Қыран жыры
Лебiң нәр болғанмен, құшағың бал,
Босат менi: томаға, тұсауымды ал.
Қайта айналып соғармын тұғырыма,
Ерiк бершi, сiлкiнiп ұшарым бар.
Лебiң нәр болғанмен, құшағың бал,
Босат менi: томаға, тұсауымды ал.
Қайта айналып соғармын тұғырыма,
Ерiк бершi, сiлкiнiп ұшарым бар.
Мейлi, ашылмасын жұмақтың қақпасы маған,
Бұрмай-ақ, мейлi, қояйын ат басын оған.
Қуанар едiм басымнан сипағандай-ақ,
Бiр сипаса келiп моламның көк тасын анам.
Жоқтан өзгеге жасып қаласың,
Өмiрге қайтiп ғашық боласың?
Өлiмнен қорыққан – өлең жазбайды,
Жылты жоқ неткен жасық баласың?
Жүрегiмдi барады шарпып жалын,
Аяқасты қарашы шарқ ұрғанын.
Аяңдайтын шағында алып-ұшып,
Албырттыққа алдырды-ау, антұрғаның.
Көңiлiм менiң мазасыз
Теңiздiң тулағанындай,
Орманның шулағанындай,
Борандар, тасқын, нөсерлер
Термометр сынды да –
Сынаптары
Ұстатпады быт-шыт боп бiрақ тағы.
Бытырадай пышырап,
Қаңтарда
Күнес көктем кеп,
Көшенiң буы көкке өрлеп,
Көпсiдi миы былқылдап,
Ақ самал соқты аңқылдап,
Сабаттар қалды салқындап.
Қанат қақпастан қалқыды,
Қазбауыр бұлттар қаңқылдап.
Жылдар деген жылқылардан аумайды,
Тасыр-тұсыр тас төбемнен заулайды.
Тарпаң тұяқ тиiп кетер ме екен деп,
Қорқып кейде қап-қара тер саулайды.
Бес ғасыр! Беу, бес жүз жыл!
Асыл бәрi.
Қойнына қанша қазына жасырмады.
Қолына қайта қонбас лашындары –
Қара суы ұйыған қазанына
Қайран қалмас ел бар ма қазағыма?
Қуанышын жүредi айырбастап,
Дүниенiң азабы,
Бар едi менiң бiр досым,
Жаныма балап жүргем-дi.
Аярлық сырын бiлгесiн
Аулаққа салдым iргемдi.
Микрофонды мiнбеден
Мен жайлы сөйлеп Тұм-ағаң;
«Талант, – дедi, – бұл деген»,
Жырларым, сiрә, ұнаған.
Биiкке бiткен бәйтерек
Тереңге жайған тамырын.
Өткiздiң бастан ертерек
Өмiрдiң долы дауылын.
Алабұртып отырмын мен бұл шақта,
Отырмын мен әлденеге сусап та.
Көкейiмде бүлкiлдейдi бiр сұрақ,
Сәбидейiн бүлкiлдеген құрсақта.
Қажетi жоқ!
Ашымасын жандарың!
Мейлi менi алдап кетсiн арманым,
Мейлi менiң өртке кiрсiн орманым,
Меңiреу болу менiң iсiм бе,
Мүжiген қаңқу –
миымда.
Жеңiсiм менен жеңiлiсiм де,
Көңiлiн табам ба деп әр адамның,
Көшелi кiшiлiкпен қарағанмын.
Жайдақ су,
Жайылмадан тапқаным сол,
Осы мен осы,
көп күлiп,
Еркелеп кеткен жоқпын ба?
Дарынымды өзiм доп қылып,
Қан сонардай қарлы күнгi,
Жазғырмаймын тағдырымды.
Бiр кiсiдей сүйемiн мен
Беу, адамдар, барлығыңды.
Арбатта емес,
Мен туыппын арбада,
Жол үстiнде шыр етiптi сар бала.
Арнап жүрген ақсарбас қой қалжаға
Кезiм бар менiң iштен тынатын,
Кiтаптай ешкiм парақтамаған.
Кезiм бар кейде
Түссем – сынатын.
Тағдырым тағы қырын қарады,
Қырын-ақ, мейлi,
қарасын.
Бақытымның да бұрылмағаны
«Оразбайдың ақын ұлы»
Деген атқа лепiрiп,
Астананың шақыруы
Тынышымды кетiрiп.
Серiлiк тiрлiк
Қиын екенiн түсiндiм,
Ең iрi құрлық –
Үйiм екенiн түсiндiм.
От басып жүрiп ойланбай,
Отызға кеппiз бiз дағы.
Қара мен ақты айыра алмай,
Көкiрек талай сыздады.
Өнерімен өрге жүзіп оза шапқан,
Сөздерінен талай адам маржан тапқан.
Қиялы ұшқыр, ойы терең, сөзге шебер,
Еңбегі мен ерені көп жұртқа жазған.
Қазақстан — туып өткен елім менің,
Қазақстан — ұлан байтақ жерім менің.
Ешбір ел тең келмейді дей отырып,
Мақтауыңды асырайын тағы сенің.
Кеңге жайып ұшқан кезде қанатым,
Жанарымда жалын оты жанатын.
Іздемей қазынаны жер астынан,
Ұлы болам ана тілден табатын.
-
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі