Абайлап кеп
О, адамдар,
Құдіреті күшті ғаламда
Сен жойқын күш, сен ғажайып,
Сен ақ сәуле, сіңген солай санамда.
Өлеңдер жинағы - 10 бет
Жаз мінез жайсаңдарым
Ей, адамдар,
Өр мінез асқақтарым,
Гүлге айналтқан құм жолдың тастақтарын.
Сен қиядан қол созып жетелесең,
Өздеріңсің
Өздеріңсің, адамдар – асқарларым,
Бүршік атып бұралған жас талдарым.
Сенің ерен күшің мен құдіретіңнен
Көргем қара тастан да жас тамғанын!
Содан ба әлде?
Содан ба әлде
Тағдыр мені жаратпапты әлді ғып,
Алма бетті, қолаң шашты сәнді ғып.
Мына менің өз еншіме қалғаны:
Мен жүрмін
Мен сонда жылап тұрғам
Ұмыта алмай бейнеңді жырақ тұрған.
Жүрегімді жатқаны-ай өксік кернеп,
Жауапсыз сұрақтардан құлақ тұнған.
Күдер үзіп кетсек те
Отырдық бір топ адам болып қонақ,
Әзіл сөз, әз әңгіме жатты борап.
Еске алдық арасында біраз досты,
Сөзіне кей жақсының беріп қонақ.
Келеді ұқсағым
Мен ол кез ақ бантик тағынған қызбын бір,
Соғылған қоңырау соңғы рет сыңғыры.
Қарасам ортада сен оқып тұрдың жыр,
Үзілді ұстазға арналған өлеңнің бір гүлі.
Мен болайын
Мейлі тағдыр төндірсін қайғы бұлтын,
Кетсін мейлі безініп жақын жұртым.
Ойсыз күнім өтпесе болды әйтеуір,
Берекесіз, бедерсіз ыртың-жыртың.
Дала, сенің ұлыңмын!
Туған дала,
Талайлардың от қанын,
Лапылдатты тентек күйің,
текті әнің.
Не жетсін?
Кездесе қалсаң алдымнан,
Көрмеген сыңай таныттым.
Жарқылдап жанған қалпыңнан,
Барады жаным жанып тым.
Болсам деуші едім
Арманға құлаш ұрарда,
Қырағың болсам деуші едім.
Шыңға өрлеп самғап ұшарда,
Шырағың болсам деуші едім.
Заң және махаббат
Өтпесе күнің күлкісіз,
Бұның дұрыс жөн дейді.
Ол өзі түк сезбестей,
Жарымен ертіп баласын,
Нан және ұлым
Бірде келсем жүр екенсің ақ нанды теуіп доп қылып,
Сәбилік қой, еркелік қой, көрмегендік, жоқшылық.
Ашуға есті алдырып жағыңнан тартып жібердім,
Сен жыладың түсінбей Анаңнан көріп жат қылық.
Мезгіл және махаббат
Ақ мамықтай жердің беті ақша қар,
Киін жеңіл, шаңғы теуіп тауға бар.
Шықты аңшы құс қондырып қолына,
Болғаннан соң көптен күткен қансонар.
Сенім артсаң
Кеш жазды деп өлеңді артпа күдік,
Өлең берсем, бергенім жанымды үгіп,
Ақыл айтсаң, алаулап қарсы аламын,
Ал сенімің мен үшін – алтын жүзік.
О, бауырлар
О, бауырлар, айып етпе өтінем!
Күлкі кезген кең өлкеден кетіп ем.
Жар қызығына қосып сәби күлкісін,
Мұңды арманға жүруші едім етіп ем.
Адамдар – шынарларым
Өздеріңсің адамдар – қырандарым,
Қолға ұстатпас, көз тоймас сылаң сағым.
Сендердегі мәрттік пен жомарттықты
Қашанда жырлап өту – бір арманым.
Айналайын адамдар
О, Адамдар, құдіреті күшті ғаламда,
Сен – жойқын күш, сен – ғажайып,
Сен ақ сәуле, сіңген солай санамда.
Мен сендердің мейіріміңнен көктеймін,
Ей, тағдыр
Кеудемдегі бір отты
Жанған кезде өзім де түсінбеймін,
Бұйым емес сол сәтте жанды қарыр
Қыстың ызғар аязын түсір, мейлің.
Нұрлы үміт
Таң шапағы өң бергенде кенеттен,
Ашық аспан атқан таңға қараймын.
Тып-тыныш маң кәусар самал лебі өпкен,
Арманы ма ең талайдың?!
Күй – құдірет
Жан бойымды қуалайды жалын – дем,
Селт еткіздің қара жердей сабырлы ем.
Күймен тербеп алып шықтың аспанға
Сиқыр сазбен бағындырған – барыңмен.
Дұрыс екен
Біреулер сені сәнсіз-ақ деп сөгіп жүр,
Жүзінен күлкі тұрмайды деп төгіп нұр.
Ақындар оны артықтау кейде мақтайды,
Сезімнің маржан лағылын арнап төгіп жыр.
Мен өзіңді өтейін
От жандырып жігерге – қайсар қылық,
Тәнті етсін ақ көңіл – жайсаңдылық.
Жүрегімде жыр оты маздап жанса,
Жырға жүрген дос болып байсалдылық.
Жан – жайлау
Айтпадым сөзін өзгенің,
Көрінсе дағы көзге мін.
Отырмын – шыңырау кұдықтай
Құм көмген бұлақ көздерін.
Көңіл сазы
Мендік алда бір жол бар басталмаған,
Тек сол жолда қол бұлғар асқар маған.
Сәби күнің көкжиекте қалды дейді
Керуен күндер жасыма жас жалғаған.
Сезімді қайтем жоғалған?
Мен саған мәңгі ғашық ем,
Көңілім саған күнде ауад(ы).
Бақыттан шалқып тасып ем,
Куә жазған хат-жауап.
Тәуелсіздік, сен жырымсың
Ел арманы айта берсек әруақ қолдап жебер деп,
Сан ғасырлар күтті елім осы күнді келер деп.
Білсем-дағы мың кісіден артық сенің зарыңды,
Бір кісідей айта алмадым бірақ сені тереңдеп.
Махаббатсыз өмір бос
Лаң заманның кәрін құртып ел ашқанда қабағын,
Суық желден үзілердей гүл көтерсе сабағын.
Тауды, тасты бұзып жарып,
жолда бұлақ сыр шертсе,
Мендік сезім
Сәл мұқалып, сәл кетіліп, тағдыр – найза ұшынан,
Сен көз жазып қалмасын деп көңілдің бақ құсынан.
Тіршіліктің сан түйткілі баспасын деп еңсеңді,
Қанат етіп жыр-қиялды өзің жаққа ұшырам.
Досым болшы
Белгісіз мұң билеп-төстеп өзімді,
Қорғасын-ой жұмдырады көзімді.
Иыққа алып бар өмірдің салмағын,
Жүріп келем таяныш қып төзімді.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі