Шап десе топқа шабатын
Шап десе топқа шабатын,
Қап десе көпті қабатын –
Қанден;
Сат десе анасын сататын,
Шап десе топқа шабатын,
Қап десе көпті қабатын –
Қанден;
Сат десе анасын сататын,
Ұрының арты – қуыс,
Қазының нарқы – жұғыс.
Жемқор менен заңқор
Қыз алысқан туыс.
Айналып қашан соғасың, аралап қашан боласың,
Айтылмаған Сөздердің атасының моласын?
Айта алмаған ауыздың қабылдай ма тобасын?..
Айғақтайтын зират бұл Авгейдің ат қорасын.
Көтер басты, ауыл менен астана,
Тақсiретiң тас төбеңнен басса да.
Бар дүние бойын тiктеп жатқанда
Бұғып қалар тамыры жоқ тас қана.
Асқынған кезде қоғам мен ғасыр кеселi,
Айқайлап шыққан арысты жасын деседi.
Ақиқат өлiп, арамдық жайлаған елде
Ақынның тiлiн кеспейдi, басын кеседi.
Ата Заңнан аттағыш атпалдарым,
Кешiре ме сендердi аққан қаным?
Жұқанасын жұртыңның жұлып жеген,
Жұқ болар ма арамнан тапқан малың?
«Мұнай құнын бiлесiң,
Алтын құнын бiлесiң,
Қанның құны қаншалық?»
«Сутегiн! – деп күлесiң, –
Алаштың ұлы, уысқа толмас аз-ақпыз,
Аспандап ұшқан ақ қаз да болып сөз аппыз.
Санамыз – санға,
Ойымыз онға бөлiнген,
Бiздiң көлде қамыс бар едi
Жайқалған.
Бiздiң елде намыс бар едi
Найқалған.
Өз қазағым өз жерiмде оққа ұшып,
Өртенемiн өзегiме шоқ түсiп.
Өрлiгiмдi қай қапасқа қамайын,
Өкiнiштен өлер болдым, ағайын,
Ғасыр бітті...
уақыт бізге көрсетті басымдықты,
жеңе алмадық, біз бірақ айуандықты,
жеңе алмадық надандық, басырлықты,
Ай, жарандар, жарандар,
Тыңдаңдар да қараңдар.
Күн сәулетті ұлысым,
Айыыны қорғар не амал бар?
Жарандар-ау, жарандар,
Құлақ салып, қараңдар.
Баран атын айдаған,
Бұлттың астын жайлаған,
Дымқыл шөпті таптап өтті өкшелер,
Күл ішінде күні бітіп, шоқ сөнер.
Суық сүйер айдын бетін айнадай,
Қараңғылық бет-жүзіңді өпсе егер.
Дымқыл шөпті таптап өтті өкшелер,
Күл ішінде күні бітіп, шоқ сөнер.
Суық сүйер айдын бетін айнадай,
Қараңғылық бет-жүзіңді өпсе егер.
Құс сойып,
Тұлып жасау шеберісің,
Өзіңше өжектейсің өнер үшін.
Шыбықпен қанаттарын кергеніңде,
Өткеніңе ырзамын, өмір, сенің,
Тірі қалды өзіңде небір сөзім.
Әр тозаңда сен енді жарқырайсың,
шуағымен шырқаудан төгілсе күн.
Қолатты тұман тұмшалап алды,
Аспан да мұнар құрсана қалды.
Жөңкіле шапқан үйірге қарай
Жусанның иісі бусана барды.
Мен үшін ішіп жатыр ел!
Көп сөзге елти қоймадым.
Ұмытып тойды атымен,
Көктемгі орманды ойладым.
«Бәрекелді, бәлі!» деумен мақталып,
Бала кезден жыр әлемін аттадық...
Өмір сүріп
Александр Пушкинше,
Аттандасып, айғай салып, қуаттап,
Әдебиет босағасын бір аттап,
Атақ емес,
Ата-жұртым үшін деп,
Қарақаттай сенің мөлдір көздерің,
Қайтіп қана жары болдың өзгенің?
Өзің, бәлкім, алдасаң да өзіңді,
Көзің мені алдамасын сезбедің?
Ғұмыр сүрмек бір басқа,
Көрмек, білмек бір басқа.
Сенесің де ойлайсың,
Ал ащыны танығанша қоймайсың.
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі