Майшелпек туралы диалог-ертегі
— Жерұйық пенен
Жиделібайсын...
жетті ғой бізге қанша ертек,
пешенеңе оның тигені қайсы?
— Жерұйық пенен
Жиделібайсын...
жетті ғой бізге қанша ертек,
пешенеңе оның тигені қайсы?
Төңкеріс. Қоғам жаңаша.
Жеңдік біз ақты, фашисті.
Кеңестік өмір тамаша,
Картошка, талон, сосискі...
Бір ақын революцияны мақтаймын деп атылды,
Бір ақын Сталинді даттаймын деп атылды.
Бір ақын ұлтымды сақтаймын деп атылды,
Бір ақын ұлтсыздықты жақтаймын деп атылды.
Өзгеше өмір сүре алмаймын,
Ағайын,
Өзге өмірді қайдан іздеп табайын?
Жаңа жүрек жасап берер кім маған,
«Біздің елде тап жоқ» депті тарихым,
жүрек содан жақсылыққа жаритын,
сол тарихты жатқа білер бір сабаз
асырап жүр күншілдіктің қара итін.
Өткен шығар,
кеткен шығар заманым,
біткен шығар ақылым мен амалым,
тағдыр,
Осы біз неткен бақытты халық едік:
орайын десе — егіні жоқ,
себейін десе — көңілі жоқ,
өлейін десе кебіні жоқ,
Өмір өтер
«ерте ме, кеш пе» деме,
жабысқанның сыйы сол қос кемеге,
адамдардың зердесін шаң басады,
Қазақстан, сен өлсең,
жалқаулықтан өлерсің,
аласармай өр еңсең,
аңқаулықтан өлерсің,
Өренім, өкпең өшкенше
өкшелей қума шындықты,
бұралар бір күн мойының,
болсаң да асқақ тым мықты,
Қояйын-ақ дегенмін,
баспасөзге беруді
бұтағындай еменнің
қисық өлеңдерімді.
Етектегі тасыңды
өрге апарсам деп едім,
есіктегі басыңды
төрге апарсам деп едім,
Түршігесің қарадай,
қара да тұр,
бұл өңірге келген бе заманақыр? —
жон үстінде жосылған жолдың бәрі,
Түсіме енеді
Жылқының кісінегені...
Кеңдікке құштар сәйгүлік жанымды менің
жылқы мінезді адамдар түсінер еді.
— Далам! — десем:
құлындағы дауысым құраққа шығып,
жаңғырығып жатады жыраққа сіңіп,
көгенкөз бұлақ кенеттен күлкісін тиып,
Шырылдаса бозторғайлар,
Оянбайды бәз тойғандар.
Сайраса да жезтаңдайлар,
Селт етпеуге қол қойғандар.
Қарлығаштар,
құйылып құбыладан,
келіңдерші көктемде тірі маған,
мен сендермен о баста бірге туып,
Ақынға қанат бер, құдай:
ақшуақ таңдардың
арайын шарлау үшін,
ақшулан таулардың
Сылқылдап қана арбап күліп,
тұрмайды теңіз төсектен,
араққа малып нан лақтырып,
шағалаларды мас еткен,
Білмеймін қандай туыстығым бар құспенен,
Бұл дүниеде ешкім жоқ маған ұш деген.
Бірақ та дәйім түсімде ұшып жүрем мен,
Бір қанат қақсам —
Ақша бұлттар,
Аспаныңда
Ақ ботадай ойнақтаған, жас қала.
Жүз түрленіп қас-қағымда,
Астанада түн ауды,
ақ түтек қар шұбаулы,
үрлеп тұрмын деміммен,
әйнектегі қырауды.
Бақытты сәттей боп қас-қағым,
Алматым, сенде өтті жас шағым.
Ұмытпас мені де
Медеуім, Тастағым.
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі