Өлеңдер жинағы - 603 бет

Байлығым

Абдрахман Асылбек

Елден ерек кетпес артып,
Мүмкін, менің байлығым,
Жүрмеспін де текке шалқып,
Артылмас та айлығым.

Толық оқу

Сұлулар

Абдрахман Асылбек

О, сұлулар, сұлулар,
Жүздеріңде жылу бар.
Күлкілерің құдірет –
Көңілді тез бұру бар.

Толық оқу

Жұлдыз

Абдрахман Асылбек

Қараңғыны қақ жарып,
Ақса жұлдыз – ақ жарық,
Көзін тігіп аспанға,
Дейтін әжем тап сонда:

Толық оқу

Тыншымады көңілім

Абдрахман Асылбек

Көк жүзінде жымыңдап түн шырағы,
Шарбы бұлтқа бір сүңгіп, бір шығады.
Тұрған орным қақпа алды, тас қараңғы,
Тыншымады көңілім, тыншымады.

Толық оқу

Армысың, ару Майым

Абдрахман Асылбек

Армысың, ару Майым – көктемдерім,
Құлпырып шешек атқан көк белдерім.
Күй болып күмбір қағып төккен лебің
Тәнімді тебірентіп өпкен менің.

Толық оқу

Жағажай

Абдрахман Асылбек

Айдын да көкпеңбек,
Шалғын да көкпеңбек.
Қыз, жігіт көптен көп
Кеткен бе көктем боп?

Толық оқу

Абайдың ізімен

Абдрахман Асылбек

Мен жазбаймын өлеңді түйілгеннен,
Уытты сөз шығады күйінгеннен.
Қыран бүркіт секілді қайқаң етіп,
Шарықтаймын шағымда күйім келген.

Толық оқу

Мен қалалықпын

Абдрахман Асылбек

Бозарып таң атқаннан таралып түн,
Оянам жан-жағыма қаранып мың.
Жүгірем жұртпен бірге газет алып,
Жаршысы болу үшін жаңалықтың, –

Толық оқу

О, дүние

Абдрахман Асылбек

О, дүние, салма ойымды әлекке,.
Менің тіпті көлеңкемнен дәметпе.
Салтанатты осы өмірдің меншігі –
Жарайтұғын нәрсем болса әжетке.

Толық оқу

Асығамыз

Абдрахман Асылбек

Адам туса, көруге асығамыз,
Атқан таңмен гүл болып ашыламыз,
Шұғылалы шуақ боп шашыламыз,
Тау суындай тынымсыз тасынамыз,

Толық оқу

Бір өлең

Абдрахман Асылбек

Кейде ақынды танытады бір өлең,
Кейде ақынды налытады бір өлең.
Кейде ақынның жүрегінен құйылып,
Кейде шықпай арытады бір өлең.

Толық оқу

Ұқсату

Абдрахман Асылбек

Көктемгі құлпырған егінді
Көрікті күй беріп далаға, –
Жарысып ойнаған көңілді
Ұқсатам балдырған балаға.

Толық оқу

Дауыл

Абдрахман Асылбек

Далада дауыл ысқырып,
Қақты кеп зәулім қақпаны.
Шірене тартып, тықсырып,
Әкетті жұлып тақтаны.

Толық оқу

Емен

Абдрахман Асылбек

Арпалысып, алысып,
Күзгі желмен гулеген,
Қасарысып, қарысып,
Жапан түзде тұрды емен.

Толық оқу

Жер – ана

Абдрахман Асылбек

Жаралғалы Жер-ана зыр айналып ғаламды,
Арқасына қондырып, аялаған адамды.
Адам – жердің етене сүйеніші, тынысы,
Мәпелеген перзенті, былайынша, дұрысы.

Толық оқу

Әке

Абдрахман Асылбек

Әке – асқар тауымсың
Тиіп тұрған әуесі.
Әке – бақша-бауымсың
Иіп тұрған мәуесі.

Толық оқу