Қарағайлымен қоштасу. Үшқара
Мініп жатып көлігіме тоқтадым...
Қабағыңда – қамырықты жоқ па мұң?
Балқан таулар, бұйырмаңыз айыпқа
Талқандалған өмірімнің соқпағын.
Мініп жатып көлігіме тоқтадым...
Қабағыңда – қамырықты жоқ па мұң?
Балқан таулар, бұйырмаңыз айыпқа
Талқандалған өмірімнің соқпағын.
Ынтықта алтын тапшы,
Ырдуан бір егінді...
Ызғарсыз салқындатшы
Ыстықта – жүрегімді.
Биіксің бе, күйіксің бе, білмедім,
Бір керемет жүрегімде тұр менің.
Қос жанарың бара жатқан жұмылып
Үңірейген есігіндей түрменің.
Қайтейін, өкінішті,
Кетпеппін күйіп бірден.
Біреулер сөзі күшті
Бұрымнан сүйіп жүрген.
Елден кеткен бір өкініш, шалады мұң,
Қандай болды, – деп ойлаймын, – дала бүгін.
Шалғай жатқан ауылда қалды менің
Шалқып-тасқан перзент шақ, балалығым.
Түн іші. Ай жарық.
Тіршілік демалған.
Сағымға айналып,
Сезімдер тоналған.
Сен де бәрін білесің,
Мен де ерте түсіндім.
Бұл өмірдің күресін
Бір-ақ түнде ұсындым.
Қыр гүлдері – мизам шуақ түркілік –
теңселеді қамырығып, бір күліп,
ессіз өткен қызықтардың кешегі
есігінде енді бүгін тұр құлып.
Қамықпай жет, қалқажан, қасыма бір,
Қызғалдақтай бұрқырап шашың әтір!
Қаз омырау, қаз мойын...
Қаз-қалпында –
Көңілден кетпей қойып кіреуке мұң,
Кеудеме қонып алған біреу менің,
Басқаның бауырынан пана іздеген
Ғұмырым, әлдекімге тіреу ме едің?
Жарасатын еркелік бұла айдындарға,
Көздерінде көлдердің бір айбын бар ма?
Көңілсіз-ақ.
Сендер де,
Ер демеу сендей ұлды болар айып!
Еркіндік құн туса деп, cop азайып,
Ақиқат алдаспанын сілтеуші едің,
Қайдасың, ақын Свет Оразаев?!
Алашым деп арман-мұң, қиял әнім,
Абай аға, ақ қағаз сияладым.
Жарлы емеспін, зарлымын мен де сендей,
Ұлтым деуге жат жұрттан ұяламын.
Асықтық сауық,
тойларға
Ұмытып жадау жоқтықты,
Еркін бір шалқып ойнауға
Самалдап, сағымданып туған аймақ,
Тамызда кетуші еді
жылда жайнап...
Ішіне шыт көйлектің жел толтырып,
Сыртта боран ұлып тұр,
Қырық жамау терезені ұрып тұр.
Қоңыр кеште
қоңыр үйдің ішінде
Аспанды кенет тарылтып,
Ауылды жерге бұқтырып,
Астан да кестен...
Сабылтып,
Көшті талай көк аспанның бұлттары,
Көпті жұрттың көзіндегі шықтары.
Төрт жыл бойы асыраған —
бірақ та
Көктемде Бұлттар асығып,
Селдетіп өте шығатын,
Артынан шайдай ашылып,
Дүние балқып тұратын.
Әженің жайлы арқасы
Секілді мамық құстөсек,
Жабысып, Қолдар айқасып,
Ертеден кешке түспес ек.
Жер менен көкті жалғаған —
Ақ жолақ жатты тартылып...
Адырда тұрған аруана
Қарады бір сәт маңқиып.
Көп болды ғой мінбегелі құр атқа,
Шарт түйіліп шықпағалы қыратқа.
Асауларды ақ сорпа ғып келетін –
Қайран кездер қалып қойды-ау жырақта.
Арманым сен едің
Ардағым сен едің
Өзіңсіз өмірім көңілсіз деп едім
Көрмесем жабығып сарғайып сағынып
Сен қайда жүрсің?
Мені осынша сағындырып,
Жүрегімді лаулатып, жалын қылып.
Мен сені іздеп жүрмін
Өзіңді ойлап қайғыдан езіліп ем.
Аласұрған күйімді сез үнімнен.
Аң-таң болып әлі күн шошимын мен
Сенің көктем күніндей сезіміңнен.
Жырларыңды оқып, жадыма жаздым тұңғиық,
Тәлімі менен тәрбиесі асқар тым биік.
Қамымен қазақ, ар-ұят, намыс жалауын
Көтердің көкке, халық жайына шын күйіп.
Туған халқым!
Саған айтам барлығын,
Сен арқылы өлшенеді ар-мұңым.
Сен жасысаң,мендік жүрек уанбас,
Қанатын қақса,
Қазақтың қайсар құстары,
Күдік туғызбас шыңдарды көздеп ұшқаны.
Қас пенен көздің арасы сынды қашықтық,
Жер мен Көктей таныдым ба алыпты?
Кеудемдегі сүйемін бе жарықты?
Ізгілікте бар ма менің үлесім?
Кім жеңеді кереғарлық күресін?
Қазақ дейтін қасиетті қаныммен,
Қанша сырға қанықтым.
Ғасырлардың қойнауына үңіліп,
Ғаламатын жаңа ұқтым.
Уақытша келгенмін, қонғанмын,
Ертең кетемін. Дайынмын.
Ақтөбеде де мен тоңғанмын,
Мен аязды танитын қайыңмын.
Бұл заманда қағаз, қалам тегін, беу,
Маған қалған бар шаруа —
ерінбеу,
яки мына уақытқа желінбеу.
Бір, екі, үш, төрт... және мен... О, бөлмелес!
Өткен дәурен өздерің ғой, өңге емес.
...Поезд жүрді. Іш өртенді. Сөнді елес.
Қалды Алматы төсек қабын тартқылап,
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі