Өрістегі өмір
Қалың құм жон етегін шөккен тірей
Жусаған түйелердің өркешіндей.
Бұйраты былқып жатқан өріс екен,
Түліктің төлдеп өсер өлкесіндей.
Қалың құм жон етегін шөккен тірей
Жусаған түйелердің өркешіндей.
Бұйраты былқып жатқан өріс екен,
Түліктің төлдеп өсер өлкесіндей.
Төңіректі шырт бүркеп,
Соғады түз бораны.
Бұрқырайды ақ түтек,
Көрсетпей үй, қораны.
Биіктер үкі қадаған
Қызықпас шүйгін құмға кім?
Жасымда жылы ораған
Секілді солар құндағым.
Анама ұқсап, туған жер,
Бар тұрғыны таныттың.
Бауырыңда өстім толғап жыр,
Сырыңа да қанықпын.
Толқыны торғын Тобылдың
Төсінде тауып тыныштық,
Сүйсіне мен де шомылдым,
Қапырық кезде күн ыстық.
Таңертең көрсең тау түрін,
Қарамас едің, ойланбай;
Шаңқиған əппақ шатырдың
Іргесін түріп қойғандай.
Мен өзім жыр жазғам жоқ көптен бері,
Шіркіннің жылы-ақ еді төккен лебі.
Жаңа өскен жапырағының сыбдырындай,
Жіберді кенет қозғап көктем мені.
Қаратау қырға шөккен қара атандай,
Көтерген қыруар жүкті талай-талай.
Жонында жылдар көшіп өтсе де оның,
Жатыпты көп аузында бір аталмай.
Ғажайып нəрсе химия,
Тұңғиық сыры əр алуан.
Жоғалып бір зат зым-зия,
Жаңалап бірі жаралған.
Ірге жайып жан-жаққа,
Қаулай өсті Алматы.
Ұзамай-ақ аулаққа,
Абайлаңыз тау жақты:
Биіктегі ұядай
Балжан əжең пəтері.
Терезеден күн мен ай
Ұзақ қарап өтеді.
Қалықтаған таңертеңнен
Қарап тұрсаң кранға,
Ұясына жем əкелген
Ұқсайды екен қыранға.
Көріп пе ең Қарағандыда
Қаулаған қара тауды анық?
Жеті қат жерді алдыңа
Тастаған тектес аударып.
Алдымда зəулім болат үй
Алады тыныс бусанып.
Жақындап келсем – сол ылғи,
Жанымды лебі тұр шалып.
Түу-түуден жеттім шырқап «Туға» мініп,
Таң сызды, көкжиекке қылаң кіріп.
Қиырдан қилы биік қылтылдады,
Бір түрлі көңілімді қуандырып.
Сыймайды еш өлшемге
Бұл сұмдықтың пошымы –
Бар пәлеңді берсең де,
Берме деп ем осыны!
Болса болды деп ойлаған бас аман,
Дінін сатқан, тілін сатқан осы адам.
Бұралқы иттей ел соңына ілескен,
Көш бастаса кәдімгі Иван-есалаң.
Жоқтан бар жасайтын,
Барды жоқ қылатын,
Кеңді тар жасайтын,
Азды көп қылатын
Періштелер жерге түсіп,
Барлық шайтан қашқанда,
Келешекті кесіп-пішіп,
Телмірген бар аспанға.
Иман, Намаз, Ораза,
Зекет, Қажы – парыз.
Азан айтсаң тілекпен,
Ниет қылсаң жүрекпен,
Бір деген – Жаратушы жалғыз ғана,
Екі – еркек, және әйел, ойлап қара.
Үш – ерлердің кезегі сөзге тоқтар,
Төрт деген – төрт құбыла жанға пана.
Күн шуағы, Ай сәулесі жайған нұр –
Нұры емес пе мейірімді Алланың.
Жарық жұлдыз, жауын суы, жауған қар –
Төгілген нұр шарапатты Алладан.
Жүрген кезім күліп-ойнап саятта,
Бақыт құсы келіп қонды аяққа.
Жер басқанда тайраң қағып, талтаңдап,
Білмей қойдым жүрерімді қай жаққа?
Ашылмай қалың қабағы,
Түнеріп жатыр Жабағы.
Жауының салған жарасы
Жанына батып барады.
Бала кезде топтан озған
Ұйқы көрмей, анық шыным,
Көп оқығам Пушкин жазған
Ертегісін балықшының.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі