Ақ боз үйді тіктіріп ақын жатыр
Ақ боз үйді тіктіріп ақын жатыр,
Аяғынан тік тұрып жақын мақұл.
Алшысынан талайды алшаңдатқан,
Жиырмасыншы жас ғасыр, жасыл ғасыр.
Ақ боз үйді тіктіріп ақын жатыр,
Аяғынан тік тұрып жақын мақұл.
Алшысынан талайды алшаңдатқан,
Жиырмасыншы жас ғасыр, жасыл ғасыр.
Сортаңын әсте сүймеген самал сона жыл,
Тамағы талай құрғақсыған қара адыр.
Жалтаңы жайдақ жабағы жамбас дала бұл,
Далиып жатып жимаған жыртық балағын.
Қара бұлттың салмағы жерге батып,
Қара нөсер әкелді елге бақыт!
Қара кеште көлбақа әндетеді,
Қара мақпал жамылған көлде жатып.
Жамылса көк пүлішін анау қырлар,
Бұл күні көмей түгіл, танау жырлар.
Сапырылған сары қымыз сарынымен
Жай ғана әндетеді самаурындар.
Дүйсенбі. Жиырма бірі . Қараңғы түн.
Уақыт сырғиды,
Ал, Астана тыныштықта мүлгиді.
Жалқаулықтың бал-шәрбатын шайқап ол,
Бұзылып қара сөздің тас-қамалы,
Барлығы махаббаттан басталады!
Барлығы махаббаттан басталады:
Гүлдің көзі, баланың жанары да,
Болсын деп сол мазасыз шақтар ұмыт,
Мен саған сырымды айтам ақтарылып.
Екеуміз еркін жүріп сырласайық,
Құдайым салмасыншы баққа құлып.
Бүгін сенің туған күнің,
Бара алмаймын гүл алып.
Көзімді жас жуған бүгін,
Шаттанбаймын қуанып.
Сен – айыптысың.
Жазаға тартыласың,
Содан кейін мәңгілік талқыдасың.
Білесің бе, жаным-ау, айыбыңды,
Жанды ауыртып, қайтқан құстың тізбегі,
Жаным менің бір бейнені іздеді.
Жаз мінезді жайраңдаған көңілді,
Басады кеп күз лебі.
Ел қуанса-менде мұң,
Сатулыдай- күлгенім.
Парықсыздау пенденің,
Бірі ме едім?
Джульетта – сезімнің тәңірі,
Құсаңды сезіндім іштегі.
Тағдырдың кездейсоқ әмірі,
Сезімнен қалайша күшті едің?!
Мән берместен сөзіме,
Кеттің тірлік солына.
Тамшы толды көзіме,
Жуа бітіп жолыма.
Келем дедің.
Содан бастап сен жаққа елеңдедім.
Бақытты өмір тағы да басталмақ па,
Ұшақ аңдып, телмірдім аспан жаққа.
Құдайым-ау!
Бүгін бізді елеңіз,
Қоңыр күзде бақты кезіп келеміз.
... Сенің айтқан жылы сөзің – керемет,
Махаббаттың маздап жанып шырағы,
Сезімдерге ерік бермей ғашықтық.
Біздер үшін-биіктіктің тұрағы,
Қол ұстасып, тау басына асықтық.
Табиғаттан жанға таптым миятты,
Табиғатпен жаным егіз сияқты.
Өміріммен өзектессің, көк пен жер!
... Көңілімнен өзен болып күй ақты.
Біреуге ғашық қылғаның үшін,
Арманға асықтырғаның үшін,
Теңіздей тасып тұрғаның үшін-
Махаббат!
Осы ма еді тірліктегі «сый» маған,
Тағдырым-ай!
Айылын еш жимаған.
Жақындасың – созсам қолым жететін,
Кетсең-дағы жыраққа,
Сенің үнің келе берер құлаққа.
Ұмытқым кеп, алдап көрдім өзімді,
Болмады олай бірақ та.
Жамырады ақшам да,
Ай тағыпты алқасын.
Түн жазатын дастанға,
Жер тосады арқасын.
Көңілшектеу көк аспан,
Жасын төкті тағы да-
Бағытынан адасқан,
Жете алмаған бағына.
Сезімімді бағаламағаныңды,
Махаббатымды табалағаныңды,
Өзіңнен көр.
Сені шексіз сүйетіндігімді,
Іздемесең ғарышқа кетіп қалам,
Жұлдыз-үйдің төріне жетіп барам.
Сәуле болып көзіңе шағыламын,
Айдан алқа мойныма тағынамын.
Иығымнан жүк түсірген жүз батпан,
Көз жасымды құрғатқан.
Сәлем алып келген маған нұр-бақтан –
СЕНІҢ КҮЛКІҢ!
Арман-ай!
Тәттісімен қызықтырған,
Жалған-ай!
Жолымды әр кез үзіп тұрған.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі