Аяулы ана
Аяулы ана - ақ жаулығы желбіреген,
Асыл ана - жарық сәуле, өмір берген.
Саялаған бәйтерегім, анашым
Шаршауды да, талуды да білмеген.
Ұлы тұлға,дана тұлға, Елбасы!
Жүзден жүйрік,мыңнан тұлпар дарасы.
Күш-жігерін арнады ұлы іске,
Көркейсің деп қазақтың байтақ даласы.
Ана тілім сен арқылы ән айтам,
Ана тілім сен деп бүгін жыр жазам.
Ана тілі - сені сыйлай алмасам,
Ел-жұртыма сұрағанда не айтам?!
Туған жерім – ұлы Отаным, мекенім,
Өзіңмен бірге өрге басып келемін.
Талай ақын, батырлардың ордасы,
Мен өзіңді шын жүректен сүйемін.
Сүйе біл сен, туған өлкең, еліңді,
Кең байтақ, ен далалы жеріңді.
Сүйе біл, сен, қазақ елің айбынды,
«Қайсар Қазақ» атты халқыңды .
Шаршадым деме,
Шаршауға сенің хақың жоқ!
Шырылдап жүрсең шынымен егер халқым деп,
Азамат аз ғой алаңдауы көп Алашта
Түңіле берме өмірден,
Түңілгенде не етерсің?
Күңірене берсең күнтүні
Күпір де болып кетерсің.
Жылым – жылқы, ал жұлдызым – таразы,
Жоқ ешкіммен бақталастық, аразым,
Адалдық пен әсемдікті сүйемін,
Айып емес қалта жұқа, мал азы.
Аңсаған адамдардың жарасымын,
Арнаған туған елге бар асылын,
Қиялы көп болғанмен, зияны жоқ
Қазақтың мен де ақкөңіл баласымын!
Тұңғиық көкке
Қараймын неге телміріп,
Мұңайып жаным,
Мүжіліп іштей егіліп,
Шексіздіктің біледі кім мөлшерін...
Қиялдадым...
Жер, көкті,
Күнді өлшедім.
Өмір маған берді ауыр сынағын
Өксіп,өшіп,сынбай,талмай шыдыдым
Өкпелегенмен өмір мені өксітті
Өкінгенмен өмір берді сынағын
Өмір маған берді ауыр сынағын
Өксіп,өшіп,сынбай,талмай шыдыдым
Өкпелегенмен өмір мені өксітті
Өкінгенмен өмір берді сынағын
Жар басында жапалақ
Өсектесе бүркітті,
Түлкі тыңдап тасалап,
Жасырын қағаз түртіпті.
Жарық жоқ. Ұйқы қашқаны...
Ауыр түс қалды жадымда.
Сағаттың тықтық басқаны,
Зарлап тұр жалғыз маңымда.
Кеншілік – асыл кәсібім,
Ақындық – ақ сүт нәсібім.
Әкімдік – заман әмірі,
Жалықпай жүгін тасыдым.
Тіршілік, кей сырыңды біліп едім,
Ескермей еркелікпен жүріп едім.
Егделік етекжеңді тарылтты ма,
Көп достар, естілмейді дүбірлерің.
Асылын сыйлау ұлтымның –
Тұғыры берік ғұрпымның.
Кәрібжанов Фазылды
Еске алуды ұмтылдым.
Арал кетті...
Адамдар, Арал кетті,
Оны жұтқан сорақы заман кетті.
Онсыздағы онша емес елдің күйі,
Өлеңмен ғана жүрер ем
Кей ақынша күнелтіп,
Қатыгез соғыс дүрбелең
Қаусатты елді жүдетіп.
Шарбақкөлмен көршідей біздің ауыл,
Кәрібжанов әулеті маған бауыр.
Фазыл аға – жанымның бір жалауы,
Жыр арнасам сүйсінді оған дәуір.
Зәулімзаңғар мұнара – ел айғағы,
Елорданы ерекше аралайды.
«Самұрық-Ана» аспанға қанат жайса,
Ұшқан құс та бас иіп қарайлады.
Қазағымның тарихында сұр белең,
Тың игеру деген туды дүрбелең.
Сол жылдарда әйгі болды Тәшенов
«Тың өлкесін» Ресейге бермеген.
Көкшеге Астанадан аққан жолдың
Басында бір ғаламат ашқан болдым.
Бейнесін Құлагердің көз шалғанда,
Замана әр мезетін шапшаң шолдым.
Алматыда,
Мұқанов көшесінде,
Төле бимен тоғысар төтесінде,
Сұлу мүсін жүзінде жұлдыз жанған
Қыранға оқ жұмсау қатерлі,
Жұмсаған... шын сұмдық әкелді.
Қай мәңгүрт қиды екен ажалға
Адамзат сұңқары Сәкенді?
Айдаудан келіп,
Шарбақкөлде тұратын.
Роман жазды. Дәрігерлік құратын.
Байлаудағы тұлпарда жазық жоқ едіау,
- Шаңлатбай Айдана
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі