Арбаттағы ару
Қазақтың бір қызы бар Тұрсынайдай,
Қолына қалам алған ұршық алмай.
Санасы сағыныштан сапырылған,
Сезімі сексен сері тұншығардай.
Қазақтың бір қызы бар Тұрсынайдай,
Қолына қалам алған ұршық алмай.
Санасы сағыныштан сапырылған,
Сезімі сексен сері тұншығардай.
Құр қалғандай несібеден,
Өкінемін несіне мен?
Өкінбей де, өрекпімей
Жатыр ағып Есіл-өзен
Достым, бүгін құлақ ас бір ақылға,
Тіршіліктің күйбеңін тыя тұр да,
Таусылмайтын шаруаңды жия тұр да,
Баратұғын уақыт тап театрға!
Жаратқанның әмірі ме
Қазақ бастан кешіп жатқан сорлы күй?
Құдай берген өміріңе
Өзін Құдай сезінгендер болды би...
Ұранды біздер Құрандай көрдік,
Балалық шақта білместен.
Өмірді дұрыс сүре алмай келдік,
Әкелер қалай күн кешкен?
Құран деген – құр ән емес, нағыз ән,
Мүсілімге қасиетті мәні – заң.
Сүрелері сәуле құйып санама,
Жүрегіме зәмзәмінен тамызам.
Сіз – көктен түскен самауи,
Біз – жерде жүрген бәдәуи.
Белшеден баттық күнәға,
Бермеген соң сана-ми.
Күнаһар қылықтары үшін Адам
Құдайдың қаһарына ұшыраған!
Жазмыштың ала жібін аттағанға
Жазылмыш жазаны да түсіне алам.
Жақсы да болса өз жұртым,
Жаман да болса өз жұртым.
Қаймананың қашаннан
Қоздырып жүр көз құртын.
Шап десе топқа шабатын,
Қап десе көпті қабатын –
Қанден;
Сат десе анасын сататын,
Ұрының арты – қуыс,
Қазының нарқы – жұғыс.
Жемқор менен заңқор
Қыз алысқан туыс.
Айналып қашан соғасың, аралап қашан боласың,
Айтылмаған Сөздердің атасының моласын?
Айта алмаған ауыздың қабылдай ма тобасын?..
Айғақтайтын зират бұл Авгейдің ат қорасын.
Көтер басты, ауыл менен астана,
Тақсiретiң тас төбеңнен басса да.
Бар дүние бойын тiктеп жатқанда
Бұғып қалар тамыры жоқ тас қана.
Асқынған кезде қоғам мен ғасыр кеселi,
Айқайлап шыққан арысты жасын деседi.
Ақиқат өлiп, арамдық жайлаған елде
Ақынның тiлiн кеспейдi, басын кеседi.
Ата Заңнан аттағыш атпалдарым,
Кешiре ме сендердi аққан қаным?
Жұқанасын жұртыңның жұлып жеген,
Жұқ болар ма арамнан тапқан малың?
«Мұнай құнын бiлесiң,
Алтын құнын бiлесiң,
Қанның құны қаншалық?»
«Сутегiн! – деп күлесiң, –
Алаштың ұлы, уысқа толмас аз-ақпыз,
Аспандап ұшқан ақ қаз да болып сөз аппыз.
Санамыз – санға,
Ойымыз онға бөлiнген,
Бiздiң көлде қамыс бар едi
Жайқалған.
Бiздiң елде намыс бар едi
Найқалған.
Өз қазағым өз жерiмде оққа ұшып,
Өртенемiн өзегiме шоқ түсiп.
Өрлiгiмдi қай қапасқа қамайын,
Өкiнiштен өлер болдым, ағайын,
Ғасыр бітті...
уақыт бізге көрсетті басымдықты,
жеңе алмадық, біз бірақ айуандықты,
жеңе алмадық надандық, басырлықты,
Ай, жарандар, жарандар,
Тыңдаңдар да қараңдар.
Күн сәулетті ұлысым,
Айыыны қорғар не амал бар?
Жарандар-ау, жарандар,
Құлақ салып, қараңдар.
Баран атын айдаған,
Бұлттың астын жайлаған,
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі