Струится время
Струится время сквозь ладони, как песок,
И календарь над вечностью не властен.
В ночной тиши шагни за утренний порог —
В рассвете чистом услышь пернатых перезвон.
Струится время сквозь ладони, как песок,
И календарь над вечностью не властен.
В ночной тиши шагни за утренний порог —
В рассвете чистом услышь пернатых перезвон.
Ветка граната склонилась к земле,
Искры от звёзд загорелись во мгле.
В садах — аромат шафрана и роз,
Угасает наш август в жёлтой листве.
Сені ғана сүйемін,
бір өзіңді,
қылығыңды сүйемін, мінезіңді,
сағыныштың сан батпан салмағынан,
Өмір өтті зымырап,
Қоштасуға шақырдың,
Бұл кездесу — түрі жат,
Әлсіз дауыс, ақырғы үн...
Тағдырдан жапа шеккенде,
мұң шағып саған келмедім,
салым бір суға кеткенде
мейіріміңе шөлдедім.
Ана деген атыңды,
ардақтауға жарап біз,
қарлығаштай хатыңды
бойтұмарға балаппыз.
Сілкіндіргесін Семейдің жасыны жерді,
Құпия, жұмбақ өлімдер ғасыры келді.
Ауылда менің бірге өскен достарым аз,
Алтауы бірдей асылып өлді.
«Ақын деген шетінен жүргіш халық,
қос қатынды тастайды бір қыста алып.
Берекесіз тұрмысы,
тірлігі де,
Кешірем бәрін,
иттікке етім үйренген,
найзағайлар мен найза біткенге түйрелгем,
бас білмес аттың
Ақындар құмар бақшаға,
әкімдер құмар ақшаға,
біреуі жақын құдайға,
біреуі жақын патшаға.
Сүйіктіммен кездесуге кешіктім,
өкпесін де,
өзгесін де есіттім,
«Сағат бұзық, бұзық сағат...» — дей бердім,
Өлім деген іс болды үйреншікті:
бүгін де бір жас қыршын үйден шықты,
жыламсырап тірлік тұр жасты көзбен
ішкен сәби секілді күйген сүтті.
Біз өткенде жылама да жоқтама,
«Ақын еді!» — десең, — жетер жоқ баға.
Күнәмізді құдай өзі кешірер,
Кешпей жатса ара түсіп,
Азап шекті-ау
Ақын деген бір ұлт-ай,
Аттан салып,
Ашайықшы құрылтай.
Ей, Айвазовскийдің теңізі!
Жуастан шыққан жуансың-ау, негізі?
Қаныңды сенің қайнатқан анау,
аспанның болар лебізі?
Бір соқыр айтқан екен «көрерміз» деп,
бастап ем бағбандық бір өнерді іздеп,
мен еккен
үш апельсин үсіп кетті...
Жұлдыз көкті жамайды,
Түн көзінде — жарық бар.
Маған аяп қарайды
Аквариумда — балықтар.
Сыбырды құдай естір деп,
Сабыр қып жүр ем жақ ашпай,
Сөзімді тыңдар ешкім жоқ,
Сауын айтсам да алашқа-ай!
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі