Менің халқым қашаннан ұлы болған
Менің халқым қашаннан ұлы болған,
Менің кеудем қашаннан жылы болған.
Соғыс өртін қоздатқан дауылдардан,
Қақсатқан ауыр зардан,
Менің халқым қашаннан ұлы болған,
Менің кеудем қашаннан жылы болған.
Соғыс өртін қоздатқан дауылдардан,
Қақсатқан ауыр зардан,
Енді несін айтайын бұл шақта мен,
Құшақ-құшақ өзіңе гүл сақтап ем.
Омырауымда жарылған ақ барабан,
Қайда жүрсің тас-талқан бұршақты әлем.
Мен марттағы найзағай күркірімін,
Құрманғазы күйінің бір тілімін.
Менің жаным саясын паналаған,
Дүниедегі бар қыздың кірпігінің.
Қыстың күні күлмейді,
Көктемде күлмеген.
Жақындықты білмейді,
Қашықтықты білмеген.
Жансын деп жақсы орталарыңда маздап ән,
Қалсын деп жақсы көңілдер ойды қозғаған.
Тік тұрып қарсы ал, о, туған елім тілектес,
Тілектестікпен қойныңа кірді өз балаң.
Қара жер хабар берсiншi
Тартатын болса қойнына.
Жыланнан арқан өрсiншi
Оралып қалсын мойныма.
Қалада жауған қардың қара болатынын,
көргенде кеудемде жара қалатынын,
сен түсiнесiң бе, бауырым? -
сондықтан менiң күйiктен
Ақыл тiсi шықса да ақыл кiрмей,
Ақылдыларға жақын жүрмей,
Бiр дұшпанының атын бiлмей,
Ақымақ болған қайран басым,
Медеуге күнiге баршы,
Айдынға үңiле қалшы:
Жұрт түгел сырғанайды онда,
Сағаттың тiлiне қарсы.
Қорлықты мына кiм көрген:
Алматы толы - үйсiздер.
Үйсiз де күйсiз жүргенмен
Ұрпақтың қамын үнсiз жер.
Ақыннан сағат сұрама,
өлшеулi ғұмыр кешпейдi ол,
Құдай да болсаң сынама,
Күнәсiн оның кешпей гөр.
Бiр мырза сатып алды хан қаламын...
...Мен қазiр жыр жазбаймын,
жан бағамын,
Музаны тоқалындай жұмсайтұғын
Етектегi тасыңды
өрге апарсам деп едiм,
есiктегi басыңды
төрге апарсам деп едiм,
Өлiм деген iс болды үйреншiктi:
бүгiн де бiр жас қыршын үйден шықты,
жыламсырап тiрлiк тұр жасты көзбен
iшкен сәби секiлдi күйген сүттi.
Бiз өткенде жылама да жоқтама,
«Ақын едi!» - десең, - жетер жоқ баға.
Күнәмiздi Құдай өзi кешiрер,
Кешпей жатса ара түсiп, ақтама.
Азап шектi-ау
Ақын деген бiр ұлт-ай,
Аттан салып,
Ашайықшы құрылтай.
Сiлкiндiрiп Семейдiң жасыны жердi,
Құпия, жұмбақ өлiмдер ғасыры келдi.
Ауылда менiң бiрге өскен достарым аз,
Алтауы бiрдей асылып өлдi.
Уақытты кiм жаратты екен
жылдам ғып?..
бала кезде бұлықсыдық, бұлдандық,
жiгiт шақта қызық қуып, қыз қуып,
Мәлiм маған мынау жақ:
мынау көше, мынау бақ,
мен сырғанақ тебетiн
мұрша тапқан мұзойнақ,
Өздерi өткен көпiрлерiн
өртеп кеткен ағалар-ай.
өткел таппай өкiнгенiм,
өзен бойын жағалап-ай...
Ала жаз өте шықты сайран қуып,
Алқынып қала бердiм айлам құрып.
Алдыма алып келдi
Алхимик - күз
Тыщу лет не удивляет никого -
Так уже сделан человек.
Ныне, присно о вовек
Царствует над миром воровство.
Сүйгенiң қандай дейсiң сен:
Күндi көр де - өзiн көр,
Түндi көр де - көзiн көр.
Айды көр де - қасын көр,
Біз - түркілерміз...
Біз - түркілерміз!
Көк аспандай жарқылдап, күркірерміз,
Көк аспанның бұлтындай сілкінерміз,
Жаудырап көзің,
Саудырап сөзім,
Қаудырап төзім,
Абдырап сезім –
Стюардесса, сүрт менің көз жасымды,
Сүйемін деп туған жер қалды бүгін.
Қапсырады ақ ұшақ өз басымды,
Қайдан сыйсын іштегі жаңғырығым.
Сен мені жек көресің,
Сорым да көп демегей.
Өмірге кектенесің,
Өзіңе өкпелемей.
Ойлаймын: өзің ғана
Жанымды емдер едің.
Сабылып кезіп қала,
Сені іздеп сенделемін.
Махаббат жалған ба деп,
Қападар күйге енем мен.
Саған бір барған да – әлек,
Арманда – сүймегендер.
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі