Сен келгенге молайып
Сен келгенге молайып
Дүние тасып төгілмес.
Сен жоқ болсаң, азайып
Жəне түгі кемімес.
Сен келгенге молайып
Дүние тасып төгілмес.
Сен жоқ болсаң, азайып
Жəне түгі кемімес.
Түрткілеп, тербеп жанымды
Таптырма ойым түк маза.
Бұлақша қайнап кəдімгі
Төгілсін жырым тап-таза.
Ермек емес мен үшін өлең деген,
Жаны бірге жаралған денемменен.
Жұрт көңліне жылуын жеткізе алсам,
Өзімді де тек сонда терең көрем.
Ағаш басын сіліксе күздің желі,
Жапырақтар саудырап үзіледі.
Сол ағашқа мені де ұқсатып тұр
Ақ шашым мен əжімдер жүзімдегі.
Анталап келеді ойлар жан-жағымнан:
«Мені жаз, мені жазшы!» – деп жалынған.
Арқаға бірін қағып еркелетсем,
Сүйемін бірін сыйпап маңдайынан.
Шығады терең шыңыраудан
Шаншылып күміс шыбықтар.
Секілді бүркіп күн жауған
Лебіне жаның тым іңкəр.
Көз тігесің үңіліп
Мөлдіреген көлдерге.
Көлдер көзі тұр күліп
Қимасыңдай көргенде.
Сымбатыңды көрем де
Сүйсінемін, астанам.
Күнде толы өлеңге
Көкірегіңді аш маған.
Апрель айы – жаз алды
Жасарар көктеп табиғат.
Жырындай жердің заманғы
Жаныңа жылы тым қымбат.
Аспанда жалғыз бозарған
Қарадық айға қанша біз.
Болса да білу оны арман,
Арамыз жатты сонша алыс.
Қарайсың күліп көзіме,
Не əкелдің екен Жыл маған?
Жылдарым келген кезінде
Төгіле талай жырлағам.
Қартайдым деген əңгіме
Көрінер, бəлкім, құр желеу.
Жайымды бірақ əркімге
Танытар мынау ақ селеу.
Мейлі олар ете берсін мені мазақ,
Біріне бүлк етпейтін мен бір қазақ.
Жүрекке жүк қып соны жыя берсең,
Жуырда арылмайтын ол бір азап.
Өлеңім үйлессін деп əнге менің
Сөзімді құбылдырып əрлемедім.
Жұрт ойын тербетсін деп жаздым оны,
Сол ма екен ағаттығым əлде менің?
Ауыл маңын қыдырсам ерте, кеш мен,
Көз алмаймын ойланып Ешкіөлместен.
Ұқсайды оның кескіні əлдекімге,
Шашы ағармай бетіне əжім түскен.
Кейде ақын ұзақ түнге жазад өлең,
Демейді ол біткенше маза көрем.
Көңлінде түйін болмай, төгілсе жыр,
Көрінер қуанышы көп, азабы кем.
Сырыңды сенің, партиям,
Келемін жете шерте алмай.
Қағажу қалсам бар сыйдан,
Батар ма жанға дəл сондай!
Сықасып байтақ алқапта,
Сықырлап егін толқиды.
Жазғандай өзі дəл хатқа,
Сырларын диқан оқиды.
Шағын тау Бала күңгей көк қияда,
Бақ-дəулет ондай жерге көп сыя ма?
«Табағы тар жаралған тапшы өңірге
Тəңірім несібесін көп қия ма?» –
Жылы кеп жеріміздің тамашалы,
Жырласақ қанша мақтап жарасады.
Көз жетпес қиырына кең өлкеміз
Тағы да ен дəулетке тола салды.
Сөзімді, Хамит, сен екше,
Сөйлесем қимас ағадай.
Жайың бар жансың ерекше
Жəне үлкен, жəне баладай.
Төменде тұрып кейбіреу,
Түйеді тауға жұдырық...
Биік деп өте сол тіреу,
Тастайын дей ме жұлдырып!
Ақынның күні тым қиын!
Толғатқан жанша ол бейне.
Толтырып ойға күнде үйін,
Толғанып азап көрмей ме?
Бетіне тіктеп қарамай,
Сақтағам көңілін ағаның.
Танимын дереу баладай,
Тарынып шытса қабағын.
Тойыңда тұрмын, Сері-аға,
Толқытып ойлар кеудемді.
Түседі сəуле санама,
Толғансам ойлап сендерді.
Тұғиян жоқ деп айтпаймын
Тегінде біздің ол шалда.
Өзіме қарап байқаймын:
Қосылмас онша осалға...
Талғауым, маған көмек бер,
Толғанып өлең жазарда.
Қолымда дайын шелектер,
Барайын мен де базарға.
Былтыр да осы тауыңа
Еркелеп ем бір аунап.
Сондағыдай тағы да
Əсем гүлдер тұр қаулап.
Балалар мені бір кезде
Баласа кенет атаға,
Құлағым көнбей бұл сөзге,
Жорушы ем ылғи қатаға.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі