Өлеңдер жинағы - 480 бет

Бозторғай әні

Әдібай Табылды

Тау мен дала, қырқаны
Күн аймалап тұр тағы.
Көкте қалқып бозторғай,
Құбылтып ән шырқады.

Толық оқу

Бөбегіме

Әдібай Табылды

Құлдыр-құлдыр, бөбегім,
Қуанышқа бөледің.
Ал мін, бөпем, арқама,
Атың болып желемін.

Толық оқу

Бәйшешек

Әдібай Табылды

Еріді де соңғы қар,
Өзен тасып, су ақты.
Ойпаңдағы омбы қар
Қыс белгісі сияқты.

Толық оқу

Тәтті қыс

Әдібай Табылды

Ау, балалар, балалар!
Айналаға қараңдар!
Биыл тәтті қыс болды,
Бұл бір сәтті іс болды.

Толық оқу

Мақтаныш

Әдібай Табылды

Таудай үлкен талабы,
Күнде «бестік» алады –
«Білгіш» дейміз мектепте
Мақан деген баланы.

Толық оқу

Ойранбек

Әдібай Табылды

Сойталдай жігіт Ойранбек
Ойламай «қартын» аяуды:
- Бала қамын ойла! – деп,
Алақанын жаяды.

Толық оқу

Бейшара

Әдібай Табылды

Арақ ішсе удай боп,
Ардан безер «құдай» боп, -
Ішпей жүрсе, бейшара...
Ілесбекке не шара?!

Толық оқу

Төркінсіз қыз

Әдібай Табылды

Байлыққа арын сатты да
Байыпсыз қызы Еркіннің
Табысты күйеу тапты да,
Танымай кетті төркінін.

Толық оқу

Апай жынданды

Әдібай Табылды

Əшен апай жынданды да, құрысты:
Əулетіне бұлданды да, ұрысты.
Анайы сөз айтылып тым оқыста,
Ана тілі былғанды «жым – қоқыста».

Толық оқу

Әумесердің әлегі

Әдібай Табылды

«Нарық өсіп, кетті, балам берекет,
Жұрт қатарлы жаса сен бір əрекет», -
Деді əкесі, - ал баласы құтырып,
Қару жұмсап, болды нағыз «рэкет».

Толық оқу

Ақбай мен Бекбай

Әдібай Табылды

Ауылдағы Ақбай ойлы данадай:
Сөз бен ісі өнегелі, салмақты, -
Ауладағы Бекбай бəлду – баладай:
Сөзі – қылжақ, ар ұяты қалмапты.

Толық оқу

Ашу – жын

Әдібай Табылды

Кесір ашу – ауыру
Кердің есін алыпты, -
Ақыл – дерттен сауығу
Ақ жолына салыпты.

Толық оқу

Месқарын мекен

Әдібай Табылды

«Ерте тұрып, жаттығамын, шынығам!
Еңбек етем, таза ауада тынығам!»-
Деген сөзі – құрғақ болып қалады:
Мекен өзі «месқарын» боп барады.

Толық оқу

Сөз ауыру

Әдібай Табылды

Сөлтінің жары сұр бұзық,
Сөз қуып «есе» даулайды:
Ұшынған сөзді «тұрғызып»,
«Ұшқынан жалын қаулайды».

Толық оқу

Күйік

Әдібай Табылды

Ез, паң Бекен ойлаумен өз басын тек
«Озсам екен» деместен, «озбасын» деп,
Алға басқан досына қақпан құрды:
Арланбастан иттігін мақтан қылды.

Толық оқу

Аялау мен аямау

Әдібай Табылды

Саялады жарын Бек «жүрегім!»деп,
Аялады жасында «тірегім!»деп,-
Күндер өтіп, кəрілік таяғалы,
Күнде зекіп, «кемпірін» аямады.

Толық оқу

Әпеннің өсегі

Әдібай Табылды

Əпеннің көп Ес туралы өсегі:
«Өлеңінің мəні жоқ!» - деп еседі.
Өсек сөзі өзгелерге көшеді,
Өнер бірақ өршеленіп өседі.

Толық оқу

Міншіл Бек

Әдібай Табылды

Бек тарыдай мінің болса, «жерлейді», -
Ал өзінің таудай мінін көрмейді.
Сынай қалсаң, «қастекісің сен» дейді,
Ақиқат пен əділ сынға көнбейді.

Толық оқу

Қойдырдым

Сәли Садуақас

Жеңгем айтты:
«Әлгі қайыным – түйнекке,
Десем бүйтіп үйретпе!
Тілімді алмай кенжемді

Толық оқу

Ақ лақ

Сәли Садуақас

Ақ лағы Зейнелдің,
Ерте туған – сақалды.
Ортасында төлдердің,
Сүзеген деп атанды.

Толық оқу

Кел, ойна

Сәли Садуақас

Есік алды кең арна,
Арнадағы көгалға
Ағаларым еккен-ді
Сорты бөлек көп алма,

Толық оқу

Атаның ақылы

Сәли Садуақас

Аққайыңның бұтағын кеспе, көкем,
Сен үлкенсің, бұл байғұс бесте ме екен?
Қол-аяғың секілді бұтақтары,
Аппақ болып әдемі өскен екен.

Толық оқу