Маздақ мұңның мөрін бастың жүрекке
Өзгеше өлке күн мұңайып, түн күлген,
Роберт Бөрнстер өткен жерде жүрдім мен.
Сұп-сұр қала шұғыласын шашты ғой,
Сұр түсте де шуақ барын кім білген!
Өзгеше өлке күн мұңайып, түн күлген,
Роберт Бөрнстер өткен жерде жүрдім мен.
Сұп-сұр қала шұғыласын шашты ғой,
Сұр түсте де шуақ барын кім білген!
Бұл адамдар - рухы биік, ержүрек,
Бақыт іздеп өтеді ылғи күйбелек.
Дүниенің бар қадірін, бақытын
Сезгісі кеп, көш соңынан ілеспек.
Сыр ақтарып ғашық жандай өлең жаздым,
Бұрынғы ақындардың қалыбымен.
Қара өлең ұйқасына саламын,
Туған елім жайындағы өлеңімді.
Бәрінің жанқұмары поэзия, өлең
Қандай болса бәрбір бәрі өлең
Ақындықтың ең бір биік шыңына
Жетеміз деп зорықты небір "Ерлер"
Жан жаһаным ғаріп болды.
Қазан ұрды бау-бақты.
Жапырағым тоңып қалды,
Тұман жаулап тау жақты.
Жүрегімді кім емдейді?
Күлем дейді, жылап алып...
Өз ұпайын түгендейді
Түлкі мінез мына халық.
Ешбір адам шеше алмаған
Жұртқа тылсым жұмбағым бар.
Ешбір адам кеше алмаған,
Балғын, шалғын, гүл бағым бар.
Саған ғана сиындым мен.
Махаббаттың Тәңірісі.
Қияметтен қиын білем,
Басқа түскен тағдыр ісі.
Аспан үзіліп түсті...
Тағдырымды тілдедім.
Кірпігіме ілгенім
Жас па, аспан ба, білмедім.
Етігің де қып-қызыл, орамал да...
Тола батып сен кеттің топ адамға.
Көз көргенім көшенің көмейіне
Осылайша күмп беріп жоғалар ма...
Желдейін желмекке каншама ұрындым,
Қаншама соғылдым, қаншама ұрылдым...
Аулаққа қаңғыдым, бау-баққа бұрылдым,
Бұтақка іліндім, тастаққа сүріндім.
Көз моншағым – алқа, алқа, алқадүр,
Дүниеде бар ма алқасыз хал-қадір?
Байшұбардың айылы алқам-салқадүр,
Баршагүл-ау, бой көрсетші дастаннан!
Ақын сезбей қалады өлеңінің өлгенін.
Сезбейді әрі сол күні жұлдызының сөнгенін.
Мен бұл жәйдің, шынында,
тылсым сырын ұғуға
Бейне пейіш пішінде –
Баку бағын бағалап,
Жүретұғын түсінде
Хорасанды аралап.
Жапырақтар елтеді,
Елтеді де тыңдайды:
Терек тынбай шертеді
Дағара ғып түнгі Айды.
«Қаракөлдің иінінде
қатар-қатар талы бар.
Қыз баланың миығында
ноқаттайын қалы бар.
Сексеуілдің бұтағына ілініп,
Ілдаллалап тұрғандайын бір үміт.
Таудай-таудай бархандардың астында
Қанша жандар шәйіт болды қырылып...
Айналған ескерткішке адам қанша...
(Есінде сақтайды елің, бағаң болса)
Жер басып бізше олар да жүрер ме еді,
Тұғырдан түсе алмайды, амал қанша.
Мен – шайырмын, Абдулла Шермін,
Ұрпағымын бабам Барластың.
Артымда – шер, мұң,
Алдымда – Жер, Күн,
Мен аңсаған, білем, бақыт, алда әлі,
Оңай ма екен оның қолға қонбағы?
Кейде қатал, кейде жұмсақ тіл қатып,
Мені әр күнім келешекке жалғады.
Ән айтады қыз бала
Жүрегіне шер толып,
Ән айтады қыз бала
Өне бойы өртеніп.
Алпысында қартайды деп ақынды
Артық айтып кейбіреулер шатылды.
Алпысыңнан асқанымен сол ақын
Жас жігіттей әлі ширақ болатын.
Өмір деген — өткелдерден тұрады,
Бірде күлерміз, бірде мұңға батармыз.
Қиындыққа мойымайық, сабыр қылып,
Әр сынақтың артында жақсылық бар.
Бір тұлға бар тамыры Меңғыстаудан,
Еңбектері еленген, шаң баспаған.
Туған жерін тәрк етпей мәңгүрттердей,
Жазарымен жебеген алыстардан.
Құдай маған көрсетпесін қайғыңды,
Аман-сау жүр нала, пәле, жаладан...
Алдыма әкеп бермесең де Ай, Күнді,
Сенен, балам, айналмай ма жан анаң?!
Әлімсақ па,
Әлде бергі тұста ма,
Ферғанада тұрған екен үш бала.
Ата-анадан ерте айрылған үш жетім
- Азамат Төре
- Азамат Төре
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі