Туған жер құшағында
Құстар-дағы кетті ұшып жылы жаққа, ауылына,
Жіберер ем хат жазып аппақ ұлпа бауырына.
Күздің мынау боз аспаны сұп-сұрғылт боп бозарды,
Боз тұманды бұл қаладан ауыл ойға оралды.
Өлеңдер жинағы - 7 бет
Бақытым сендерсіңдер
Балаларым тірлікте бағымды ашқан,
Оты ғой үмітімнің жанып жатқан.
Ана деген атымды өшіріңдер,
Сендерді сағынбасам.
Әзияның қасында
Отырмын мен Әзияның қасында,
Осы бір күн жетер білем ғасырға.
Міне менің тұңғыш рет көргенім,
Өлеңінің үлгі қылып өрнегін.
От көбелек
Жынды емес ол сау көбелек,
Тіршілік жаралғаннан бар көбелек.
От айланып мазасыз жүргені оның,
От сезімге білсеңдер бай көбелек.
Бір жыл өтіп барады
Сұрама дейді қазақ жылағанды,
Жыл келгенде бар адам қуанады.
Басып тұр қуанышты жұбанышым,
Уақытты қайтып адам қия алады.
«Жан досым»
Жыртылып жоғалғаны-ай көп өлеңім,
Қысқа ғұмыр сүргендей көбелегім.
Жанарымнан іркілген жасты көріп,
Жан досым, не үшін дедің, неге дедің.
Тағы бір дос таптым
Мең-зең болып сен келердің алдында,
Отыр едім отқа қарап телміріп.
Бұлт бүркенер күні бар ғой айдың да,
Жатқан жоқ қой бұл ғажапты ел біліп.
Екпініме естілер елеңдесін
Өмірімнен түңілген шақтарымда,
Сырласқым кеп тұрады ақтарыла.
Арманым бар болғанмен дәрменім жоқ,
Телміріп көп қараймын аспаныма.
Жалғыз арман
Жалғыз ай, жалғыз аспан, жалғыз ғалам,
Күн батып жұлдыз шықты андыздаған.
Шығыс жаққа қарадым күреңіткен,
Бір жұлдыз жаудырайды жалғыз маған.
Тіл сәулесі
Күн ашылса мен де ашылып кетемін,
Бүгінгіге ұқсамайды, кешегім.
Өз қуатым жету керек өзіме,
Ешкімнің де тіленбеуге жетегін.
Сөнбес алау
Лапылдап жүрегінде сөнбес алау,
Күнде мың құны терең ой кешеді-ау.
Жазылған жігі жібек шіркін жыры,
Жұп- жұмыр жүректерді тербетеді-ау.
Қалай басам аяқты?
Қалай бассам аяқты дұрыс болар деуменен,
Есіріктер елеуреп итереді кеудеден.
Оңашада ой түсті мына менің басыма,
Аумайды ғой атаннан артылған тең деген.
Мың ұрпақтың біреуі есіне алар
Берекемді без бүйректер қашырды ма,
Білдірмей тоғымды да, ашымдыды да.
Көлбей кеп қонып едім көк жайлауға,
Көліксіз ойға қарай тасындым ба?
Ілеге арнау
Ширатып, шырқыратып жыр арқауын,
Халқына қабырғалы ұлан таудың.
Әкелдім елден сәлем, жерден сәлем,
Халқынан алтын құсқан ұлы алтайдың.
Қоштасқым келмейді
Бағым ба, менің сорым ба?
Мен әйтеу саған жолықтым.
Өзің деп соққан жүрекке,
Еш амал таппай торықтым.
Менің аңғал батырым
Албырт деуге келмес мүлде,
Келмес деуге баласың.
Қарттық саған алыс әлі,
Ал мен үшін данасың.
Сағындым туған ауылды
Сағынып жүрмін,
Ақ бұлттар көшкен тау жақты.
Жусаны аңқып,
Жұпарын шашқан аумақты.
Ару қайда ай дидарлы аққұба?
Жақтыға сөз, жол бермейтін аттыға,
Қол баққан ит абаласа аптыға.
Кім біледі таң атқанша дөңбекшіп,
Мамық көрпе жамбасыңа батты ма?
Іздейсің бе?
Іздейсің бе кісіңді қаламаған,
Сезілесің сен әйтеу дана маған.
Екі көзім төрт болды қарай-қарай,
Қашан асып келед деп қара жалдан.
Сені көрем қиялымда, түсімде
Дәл нешесі есімде жоқ ақпанның,
Түн жарымы ұйқылы-ояу жатқанмын.
Басу үшін сағыныштың сарығын,
Қиялымда саған қарай аттандым.
Естілер ме екен арғымақтардың дүбірі?
Таң атып қалды, бүгін түн кірпік ілмедім,
Жайымды ұғып, халымды жөн-ақ білгенің.
Қасынан мені әкетші мүлде алысқа,
Көзі ашық анау көмусіз қалған мүрденің.
Ешкімге де тізгінімді бермеспін
Халық баулып қарғалдақтай,
Қайсар болып ержеттім.
Сетер жырмен сезімдес боп,
Жыр бесігін тербеттім.
Адам әлі жетпеген
Екеуара білеміз, жасырамыз жан салып,
Секем ала күлеміз еске алып тамсанып.
Жадыңдағы жаһұт мұң елесі ме бақыттың,
Тіл қата алмай тентіреп үлкен ойға батыпсың.
Адамзаттың тәбеті
Жарамсағы жасырғанмен мінін көп,
Сөйлеседі өзді-өзімен күбірлеп.
Тым әсерлі әспеттеді өмірін,
Сейілде жүріп семіріп алған болса да,
Мінсіз әлем болған емес қашанда
Жылауға да, болар еркін күлуге,
Неге мұқтаж тірлік түмен білімге.
Мінсіз әлем болған емес қашанда,
Нағыз өнер мінсіз өмір сүруде.
Үңілдің бе өмірге?
Азаматқа ар өлшемі – ақ арман,
Түнді түріп таң тамаша ағарған.
«Жеті сайтан еріп кірер қылшықпен,
Қылшық жеуден, – дейтін апам – бол аман».
Бір қуаныш, бір қайғы
Жүрегіме жүдетпейтін жүк артқан,
Ырғақты үні басқашалау өзгеден.
Мұң мұжыған миым кейде мұнартсаң,
Мұжық болдың миқынатқа төзбеген.
Сенім қанаты
Бәйтерек болғын тамырлы,
Дауылға басың иілмей.
Тағдырдың ауыр салмағын,
Көтергін, бірақ бүгілмей.
Сыныптастар
Сыныптастар – жарқыраған жұлдыздар,
Бойларыңда ізгі ниет, нұрлы із бар.
Бұл жалғанды шарласам да шарқ ұрып,
Сендердейін жандар қайда, құрдастар?!
Қадірлеңіз ұстаз берген тәлімді!
Қаламым жыр жазуға даяр менің,
Тасып тұр дариядай кең көңілім.
Жиі-жиі сағынып еске алатын,
Ұстаздарға арналады бұл өлеңім.
Асаулығым өзіме жарасады
Қиқар болғам қырғидай жастығымда,
Жастыққа жарасады мас қылық та.
Шапалақ та бетіне талай тиген,
Жаулаймын деп ұрынған қасқыр ұлға.
Әйел деген
Жазмыш берген табиғатым қыз қылықты,
Ізетпен іс тындырар тыңғылықты.
Әйел деген атымен жасый-жасый,
Талай жалын жігерін сындырыпты.
Денесі құрлық, басы шың
Жасаған ем тірлігіме бір кесім,
Қымтап жауып қиялымның іргесін.
Бақыттымын күпіршілік адыра,
Өйткені сен бекіміммен біргесің.
-
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі