Күз мұңды емес
Күз мұңды емес,
Күз мезгіл жақсы көрем.
Кездестірген, жайсаңмен жақсыменен.
Өлеңім өмірімнің шарайнасы,
Күз мұңды емес,
Күз мезгіл жақсы көрем.
Кездестірген, жайсаңмен жақсыменен.
Өлеңім өмірімнің шарайнасы,
Күзді қызбен теңестірген сан үміт.
Күзді аңсаймын,
Күзді күтем сағынып.
Жапырақтай төгіледі көз жасым,
Кеткісі келмей жүр-ау бақыт менен.
Гүлзардағы құс па екен бақыт деген?
Құм сағаттан құм сусып төгіледі,
Бірге ілесіп барамыз уақытпенен.
Алла маған беріп жүр ау берерін,
Сол байлықпен өмір сүріп келемін.
Нағыз ерлер жыламайтын сияқты,
Ал мен болсам жылап қала беремін!
Береке бірлігіңнің бастауы – Әйел,
Басыңнан бақ шіркіннің қашпауы – Әйел.
Есіктегі басыңды төрге сүйреп,
Жамандықты жуытпай тастауы – Әйел.
Улап алып, жын ішімдік санасын,
Екі бауыр жыртқан кезде жағасын.
«Бұдан менің жалғыздығым жақсы»,- деп,
Әкем сөгіп ағайынның баласын,
О жарандар!
Осы ма еді тіршілігің амалдар?
Тағдырынан қорыққанын қайтерсің,
Құдайынан қорықпайтын адамдар.
Қара бұлт томсарып көктен де,
Гүл шыға қоймаған көк белде.
Арқалап мені апам келеді,
Сұрықсыз сол бір жыл, көктемде.
Гүлін ектім гүлзар болсын, өнсін деп,
Анашыма құрмет етсем, ол сүннет.
Тоңашадай келіншегің болады,
Деуші еді анам,-Құсың қолға қонсын- деп.
Қатым дейді,
Мен оны да білмеймін.
Деген жұрт жоқ – дұрыс, бұрыс бұл мейлің, –
Құран үнін жүрегіммен тыңдадым,
Ана десе қайысады қабырғам.
Жырақ жүрмін, ол кісіні сағынам.
Анам еді аңқылдаған көңілі,
Сырын айтып жарылатын ағынан.
Мәуелеп тұр атам еккен жаңғағым.
Елім тыныш,
Болсын аман жан-жағым.
Өрік, алма, алқор, шие қоршап тұр,
Болса да бір басымда қанша уайым.
Жабырқап жүр әлі де жан сарайым.
Бейтіңді көтеремін, асыл ана,
Басыңа тұрғызамын хан сарайын.
Күй кешемін күзгі жаңбыр ұрғандай.
Тасқа тиді,
Тауға тиді сұрмаңдай.
Өзің еккен раушан гүлдер гүлдеп тұр,
Күйбің тірлік – деуші едім мен, – бітпейді.
Айран берсін, қымыз берсін, сүт мейлі.
Енді мені сағынатын анам жоқ,
Сендей мені, енді ешкім күтпейді.
Тасымды домалатқан өрге менің.
Өз анаң,
Қандай қиын жерлегенің.
Көкте самғап кеттің ау, мені тастап,
Қара күз келіп, жапырақтары тоналған.
Кәрі қыс кетіп, ақ мамық ұлпа оранған.
Көктеммен бірге бүр жарып апа оралшы,
Кенжеңе бүгін сол арман.
Өмірімнің оқысам көп парағы.
Анама әпкелерім көп қарады.
Құшағында өскен бір немерелер,
Жанға батты,
Анам алтын,
Жаратқан асқақ екен.
Көзіме жас келеді жазсам өлең.
Мені тастап кеттің ғой бұл жалғанға,
Кеше маған ағам кеште жолықты.
Қан жылаған жүрегімді сол ұқты.
Анамды ойлап, жылап алды еңіреп,
Жүрегі де қайғы мұңға толыпты.
Қара күзде тезек тасып даладан.
Апам еді бәрімізге қараған.
Әкемнің де қамқоршысы сол еді,
Тоғыз жан ек ол кісіден тараған.
Оңала ма, тонала ма кім білген.
Қоңыр күзім сезім сырын білдірген.
Күзде соққан сырлы әуеннен оянам,
Домбыраның әуеніндей күмбірден.
Өмір мынау,
Қалтарыс жол бұралаң.
Сынақ тірлік, шыңдалсын деп, сынаған.
Көп ішінде ібілістер жүргенде,
Бабам байлық шыңына шыққан екен,
Алтынын алыс тауға тыққан екен.
Бас жарып, бет жыртысып қалама деп,
Ұлдарының жағдайын ұққан екен.
Деуші еді әкем, апасының баласы.
Оған да әке, менің де бар таласым.
Сол анадан туып тұрып әкежан,
Қанды балақ бүркіт болдым қарашы.
Ағамсыз Сіз,
Жыр жазатын қарымды.
Пенделіктен биік қойған, арыңды.
Залым болсаң жегідей жеп жаныңды,
Асырып абырой мен атағымды.
Артқа тастап құрбы мен қатарымды.
Бәріне қорған едім өмір жалған,
Алла білер, қайдан дәм татарымды.
- Шаңлатбай Айдана
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі