Туа салдым да... шыңғырып
Туа салдым да... шыңғырып
Тіл қаттым Дүние-Мұнарға –
Тылсымды түпсіз Тұңғиық
Тасырдың датын тыңдар ма?!
Туа салдым да... шыңғырып
Тіл қаттым Дүние-Мұнарға –
Тылсымды түпсіз Тұңғиық
Тасырдың датын тыңдар ма?!
Түйе – бойына сенеді,
Есек – сойына сенеді.
Түйеден – қалыссың,
Есектен – алыссың,
Демін ішке тартып алған
Қос Алып:
Жер – талақтай ісіп-кепкен,
Көк – тұнжыр...
Адам туып, өледі –
Тәңір теңдік бермейді:
Кебенек киген келеді,
Кебін киген келмейді...
Күйін кешпе азғынның,
Бек қызындың, сәл мұзда?!
Жыладың деп жазғырдың,
Жазатайым Жалғызға.
Көрсетпегің көп білем:
Тиып қанды жасымды –
Жер қапқан ит-тепкіден,
Көтерейін басымды?!
Хан-тірлік зар еңіретті
Қайманасын, қарасын –
Жоқтауменен өмірі өтті
Жазатайым баласын.
Бұзықтық жоқ пейілімде,
Оң де, мейлің, теріс де:
Ақ Шайтан – бір иінімде,
Бір иінімде – Періште.
Оза шапқан қатардан
Көк аттылы көлденең –
Кете тудым атаңнан,
Өте тудың сен менен.
Жаным жалған жақсымен
Іздеп шыр-пыр үйлесім.
Жүрек дерті тапсын ем,
Зәһәріңді құй, досым?!
Иірілген ұршықтай,
Шүйкеден бас тіленіп –
Жаным неге тұр шықпай,
Иегіме тіреліп?!
Қысыр-қиял уызына қашпаған
Жерік болдым –
Таза ден,
Пәк ділменен:
Отызда орда бұзбадым,
Қыр асқаным жоқ қырықта –
Өртенген жазда мұздадым,
Бақадай шулап құдықта.
Таусылуға таяндым,
Ақтық бөздей жыртылған –
Өзімді өзім аяймын,
Ойша бағып сыртымнан.
Ұқсап бақты демеңдер –
Заман зәрін ішкенге.
Уайымын жемендер –
Дертім кебін пішкенге.
Тап қылған тағдырға кінә артпан,
Тауандап –
Бақ қудым,
Сор кездім:
Тәкәппарсып, асқақтап,
Қайтіп, байғұс, бас бақпақ –
Талқыдағы тағдырдың
Тәлкегінен қашқақтап.
Шер-шеменім зорайып,
Көңілім көрдей қарайып –
Сергелдеңде сор кештім,
Соқа басым сорайып.
Жылама сен, жылама,
Көзіңнің жасын бұлама?!
Желөкпе Ақын, жебір жыр –
Жылауыңа тұра ма?!
Тауқыметті тардың кеңісің,
Тақсіретті жардың теңісің.
Кеңнен – кем, теңнің талағы –
Мен жоқпын енді – сен үшін.
Тергеп, естен таңдырасың,
Тағдырымның тауаны.
Көзден аққан қанды жасым –
Өмірімнің жауабы.
Қанша ғұмыр бірге өткенін
Білемісің, ғашығым.
Құдай тұтып, құрметтедім –
Күлемісің, ғашығым.
Тән ғажабын көретін –
Бұ Дүние жарық па?!
Жанға азаттық беретін –
О Дүние жарық па?!
Тәнге тыным бермедім,
Жан шықпайды –
Бұл қалай?!
Бұздым қайғы өрмегін –
Ғашық оған өлердей,
Құпиясы – ол адам –
Қылғындырып көргендей,
Қуанышын тонаған...
Оң-солына есінен танып қарап,
Өсіп тұрды жайқалып алып Дарақ:
...Менмен көңілі басылып су сепкендей,
Астамсу ақыретіне жолықты ағат.
Бір өлім бар түбінде:
Айы біткен – айыңда,
Күні біткен – күнінде
Кетіп жатыр, ей, Өмір,
Таң қалумен келемін
Хақтың құдірет-күшіне.
Өңім болар дегенім
Енеді ылғи түсіме.
- Әбілда Аймақ
- Әбілда Аймақ
- Әбілда Аймақ
- Әбілда Аймақ
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі