Анаға хат
Өзіне тең келе ме дала таңы,
Сипаған маңдайымнан алақаны.
Өмірдің мезгіліндей күз шағыңда,
Ұядан самғап ұшты балапаның.
Сағынсам ауылымды,
Ойменен кезіп кетем,
Қырат-қыр жоталарын.
Елестер көз алдыма, елестер көз алдыма
Қайда жүрсем табыласың қасымнан,
Жарық сәулем, жаным сүйген жасымнан.
Махаббаттың асқар тауы сен болсаң
Мен бір талмын иығыңа асылған.
Сенсің менің аяулы ғашық әнім,
Дидарыңды көруге асығамын.
Көкті самғап кетсем де, жерді шарлап,
Махаббаттың алдында бас ұрамын.
Қайда жүрдің,
Қадіріңді арттырайын дедің бе?
Қайда жүрдің,
Азабыңды тарттырайын дедің де,
Бал дәуреннің бөлісіп аз күндерін,
Балауса гүл жастықтың назды үндерін,
Сағынышты көңілім көктемді аңсап,
Сағынамын жанымның жаз гүлдерін.
Не десем екен, не десем,
Айға да лайық теңесем.
Өңім бе, әлде түсім бе,
Қайырылмай кеттің неге сен?
Гүлсіз болмас дүние, күнсіз болмас,
Күнсіз болмас дүние, түнсіз болмас.
Ғашықтық қуаныш боп сезілгенмен,
Махаббат ешқашан да мұңсыз болмас.
Қарағым-ай,
Сұлулық осындай болады екен,
Бір басқа армансыз қонады екен.
Адамдар өмірге қонақ екен,
Өмірлік мен сені сүйген екем,
Жүрегім бір сен деп түйген екен.
Жастық шақ шөлінде мөлдіреген,
Басымды бұлаққа иген екем.
Ғұмыр – ғажап көркем, қимасың барда,
Өмір сұлу еркем, арманды жанға.
Өтер ғұмыр-уақыт, сезілмей күнде,
Өмір сүру бақыт өзіңмен бірге.
Айтсын таулар,
Айтсын жүрек жаңғырып,
Талай алдан,
Жұлдыздардай жанды үміт.
Аққу деп қойылыпты өмірге атың,
Інжуге балайды ғой не бір затын.
Аруы – махаббаттың Аққу жібек,
Өмірдің аялайтын перизатын.
Қасың қандай, қарақат көзің қандай,
Күлкің қандай, шарапат сезім қандай,
Қуанатын – балаша кезің қандай,
Өзің қандай жаныма сөзің балдай!
Асылым-ай,
Шуағың жүр жаныма шашылып-ай,
Ғашығым-ай,
Келемін мен өзіңе асығып-ай.
Махаббат күші неткен тылсым,
Аялап жүректерді жүрсің.
Сөздермен шығармайтын сырсың,
Кез келген шыға алмайтын шыңсың.
Британияда тұрыпты бір жас жігіт,
Езгілікке ден қоймай,дел-сал болып;
Күндерін ол өткізді көп қыдырып,
Бос сандалыс болды оған-ұлы мақсат,
Жалғызбын мен, жалғызбын
Сортаңдағы сояудай,
Не бақытты, не сыйды
Бермеді маған бір құдай;
Тұрсам да Украинада,не жат жерде,
Әйтеуір бір сүйретілген бір өмір ғой.
Еске алар, не ұмытар мені пенде,
Қалсам да қар астында, бәрі бір ғой.
Жел қияққа сыбырлап,
Сырласады тоғаймен,
Жалғыз қайық қалтылдап,
Келеді ағып Дунаймен.
Қойды-ау бір атып-атып, тәуба құдай!
Түнімен дөңбекшідік біз ұйықтамай,
Жоқ шығар бұл қалада көз ілген жан,
Зіркілдеп зеңбірегі, атты-ау тынбай.
Сұрқия жыл! У-шу етіп газетті,
Қырғын-сүргін сұмдық тағы кеп жетті.
Қан ағызу, кісі өлтіру ниеті
Ақырында мені әбден қажытты.
Меймандос, әрі әзілқой қарияның
Үйінде бір күн қонып, таттым дәмін.
- Памирде туып, өстім, - деп бастады ол,
Жазып ап, жыр еттім мен айтқандарын.
Құралай көзі мөлдіреп,
Кекіл шашы желбіреп.
«Папалап» кеп әрдайым,
Сүйдіретін маңдайын.
Орамалым батар-батпас,
Қалқып қана ағады.
Сүйген жарым сүйер-сүймес,
Уақыт өтіп барады.
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі