Бродвей. Үндіс көсемі
Жүргендей нағашылап, қайыншылап,
Жүйріктер барған ел ғой бағын сынап.
Үйектей үй түбінде
Үнсіз ғана
Жүргендей нағашылап, қайыншылап,
Жүйріктер барған ел ғой бағын сынап.
Үйектей үй түбінде
Үнсіз ғана
Армысың, Америка,
Арман әлем,
Алыстан атағыңмен арбаған ең.
Аңсаған адамзаттың азаттығы,
Өмір-өзен дейді осы халық неден?
Мың құбылған тірлікті дәріптеген?
Қанша жүзсең —
Қалмайды ізің суда,
Келе алмай дүниемен келісімге,
Бір тентек жүрмей ме екен ел ішінде?
Қоғамның қиратпас ол қабырғасын,
Төренің тәж бен тағын бөлісуге.
Аспаннан көре алмасам жұлдыздарды,
Тірліктің түсі тартар мүлде ызғарлы.
Жабығып жан-жүрегім жадаурайды,
Көңілім кешкендей боп кіл мұз-қарды.
Қарағым, аспандағы Күн, Айға да
Қарасаң — көзіңді ашып,
Сынай қара.
Қашан да қақтың суы тұнық келер,
Мынау өмір қалған бізге мұраға,
барымта мен қарымтадан тұра ма?
Үйдегі қой,
мидағы ой ұрланып,
Беу, досым,
көңіліңе келмесін,
тірі кезде алған атақ — атақ па,
шын бағаңды береді елің өлгесін.
Достықтан достық туар деп,
қайырсыз істен қалыс қап,
жақсылық — жаттар дұғаң боп,
жамандық сезсең — алыстап;
Бұл бір сөйлем сонау жылы басталған,
басталған да тасталған:
майлы саусақ таңбасы бар шетінде,
бір шетіне жас тамған...
«Егер мені жыл он екі ай жазып жыр,
арқасы ұстап, жүдеп-жадап, азып жүр», —
десе — сенбе,
әзіл бұл.
Мен бақытты адамға қызықпаймын,
Жұлдызымды жатса да үзіп қайғым.
Өміріме қарасам —
өгізі мен
Күн өртеніп марқұм болды,
аспан Айдан мақұрым қап,
сүмбілемен салқын келді,
су суыды ақырындап.
Ескерткіштер құлап жатыр бұрынғы,
табындырған таспұттан жұрт түңілді?
Батырмысың, бақсымысың, бәрі бір,
қара базар қағып алар жыныңды.
Уақытты кім жаратты екен
жылдам ғып?..
бала кезде бұлықсыдық, бұлдандық,
жігіт шақта қызық қуып, қыз қуып,
Мәлім маған мынау жақ:
мынау көше, мынау бақ,
мен сырғанақ тебетін
мұрша тапқан мұзойнақ,
Жадыраған жаз жөнеліп, күз келді,
Жапырақты жел жұлып жүр мұз демді.
Жастық шақты қоямыз ба іздеуді,
Жақсы күндер оралар ма бізге енді?
Сол бір әнді сен маған жырламашы,
Жатыр онда махаббат мұң-наласы.
Сыздамалы сезімдер қайта оралса
Айқаспайды кірпігім түн баласы.
Бәйге бітті.
Арамтер боп шаршаған
бір бозбасты сөзге жығып барша адам,
«Байкем тойы жақты ма?» деп аңқылдап,
Бүршіктері буазып тұр бәйтерек,
бұлт — елгезек,
бұтақ біткен — қаукелек,
шүкір, шүкір, көктем шығып келеді,
Өзіңсіз өмір мәнсіз екенін,
Өзіңсіз жүрек жансыз екенін
Түсіндім.
Түсіндім, жаным, әлсіз екенмін
Адамдар тайған серттерден
өзекті буып өрт төнген,
кекті сөз,
оқты көздерден
Шыбынымды шырқыратып сен кеттің,
шылымымды бұрқыратып мен қалдым,
шәрбатыңа шөлдеттің,
шөлдетердей неңді алдым?
Сен жуып кеткен Баспалдақ,
жылап жатыр жанарынан жас парлап,
бәлкім, сенің саусағыңды сағынды,
мен табаныммен басқанда-ақ.
Жырақта ирек салып от қамшылар,
сызады түннің бетін ақ тамшылар,
біз ертең кездесетін жұпар гүлзар
жауыннан малмандай боп жатқан шығар?
Айлы түнде ұрылар мен қарылар,
Аттай алмай бір-біріне зарығар.
Неткен жарық,
Неткен нұрлы мына түн,
Сен мені іңкәр еттің,
ақ қанат гәккуімдей,
мендегі сұңқар екпін,
тынар ма аққу ілмей?
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі