Тiршiлiкте мұнарланған
Тiршiлiкте мұнарланған
Күнiм бар ма құмар қанған?
Таң нұрымды талшық еттiм,
Жарық жалдап Шырағданнан.
Тiршiлiкте мұнарланған
Күнiм бар ма құмар қанған?
Таң нұрымды талшық еттiм,
Жарық жалдап Шырағданнан.
Уысында ұстайтын ұлы халық
Ұсақтардың қашанда күнi ғарiп.
Көресiнi көрермiз әлi талай
Көкбөрiше аспанға ұлып алып...
Тiл қатсам тiршiлiкке қара түннен,
Құлағын құлдық ұрып Ана түрген...
Мен бүгiн ақ қанатты перiштемiн,
Су сеуiп жүрген Жерге қанатыммен.
Аузына қарай-қарай әр көсемнiң
Аужайын сезгендеймiн бар кеселдiң.
Тағдырым әлiмсақтан алмағайып
Қолында әумесер мен баукесердiң.
Құрықсыз ерке өскен құлындарым,
Заманның көрмеймiсiң құбылғанын:
Ұясын ұлы жұрттың қорғаймын деп
Қайтейiн, шырылдады-ау шыбын жаның!
..Қас-қабаққа қарағансып,
Айды аймалап, құшып Күндi,
Таңы айрылған Алақаншық
Тағы да бiр күшiк туды.
Уақыттың қабағына қан қатты...
Қайда күндер салауатты, салмақты?
Көгершiндер бездi алаңнан,
Көргенде
Сарайым – сәуiр, сыртым – қар,
Сырымды менiң кiм тыңдар?
Ұғымы кеңдеу ұлына
Жұғымы кемдеу жұртым бар.
Ет-жүрегiм елжiреп «ел, ел...» деймiн,
Көз моншағын кiрпiкке көгендеймiн...
Ертегiсiн, аңызын есте сақтап,
Ертеңi үшiн сол елдiң не көрмеймiн?!
Көрсем екен тезiрек Көктем басын,
Көзiме оттай басылып бөктер жасыл.
Олай сiлтеп бишiгiн, былай сiлтеп,
Көкорайға түссе екен көктен жасын!
Көш, керуенiм, көш алға!
Үре берсiн ит деген.
Қапы қалмас қашанда
Қара басын күйттеген.
Әддiңе бақ, бiлмесең:
Ән – әулие, жыр – шайх.
Ақындарды тiлдесең,
Аузың қалар қисайып!
Ұры-қары iзiндей
Ит құйрығы бiр тұтам.
Ұстараның жүзiндей
Әдiл сөздi пiр тұтам!
Жаманға түндік тескен жел уайым,
Жақсыға кіндік кескен ел уайым.
Тексіздің тез көрмеген тебегені
Майсамды майқандаса неғылайын?
Көкте тырна тыраулады,
Жерде желек қыраулады...
Жәми жалған тiршiлiктiң
Жамау-жасқау, құрау бәрi!
Көкiрегiмде көк жалын бар,
Бар түтiн...
Адасқанның алды – күндiз, арты – түн.
Кебiн киiп келмеске бiр кеткен жан
Көкке Тәңір иелі,
Жерде – қабір киелі.
Қабірде ме, қапта ма
Хан Абылай сүйегі?
Ту биедей тартып тұр заман ішін,
Таңдамайды – ақпысың, қарамысың.
Аңдып жүрген Ажалдың қаңғымасы
Қазағымның табады қарақұсын.
Мен екінің бірі емен!
Ұғына біл,
Құлақ аспас Құдайдың құлына кім?!
Балық барда Сырдың да суы мәлім,
Ішінде қазымыр мен әккілердің
Қалайша қамсыз ұйықтап, шат күлермін?
Қайрылған қанатынан құсты көрдім,
Айрылған санатынан тақты көрдім.
Жанынан бұрқылдаған күй тынбастан,
Қара Жер, қасиетті ұйқымды ашқан.
Мен сенің босағаңнан ұзақ барам,
Суырып қырманымды сиқырлы аспан.
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі