Қасқырдың монологы
Мен тек мына құнсыздықты жек көрем,
Өзімнен де өзгелікті екшегем.
Ала жібін аттамағам арымның,
Өйткені мен Көк бөрі ем.
Мен тек мына құнсыздықты жек көрем,
Өзімнен де өзгелікті екшегем.
Ала жібін аттамағам арымның,
Өйткені мен Көк бөрі ем.
Мен өмірмін,
менмін ол өмір деген,
Күн күлімдеп тұрса да көгімде ерен,
Жылу болып ешкімге бөлінбегем,
Қанша рет көрдің...
Қанша рет келдің үйіме,
Өсірдің қанша...
Қосылдым қанша күйіңе?!
Балғын гүлдер
Жатушы еді далада,
Балғын гүлдер
Сатушы еді қалада.
Жылы жел есіп тау жақтан,
Бұлттардың өзі бусанып,
Қабағын қалың қар жапқан
Жартастың жүзі жұмсарып.
Күйігімнен өлмейсің, Әке, менің,
Келді менің әлемді мәпелегім.
Белесіңе тартасың биігімнен
Сүйегіңе таңба боп мас өлеңім...
Мен ақымақ таңсыз тағы қайтер ем,
Сабырыма келіп серік болмаса.
Мен ақымақ түнсіз тағы қайтер ем,
Көз жасым боп талықсып ап тамбаса.
Шөлмекті қойшы,
Шөлмекті қойшы
Өлмекті неге айтпадың?
Шөлмекті қойшы,
Барлығы да баяғыдай:
Бақытсыз бақ. Орнында әлі тас мүсін.
Махаббатқа масайратып мас құсын,
Тырналардан түзіп аспан тәспісін
Өзеуреген өткелсіз өзен боламын,
Екпініме, сірә, бұл төзер ме адамым?!
Сүймеші деп азар да безер боламын.
(Бірақ сен сүй!)
Сіз де мені сұрайсыз ба Тәңірден?
(«Ей, сұмырай!»
Не тіршілік мынауым?)
Мынау неткен хабарсыз күн, алаңсыз.
Күйінгем жоқ, күйім ғана кеткені -
Әкем маған, шешем маған өкпелі,
Жанарынан Ертіс тасып есерсоқ.
Кешіріңіз мені, Жүрек, көкөрім
Үрімжі көшесі.
Қарсы алып күңгірттеу күзді.
Самала – шашылған шамдар.
Сыналап өтеді бізді,
Лайсаң, жаңбырлы сол бір күн,
Гүлдер қалтырап,
Мен сені өкпелетіп ап,
Үнсіз қалдым.
Кеш болса, біздің тауда,
Бір ұдай күйге енетін.
Адамдардың көздерін көлегейлеп,
Кәрі тау Іңір – қызға үйленетін.
Сен кеткелі, Шырақ-ай, сен кеткелі,
Сары уайым санамды шеңбектеді.
Сірә сендей болмайды дүниеде,
Барша қызды жисам да жер-көктегі.
Тұрағыма тығып алып тұмсығын,
Тағы міне жылтылдатты түн шылым.
Жалаңдаған найза кірпіктерімен,
Тереземді шағып кетті бір сұлу.
«Жас кезде болушы еді бəрі де оңай..,
Азғаны-ай,
Қу тірліктің арығаны-ай».
Көрші Əжей шығады үйден,
Жалғыз өмір бұйырған бұл адамға,
Несібең де, сол сыйың, сыбағаң да.
Сезінгенің жөн мұны дін аманда:
Көз ілмегің қас қағым... құлағанда...
Бұлбұл құс қонбайды екен бақшаға ұдай,
Қор болған жамандарға жақсы əнім-ай...
Айналдым ақын емес, əйлеңкеске,
Əмірін жүргізгелі Ақша-құдай.
Бұл өмірден –
Тұл өмірден жалықтым.
Жарық күннің жалғандығын жаңа ұқтым.
Шыбын жанды шығара алмай кеудемнен,
Құдайға құлдық ұрып, құлша нандым.
Кімге, айтшы, одан өзге мұң шағармын?
Күмəнмен күлдібадам күнді өткізіп,
Тұманмен түн баласы тұмшаландым.
Өлген қайтып келе ме?
Тіріле ме?
Келер болса тірліктің құны неде?!
Жерде қанша «қуыршақ құдайлар» жүр..,
Мен Құдайдың құлымын, ұлы емеспін,
Ұл болуды /құл емес/ тілемес кім?..
Құрсағынан шыққалы жан анамның
Қыр соңынан қалмаймын ұлы Елестің!
Менің əнім Алланың алғысындай,
Бау-бақшада сайраған таң құсындай!
Тамылжытып таң құсы сайрағанда,
Қапастағы ой қалайша қалғысын жəй?!
Кейде менің кеудемде жын ойнайды...
Мені момын, жуас деп кім ойлайды?
Қарымбайдың қалтасын қағып-сілкіп,
Шыбыртқылап аламын Шығайбайды!
Саған бола таң ататын сияқты,
Тауға нұрын жалататын сияқты.
Барша əлемнің базары мен назарын
Бір өзіңе қарататын сияқты!
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі