Қараөткел. Әкбар Рысқұлов
Анадан ақын туған Әкбар досым,
Тізгіндес,
үзеңгілес,
көкпарласым,
Анадан ақын туған Әкбар досым,
Тізгіндес,
үзеңгілес,
көкпарласым,
Әбіш Кекілбаев! — деген бұл есім,
алты Алашқа аса қымбат —
білесің,
жұтқан ауаң,
Сабырын алған сананың,
Бұл не деген дәремет:
Он Сегіз Мың Ғаламның
Әлек – бәрі...
Жан шұрайымды шіріткен,
Ет-бауырымды іріткен,
Жүрегімді қан жылатқан –
Қарайсың қышқыл-күдікпен!
Талыс ем – қара күш,
Тоздым, таусылдым.
Өртеніп барады іш,
Аурумын – аусылмын.
Қош, қош, Өлең...
Марту басты Өнердің түп-тереңін:
Мен – кәлиме...
Тұншығумен өлемін.
Құбыл күйге кеткені ме еті өліп –
Өмір қайта өрбиді ме Өліктен?!
Көктем сайын жерден басын көтеріп,
Гүл қауызын қайта ашады неліктен?!
Дүниежарық – тамұққа
Келіп, кеттің, нағашы.
«Өлем! Өлем!» – дедің де,
Өліп кеттің, нағашы –
Не зұлматқа да – мақұлмын,
Қабыссын, мейлі, Жер–Аспан...
Бұзбаңдар жырын Ақынның –
Қуаты Құдіретпен таласқан!
Бүгініммен егеспей,
Шемен күйін шертемін.
Қорқынышты елестей
Түнереді ертеңім.
Досым – күлкі,
Таба қылды дұшпаным,
Құжырамда құныс пікір қыстаттым:
Сен біреудің етегінен ұстадың,
Хас шындықты жыр еттім,
Қапыл кетсем – нан ұрсын!
Жетім, жүдеу жүректің
Датын тыңда, әміршім?!
Көңілім – түпсіз көзқалта –
Топырақ құйсаң толады.
Шауып ажал-әз-балта
Терек-ғұмырым солады.
Ұлағатың – ұлың бар деп жылайсың,
Көз жасыңды көтере алмай құлайсың.
Ұл беретің құдіреттің құлымын,
Қолқаң қолым емес... несін сұрайсың.
Мен көрдім адамдардың бет-бейнесін,
Қиын кезде тастап кетер жүрексініп.
Сенгенмін қас дұшпанға сырласым деп,
Сыртымнан тас лақтырды жамансынып.
Бақыт ол күтпегенде келеді,
Күткеніңнен кетеді.
Ал мен сенен үмітімді үзгенде,
Бәрі бітіп кеткенін де сезбедім.
Бақытым деп сені үнемі іздеп ем,
Жараладың жүрегімді неліктен?
Басқаның құшағына ене кетіп,
Тұншықтырдың сезіміңді кектенгеннен.
Сағынғанда қасымнан табылмадың,
Жүрегіме жара салып, не таптың?
Қиналғанда жараланған жас жанымды
Жұбатуға батылың да бармады.
Өмір қызық, пенделерді алдайды.
Бірі денсаулық, бірі махаббат сұрайды.
Салыстырып көз салсаң бұл дүниеде,
Мейірім бар, еш жерде сатылмайды.
Өртеніп жатыр әуежай!..
Жалынның тілі жалақтап,
Үрейің ұшар қарадай
Үңілсең көктен қарақтап.
Демнің екі түрі бар мен білетін:
Алар Демің – санатқа ендіретін.
Шығар Дем – шыбыныңды шырқыратып,
Шындықтың шырағданын сөндіретін.
Өзімді-өзім түнде өлі сезіндім:
Естен тандым.
Ет-бауырдай езілдім.
Демім бітті.
Қой сүйеді баласын: «Қоңырым, – деп, –
Ештеңені білмейтін момыным», – деп.
Сиыр сүйеді баласын: «Торпағым! – деп, –
Қараңғыға баспаған қорқағым», – деп.
Бау, бақша, белдер,
Орман, тау, көлдер –
Көрікті шексіз даламыз.
Дәулеті тасқан,
Қуанышқа бөленген әр күніміз,
Бақыттымыз, балалар, барлығымыз.
Өмір тым жайдары,
Қызықтың қайнары,
Біздерде бар қуыршақ,
Бұзау, қозы, құлыншақ.
Ойыншықтар тыңдайды,
Әмір беріп бұйырсақ.
Біз балдырған баламыз,
Шырқап әнге саламыз.
Туған жердің төрінде,
Алау болып жанамыз.
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі