Бейнеңдi асыл аңсаумен iздедiм сенi, жан ағам,
Мiнезiңе ұқсап жатқан соң керiлген мынау даладан.
Зымыран ойдың тiзгiнiн тұрақтата алмай қолыма,
Iздеумен сенi зау-тасты, жарларға қайттым соғыла.
Көргенiм жоқ мен оның түсiн өңдеп,
Күткенiммен «бақыттың құсы ма ең?» деп...
Ағам айтқан:
«Асықпай алдағы жаз,
Бұл жалғанда екеу ерке:
Бiрi – ақын,
Бiрi – табиғат долылықтан тұратын.
Бiр-бiрiне айбат шегер екеуi,
Көлеңке жұлдызды тығылды ұрлап,
Шыңырауға ептеп кiрiп.
Күн шықты шығыстан туын бұлғап,
Жал-құзды ерттеп мiнiп.
Терезенi жапшы дейсiң,
Жаппаймын,
Жабуға да батпаймын.
Жауып қайтем, ашық тұрсын, досым-ау,
Аспандағы Ай – анау,
Тіліміндей қауынның,
Керек шығар аялау
Айлы түнін ауылдың?..
Өз демiне өртенген он алты жас,
Көз жетпейтiн биiкке созар құлаш.
Кеудесiне жүрегi сыйып-сыймай,
Қызды көрсе қалтырап болар тыраш,
Алматыда көше бар «Ұлықбек» деген,
Өсіп-өніп бойында жұрт көктеген.
«Көше бердік атыңа, жусаңшы», – деп,
Құрдастарым қалжыңдап түртпектеген.
Дүние жерге айналып түскен ұршықсыз,
Шіліңгір шөлде кірпіктен құлар ыршып тұз.
Сарқылмай қалған бір бұлақ болса жапанда
Ол сенің ғана бұлағың болар кіршіксіз.
Көз қандай,
Келбет қандай, шырай қандай,
Көркiнен күннiң өзi нұр алғандай.
Аш белi ақ қайың боп бұралғандай,
Қылтыңдаған қыз едiң қылдырықтай,
Бұл-бұл ұштың көзiмнен бұлдырықтай.
Томағасыз басыма тұман түстi,
Ендi сенен көктегi күн жуықтай.
Темiр табалдырыққа
тiрелгенде бiрде мен
темiр торлы бөстекке
аяқ сүртiп кiрген ем...
Домбыраның дүмнен сынған мойынын
Дәретхана тазартуға қойған кiм?
Көрдiм дағы ойландым:
Мынау сағақ күй ұшқан,
Жылау көрдiң ертерек,
Аспан өлдi. Жас қалдың.
Ағушы едiң еркелеп
Арасында тастардың.
Бұл ғұмыр – дария-дәурен, ғазал-дастан,
Ғазалды жаза алмастан мазам қашқан.
Көңілдің архивіне көміп едім,
Көнедей көп сүрленіп, тозаң басқан.
Алтайымның басында мұнары бар,
Адасады мұнарда сыңар ұлар.
Сыңар ұлар секілді күй кештім-ау,
Күн болар ма көңілден мұң арылар?
Ұшқан құстан сәлем айт Зайсаныма.
Ескен желден сәлем айт Сайханыма.
Айырбастап жұмақты тас қалаға
Кеткенім бе сандалып сайтаныма?
Құм қосылып тау болған,
Құл қосылып жау болған.
Ту-талақай, тараждан
Тулақ жұртым сау қалған.
Несіне күркірейсің,
Күрең бұлттар,
Деймісің қадіріңді білер жұрт бар?
Сенің де жүйрігіңді шаптан түртіп,
Тауларымды сағындым,
Тауларымды.
Тау дегенде жүрегім қақ жарылды.
Тарғыл тасты құз-шатқал түсіме еніп,
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі