Жыр әкелдім
Жыр әкелдім, қимас көңіл сырым бар,
Бөгде сөзбен айтылмайтын шыным бар.
Әуесқойдың әуесі емес жазғаным,
Беу, ағайын! Жан сырымды ұғыңдар.
Жыр әкелдім, қимас көңіл сырым бар,
Бөгде сөзбен айтылмайтын шыным бар.
Әуесқойдың әуесі емес жазғаным,
Беу, ағайын! Жан сырымды ұғыңдар.
Әлемнің құтты көшінде,
Қонғандай аққу Есілге.
Қанатын жайды Астана
Сарыарқа алтын төсінде.
Данышпан заңғарымсың асқарала,
Қанықты есіміңе жас бала да.
Дәл бүгін, Абай ата, тұрсың қарап
Есілде Елордасы Астанаға.
Тілім менің – ұлттық айқын дерегім,
Ұлтым бар деп бай тіліме сенемін.
Тілім менің – мәңгілік ел жаршысы,
Ұлтым, тілім – ортақ ұғым дер едім.
Астана, жаңа өмірдің айбынысың,
Ел үшін айқын үлгі барлық ісің.
Салғандай алтын ұя «Бәйтерекке»,
Самұрық боп құтты қанат жайды құсың.
Қыз-қала, қызық қала салтанатты,
Көркіне бар әлемді жалт қаратты.
Секілді құс патшасы елестейді,
Есілге қонған аққу ақ қанатты.
Көкшетау мен Алатаудың арасын,
Қара Ертіс пен Ақ Жайықтың жағасын
Жалғап жатқан, қараңдаршы, тәуелсіз
Қазағымның ұлан-байтақ даласын.
Біз кімбіз десең –
Құс қанатты қазақпыз.
Сан қырғыннан есен қалған ғажаппыз.
Арғы тегің кім десең де айтайын,
Жерімнің туы – Алатау,
Еділдің Жайық егізі.
Мұң шөккен Қорған-Қаратау,
Сарыарқа – елдің негізі.
Кербез, маңғаз, сымбатты, қыран қабақ,
Сәкенге ұқсап анадан туған Марат.
Күміс күлкің, нұр жүзің естен кетпес,
Оқжетпестей сәнді еді тұлғаң ғажап.
Ақындардың ақсұңқары деген сөз –
Самұрық құстай самғап ұшқан ерен кез.
Сәкен ағам сондай еді дауылпаз,
Көкірегіне ұялаған терең сөз.
Ұлылар айтып кетсе шарықтап сыр,
Бақыт екен қол созу жарыққа бір.
Адамның адамдығы – жасампаздық,
Төгіп тұр сәулесімен халыққа нұр.
«Еңбек» атты «Атамекен» ауылым,
Сонда өттіс сәби, бөбек дәуірім.
«Анамекен» –
Үкілі Ыбырай ауылы,
Асқар інім,
Жетпіс жеті жастамын,
Көргенімді жастай жаза бастадым.
Бір ананың жалғызы едім өмірде,
Қуанышта ағайын ағылады,
Ағылады, «ағалап» табылады.
Қайта жасау өмірді қолдан келмес,
Реніште дос қана табылады.
Кеңгірде кіші бесінде,
Кейде бір қоңыр кешінде.
Жағада жүрдік үшеу боп,
Сол күндер шіркін, есімде.
Ай жарық, тып-тыныш атырап,
Жүректер тағы да қауышты.
Жанарың жұлдыздай жарқырап,
Толқытты сабырды тауысты.
Құлпырады дала, гүлдейді орман,
Емізеді егіз – Еділ мен Жайық.
Ақ шағала айдын, ақталған арман,
Тербеледі кеме, ойнайды қайық.
Сам жамырап, жарқырады самала
Кел, қалқатай, кел қаланы арала
Бақыттылар байқамайды уақытты
Сағатыңа әлсін-әлсін қарама
Жарқылдаған сырғаң-ай,
Толықсып бір туған Ай!
Теміртаудың аруы,
Жаным, саған жаным құрбан-ай!
Алаулап күн батса қырды асып,
Кетушек қалқатай сырласып,
Ұмытсам сол күнді кеш мені
Есте ғой дариға Жайлаукөл кештері.
«Үйде мысық бар ма?», — деп,
Сұрап алды Диана.
«Жоқ болса мен кетемін,
Ұнамайды бұл ара».
Кереметі болар әрбір істің де,
Өзіңізді еске аламыз біз күнде.
Бақар-шақар өсіп, апа, жатырмыз,
Өзің басқан текеметтің үстінде.
«Апа, — дейді, жақындап, —
Ертегі айтып бер маған».
Ақ немерем ақылды-ақ,
Алтыға әлі толмаған.
Ашылып өмірдің есігі,
Сәбидің қойылды есімі.
Бөбегім, мінеки, өзіңді,
Күтіп тұр атаңның бесігі.
Балауса шыбық бүрлеген,
Тербетіп самал үрлеген.
Көктемім, тағы келдің бе,
Үлбірек ерін гүлменен.
Бір күндік өлең жазбауым керек,
Өзіммен бірге өлетін.
Жалын боп жанып маздауым керек,
Өмір жоқ қайта келетін.
Жазып-жазып кетейін жазым барда,
Аққу-қазды әсем бір сазым барда.
Уақыт барда орнымыз қазылғанға,
(Тіршілікте қаза бар, жазым барда).
Ақындық – таққан тұмарым,
Жыр – сарқылмас бұлағым.
Белгісіз, мына өмірде,
Қонақ боп қанша тұрарым.
Оза шауып алды болып жыр-атым,
Керек емес дүркіресе құр атым.
Айтса болды кейінгі жас ұрпақтар,
Майданталда туған ед деп бір ақын.
Бозқараған гүлдесе жапырағы,
Иісі жарып мұрынды шақырады.
Бұтағында бір тынбай менің жаным,
Бозторғайдай шырылдап отыр әні.
Аққу мұңым мазалап, қыз арманым,
Күттім талай көлеңке ұзарғанын.
Кездескенде алдында бозбаланың,
Әлі есімде қарадай қызарғаным.
Жаратқан қабыл етіп тілегімді,
Мен келдім, қолыма алып жүрегімді.
Өзіңнен қияға ұшқан қанат қағып,
Түркістан, танимысың түлегіңді?!
Жымыңдаған жұлдыздар көктің сәні,
Гүл бәйшешек құлпырған шөптің сәні.
Әйел деген анасы адамзаттың,
Шаңырақта лаулаған оттың сәні.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі