Аруақтар
Қоныс болмай ешкімге
Құлазыған ескі үйде,
Құшақтасып отырмын,
Аруақтармен дос күйде.
Мен дағы сендей
түнекте көргем күн кешіп,
құшағына алып тербеген талай түн бесік,
кіршіксіз сенің канаттарыңды шеш демес,
Беу, менің беті қайтпас тілемсегім,
Бәз күні келеріңді білем сенің,
қашаннан әдетің ғой жүрер сенің,
көкжалдың қимақ болып тілерсегін.
Көп күнім күйбеңменен өлді менің,
Бұлт шалды таңғы аспандай зеңгір едім.
Қорқамын тұна алмастай кетем бе деп,
Қаншама келгенімен мөлдірегім.
Мен өлгенде
ешкім айып тақпады,
көп күнәмді жіпке тізіп жатпады,
азаматтар ағыл-тегіл қаптады,
Өшіріңдер жұлдыздарды,
Сөндіріңдер күн, айды,
Жылытыңдар түнгі ызғарды,
Жұбатыңдар құдайды.
Құм басып даланы
із біткен жымдасып барады,
опасыз мынау жалғанға
кім ғашық болады?
Баяғы әндер,
Білмеймін басқа ма еді?
Тыңдай қалсам көзіме жас келеді.
Өмірімнің өткендей Өскемені,
Мынау неткен күміс түн!
Күміс күлкі!
Ай астында ақ боз үй — күміс тұрқы.
Түндігінен шыққанмен күміс түтін,
Өздері өткен көпірлерін
Өртеп кеткен ағалар-ай.
Өткел таппай өкінгенім,
Өзен бойын жағалап-ай...
Ақ балтырлар ән салып,
Көзбен тыңдап көктем жүр.
Көкше бұлттан тамшы ағып,
Көктің жүзі көктеңбіл.
Америкада бұлбұл жоқ дейді!
Бұлбұл-жыр...
Жер таңдайды екен,
Ел таңдайды екен бұл құрғыр!..
Жүргендей нағашылап, қайыншылап,
Жүйріктер барған ел ғой бағын сынап.
Үйектей үй түбінде
Үнсіз ғана
Армысың, Америка,
Арман әлем,
Алыстан атағыңмен арбаған ең.
Аңсаған адамзаттың азаттығы,
Өмір-өзен дейді осы халық неден?
Мың құбылған тірлікті дәріптеген?
Қанша жүзсең —
Қалмайды ізің суда,
Келе алмай дүниемен келісімге,
Бір тентек жүрмей ме екен ел ішінде?
Қоғамның қиратпас ол қабырғасын,
Төренің тәж бен тағын бөлісуге.
Аспаннан көре алмасам жұлдыздарды,
Тірліктің түсі тартар мүлде ызғарлы.
Жабығып жан-жүрегім жадаурайды,
Көңілім кешкендей боп кіл мұз-қарды.
Қарағым, аспандағы Күн, Айға да
Қарасаң — көзіңді ашып,
Сынай қара.
Қашан да қақтың суы тұнық келер,
Мынау өмір қалған бізге мұраға,
барымта мен қарымтадан тұра ма?
Үйдегі қой,
мидағы ой ұрланып,
Беу, досым,
көңіліңе келмесін,
тірі кезде алған атақ — атақ па,
шын бағаңды береді елің өлгесін.
Достықтан достық туар деп,
қайырсыз істен қалыс қап,
жақсылық — жаттар дұғаң боп,
жамандық сезсең — алыстап;
Бұл бір сөйлем сонау жылы басталған,
басталған да тасталған:
майлы саусақ таңбасы бар шетінде,
бір шетіне жас тамған...
«Егер мені жыл он екі ай жазып жыр,
арқасы ұстап, жүдеп-жадап, азып жүр», —
десе — сенбе,
әзіл бұл.
Мен бақытты адамға қызықпаймын,
Жұлдызымды жатса да үзіп қайғым.
Өміріме қарасам —
өгізі мен
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі