Ілияс қаласы
Көлденең таудың белінен
Көзіңді тігіп қарашы:
Етекте самсып көрінген
Ілияс ақын қаласы.
Көлденең таудың белінен
Көзіңді тігіп қарашы:
Етекте самсып көрінген
Ілияс ақын қаласы.
Еліміз келген елуге
Жиналдық түгел тойға біз.
Тұрғандай соның төрінде
Аламыз сені ойға біз.
Арынды сенің Ақсуың
Əкелді мені, Ілияс.
Жаңғырған елге жақсы үнің
Жан едің бізге тым қимас.
Қақ жарып көк мұнарды тұрған шымқап,
Шарықтап жоғарыға шықтым шырқап.
Баладай алақанда əлдилеген
Тербейді аспанында мені бұл шақ.
Биік тұғыр басынан
Көре өтеміз кейде оны.
Қару-жарақ асынған
Қайтпас батыр бейнелі.
Оттар көрем кейде бір
Ескерткіште маздаған.
Елестейді бейне бұл
Өлеңімдей жазбаған.
Оқыдық жастан бəріміз
Абайдың жазған сəлемін.
Секілді ортақ əніміз –
Шертіпті сырын бар елдің.
Жұмыста кешке дейін сабылсаң да,
Түбі жоқ, түгемейді ол не қылсаң да.
Қаратпай келер күнге тындырғалы,
Кешкісін қадаласың тағы шамға...
Аспанға тіреу тауларым менің
Қашан да жұрттың аударды көңлін.
Шоқылар шырқау көтерген мұзды,
Күміспен мəңгі көмкерген құзды.
Жан-жағым орман кең қаптал
Жайнаған жазғы үйімдей.
Жарысып аққан бұлақтар
Жамырап жатқан күйімдей.
Елп етпей желдің лебі жым басылып,
Жатады кейде теңіз сыр жасырып.
Қыбырлап тұла бойы, тыншы кетіп,
Кенет бір қозғалады тым асығып.
Жастық жолда бұрылып, қалды ілеспей,
Кете бардым қара үзіп жалғыз көштей,
Дүрмегі көп, думанды қайран жастық
Елестейді көзіме əлі түстей.
Не пайда өлең жоқта құр атымнан,
Сеземін айрылғандай қуатымнан.
Мен елді, ел де мені естімейді,
Танадай тым-тырыспын құлаққа ұрған.
Ешкімнен ойламаймын озамын деп,
Оның да, озып алсаң азабы көп...
Алдымда жетер өрім болса əйтеуір,
Қолымды соған тынбай созамын тек.
Секілді шыңдар басы əппақ отау,
Апарып қондырғандай көкке тақау.
Қымс етсе ақша қардан үзік жауып,
Сақтайды қалпын ұзақ жазда Алатау.
Көк орай тауды сүйем мен
Мүсəтір түстес мұз, қары.
Біріне бірі сүйенген
Секілді өлең құздары.
Туғандығың сатулы болса маған,
Текке жұмсап, тер болып шаршама оған.
Жақындығы жанымды жарылқайтын
Жүрген жоқ па қасымда қаншама адам!
Алпыс жас ауыр дегенде
Аяр ма сені басқалар?
Қайыры тиер өлеңге
Қалауын тапса, жақсы олар.
Тілесіп саулық, көп өмір
Құттықтап жатыр дос-жаран.
Төгіліп тұрса өлең-жыр,
Тілейін мен не басқа одан!
Ешкіөлмес, Сəке, осы тау,
Өзені жеміс, алма ағаш.
Айтатын бірақ жоқ сылтау,
Көрінсе сырты жалаңаш.
Есімде менің Жерошақ,
Көгілдір өзек, қызғылт тас...
Ойланып енді қарасақ,
Өтіпті бір сəт ұмытпас.
Алпысқа келген ақынды
Сыйлады ауылым той жасап.
Əсем бір əндер шалқыды
Талайды қайта ойға сап.
Əдейі, Сəке, келеміз
Ауылға біздің жол тартып.
Сөзімді селкеу демеңіз
Қуанған кезде кетсе артық.
Əсем тау, əнші дала тербе мені,
Көңілдің қозғалсын бір пернелері.
Төгілсін көкіректен көрікті өлең,
Елге де сол емес пе ең керегі!
Бөлекше тамам таулардан
Шаңқиып Шаған тұр оқшау.
Көңілді дəйім аударған
Көрнекті биік тым жақсы-ау!
Жалықпай жазда мекендеп
Жатырмын «Аяқ қалқанда»,
Жазылып, бəлкім, кетер деп
Аяғым сенің арқаңда.
Таудың қары əлі əппақ
Қарайғанмен бөктері.
Қыс жатқандай қонақтап
Шыңды мекен еткелі.
Тойыңа сенің, туған ел,
Асығып жеттім құс болып.
Қаққызды қанат тым жедел,
Кеудеме ғажап күш қонып.
Сөйле деп маған сөз бердің
Тойыңда, жұртым, қолқалап.
Сыйлаған сонау көздердің
Жанымды оты кетті орап.
-
- Азамат Төре
- Азамат Төре
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі