
Ғафекеңді шалқытқан елдігіңнен.

Бүгіп белің, маңдайдан үгіп терің,
тынып па едің үкілеп үміттерің?!
Қонақтайды Көкбөрі-Жүрегіме,
жанарыңнан көшкенде Түрік тегің.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Жалқау

  • 0
  • 0

Қабақ түйіп барады,
тесіледі жанары.
Жалқау десе өкпелеп,
ренжігендей «сөкпе» деп.

Толық

Байтақ елім

  • 0
  • 0

Сауыр, Сайхан сауырында
кіндігімнің байлауы бар.
Тарбағатай бауырында
елдігімнің қаймағы бар.

Толық

Өмірім - жолым

  • 0
  • 0

Сансыз жолдар - сансыз жылдар таңбасы,
Тағдырлардың тоғысатын арнасы.
Тоғыз жолдың торабында жатады
Бүгін менен болашақтың жалғасы.

Толық

Қарап көріңіз