Күлемін де жылаймын
Күлемін де жылаймын,
Жылаймын да күлемін.
Неге ғана бұлаймын,-
Өзім ғана білемін.
Күлемін де жылаймын,
Жылаймын да күлемін.
Неге ғана бұлаймын,-
Өзім ғана білемін.
Қызығы қалмады көктемнің,
Қурады гүлдері бөктердің.
Өңім бе, түсім бе, мен солай,
Басымнан бұл жайды өткердім.
Өлең боп күндіз - түні терлегенім,
Неге мен биігіме өрлемедім.
Тауыма тура құрық салсам - дағы,
Кезігер кедергіге сермегенім.
Көңілім – тұман,
Түнерді бұлтым аспанда,
Қалды ғой көңіл жақыннан - дағы, жастан да.
Кей - кейде жаным ақ жауын болып егіліп,
Күзі қалды өмірдің көктемі өтіп,
Өлеңімді келемін өткел етіп.
Жанға тыным бермедім ала жаздай,
Алғам жоқ па жазымды өкпелетіп.
Жас қайыңдар биік - биік тал болып,
Жетім көлді таба алмайтын дал болып.
Мұқағали, тірі болсаң, жүрер ме ең,
Өлең жүгін арқалаған нар болып?!
Бұл фәниде адам мәңгі тұра ма?
Ол – заңдылық, ғайып болсам, жылама.
Бәсекеге түсіп тұрған шағымда,
Ешкімдерге ұнай қойман, сірә да.
Ісім көп, басталмаған, бітпегені,
Жете алмай жатсам, досым, күтпе мені.
Сандығында қалдырмай сыр ақтару –
Алтыншаштың бұл күнде діттегені.
Жырдан тапқан бақытын әйелдердің бірімін,
Қара өлеңнің кәдімгі қара табан құлымын.
Атақ - даңқым әзірге қылаң берер түрі жоқ,
Өйткені мен әзірге жер бетінде тірімін.
Жарық күн – жалған, жасанды,
Алдана берем қашанғы?
Қатiлез қасап – қу заман
Шашымды ал деп ем, бас алды.
Шекпен киген шендiлер, мансаптылар
Әлi талай сабазды сан соқтырар.
«Өгiзқара күшi бар» өзiмшiлдер
Өле-өлгенше өз құлқын аңсап тұрар.
Ұрпағың туса қағынып iштен,
Салтыңды қайтем салынып iшкен?
Өмiрдi қиып кетпедi қанша
Өкпе мен бауыр қабынып, iскен...
Дастарханымызда ащы да тұщы жетерлiк,
Бiз жайлы, апыр-ай, не ойлады екен бөтен жұрт?
Жетiге келген көктегiрге де көтердiк,
Жетпiске келген көкбөрiге де көтердiк.
Көгенге көзi көнбеген,
Көкiрегiнде шамы сөнбеген,
Iрiден iзет көре алмай
Iрiген iшi шерменен,
Жетiмдердi қарғама,
Жесiрлердi алдама.
Түңiлсең де тiрлiктен,
Тiл тигiзбе Аллаға.
Сiлкiн, Бауке!
Бар болса аруағың,
Сен болмасаң селк етер зарыма кiм?
Тарылады пейiлi тiршiлiктiң
Ел еңсесi естi ұлды
Езетiнi қинайды.
Тiршiлiктен бес күнгi
Безетiнi қинайды.
«Сайра», Қарға,
Сайрамасаң көңiлiң жайланар ма?
Гүлжұмағын жайнаған жаулап алып,
Бұлбұл әнiн сен айтсаң, айла бар ма?..
Мықты болсаң өмiр сүрiп көр бүгiн!
Есiктi кiм, еншiледi төрдi кiм?
Қасиетсiз қазымыр бұл заманға
Қажет боп тұр өжеттiгiң, өрлiгiң.
«Iш қазандай қайнайды,
Күресерге дәрмен жоқ».
Жанды жалын жайлайды,
Жанашырдан жәрдем жоқ.
Бiр-бiрiңнiң артыңа шала байлап,
Үлкенiңдi саласың балаға айдап.
Тәңiрiңдi танымай, тайқазанда
Шала пiсiп жатасың, шала қайнап.
Сезiнсем «iштен шыққан жау жаманын»,
Қауiптен қалай аман-сау қаламын?
«Апыр-ай, ата-анасы кiм?» – дейсiң ғой
Шықпаған әлi тiлi «дәу баланың?»
Сайран салар кезiмде сезiмменен,
Қайтсем екен көңiлдi көз iлмеген?
Қоңыраудың тiлiндей жүрегiм бар
Тағдыр жәйлi таң атпай безiлдеген.
Абайымнан айырма, Абайымнан!
Безiп жүрмiн онсыз да талайыңнан...
Абайымнан айырсаң алда–жалда,
Аққуды атқан аңшыдан кәне, айырмаң?
Мен екiнiң бiрi емен!
Ұғына бiл,
Құлақ аспас Құдайдың құлына кiм?!
Балық барда Сырдың да суы мәлiм,
Iшiнде қазымыр мен әккiлердiң
Қалайша қамсыз ұйықтап, шат күлермiн?
Қайрылған қанатынан құсты көрдiм,
Айрылған санатынан тақты көрдiм.
Алладан келген пәрмендей
Намысшыл, аршыл, тобашыл,
Дария көңiл дәл мендей
Ақынды қайдан табасың?
Қанатым, қайран, қырқылған ба едi,
Қажытқан жанды қайғым-ай...
Алыс та жақын жұртымнан менi
Айырдың екен, қай Құдай?
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі