Бабаларым-бар айтарым
Адамдар бар көп оларға алғыс айтар,
Бар рахметті тек соларға жаудырар.
Осы күнге,осы сәтке жетуіміз,
Арқасы солардың ғой ардақтылар.
Адамдар бар көп оларға алғыс айтар,
Бар рахметті тек соларға жаудырар.
Осы күнге,осы сәтке жетуіміз,
Арқасы солардың ғой ардақтылар.
Биік бойдың сорайғаны не қызық?
Өзі,сөзі болса оның егер тозық.
Сондай бойдың ішінде алып жатқан,
Ақыл-ойы болса саяз тұңғиық.
Бала-шаға қамы деп жүр ғой әне,
Қасында сенің қолдау болып АНА-ӘКЕ.
Айтқаныңнан еш уақытта бастартпай,
Өзгелерге еш уақытта даттатпай.
Осы өмірге келуімнің,
Аман-сау боп жүруімнің.
Арқасы ненің білмеппін,
Анамның дұғасы екенін.
Өткіземіз бар уақытты сол жерде,
Арнаймыз да бар жақсыны желіге.
Басымызда жаман жағдай болғанмен,
Көрсетпейміз әлеуметте ешкімге.
Жеңіс күннің құтты болсын қазағым,
Тойлаудасын мерекеңді ғажабың.
Тату тәтті өмір сүріп келе жатсың,
Ұзағынан сүйіндірсін қазағым.
Әр халық жақынымен мақтанады,
қазақтар ақынымен мақтанады
Шебер сөзсіз дауды шығармаған
Ақындар өлең жазбай,тұра алмаған
Сүмбе – жердің төресі,
туыстарым мұнда бар.
Жайдары, жайсаң ел осы,
ойың мен сөзің тыңдалар.
Мен даладан тілек іштей сұраймын,
тауға қарап, таусылып жыр құраймын.
Ақын болып жүруді шын қалаймын,
өлеңіндей өлең іздеп Абайдың.
Таңғы тауық шақырды,
аспан мен жер сырласты.
Әпкем іліп бақырды,
әпкішімен қырды асты.
Ертегідей ерте көктем...
Анам мені еркелеткен,
Әкем маған тай мінгізіп,
хиялымды көркем еткен.
Түн пердесін бозғылданып таң сөгер.
Қуанамын шолпан жұлдыз жанса егер...
Сенің сұлу мүсініңді сала алмас,
Жиналса да ғаламдағы бар шебер.
Айда кейде көлге нұрын сеппейтін,
Болсадағы күлкің бал,
Мәңгі бақи есіңнен ег кетпейтін,
Өміріңде бір күн бар!
Жайнап, жайлап кең қазақтың даласын,
Әлдилеуде бұл Нұрсұлтан болашақтың баласын.
Әсемдікпен көз тартатын кереметтей сәулетін,
Көргеніңде бір қуанып, бір марқайып қаласың.
Белгісіз бейіт, бес томар,
Қырқаны қымтап кеш қонар.
Бөлініп қалған бөкенге,
Бөрінің өзі ес болар.
Тілекті тәңірге айттым,
Жалғанда жалқымын деп.
Жаратқан әмірге айттым,
Жаздың да салқыны көп...
Тебінгіден өткен терің
Ұлтаннан өтті,
Қылтамды ертті.
Желіні сыздаған жеті биені еміздім,
Кербез жоталар, кертік қыр,
Керуен сазға елітіп бір.
Себезгі жаңбыр себелеп,
Сезімнің қылын шертіп тұр.
Маусым, мамыр дегенде, маусым, мамыр,
Естіледі сазды сыр даусыңнан бір.
Себезгі нұр себелеп бозбеткейге,
Селеу басы шайылсын жаусын жаңбыр.
Тізгініне кім ие,
Күн бір ұшқан күміс шар.
Шиыр ізді дүние,
Шылбырынан кім ұстар?
Бәйшешек белес - гүл маусым,
Нұр жаусын, көктен нұр жаусын.
Сызылтқан әнің сырнаймен,
Құлақтан кетпей жүр даусың.
Жұлдыздар жанғанда,
Жетпеген арманға,
Сағынсын дедің бе?
Көк майса жапқанда,
Ғасырлардың жады толған қасірет,
Мүсіндерде саңғырық.
Ғұнның ғана жанарында жасыл от.
Аспан асты жаңғырық.
Ақ қоянның тірлігіндей тірлігім,
Қабағымның кім байқайды кірбіңін?
Жылжып жатыр қызық болып, аңдасам...
Өзгешелеу бір күнімнен бір күнім.
Ақ боз ат,
Ақ боз аяз,
Әппақ дала,
Кім кімнен қарап тұрсам таппақ пана?
Қазақтың даласы бұл қаңтардағы,
Уақыт өткен сайын артар бағы.
Күсет қар нығыздалған,
Ал жылқысы –
Әрең көрген жалғыз ұлы қамдануда сапарға,
Қуанышты баласы өсіп, қосылғанға қатарға.
Әйтсе де іші уылжыды, жылады кеп тынбастан,
Көз шарасы жасқа толып, әжім жүзін мұң басқан.
Қалауынан жүректiң қайта алмадым,
Мен өзiңдей күн iздеп, ай таңдадым
Өлiп-өшiп сүйсем де, жан сезiмiн
Айта алмадым, қалқажан, айта алмадым.
Көктем келiп, аспанда бұлт өргенде,
Қарай қалдық қол созып нұрлы ертеңге.
Алғаш рет құмартып қырға шықтық,
Қыз-бозбала жиылып гүл тергенде.
Әнші болсаң, шыдаңдар,
Айтылады бесiк жыр.
Небір сұлу сылаңдар
Шақырылған десiп жүр.
Анау шыққан көп атты
Калай карай беттедi?
Неге, неге оқ атты,
Неге қуып жетпедi?
Дала, жырдың көркi едiң,
Мен далада ерке едiм.
Ендi астында жатырмын
Дәрi сiңген көрпенiң.
Тойлар деген бұл жерден тарқамайды,
(Өте салар жиын ба әрқалайғы?)
Бәстескенде, даланың балуандары
Атандардың өзiн де арқалайды.
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі