Өмір – Шындық
Өмір – Шындық
Өлім дейтін – Өтірік,
Өлемін деп опық жеме өкініп.
Күннің нұрын,
Өмір – Шындық
Өлім дейтін – Өтірік,
Өлемін деп опық жеме өкініп.
Күннің нұрын,
Көріксіз ой – көкірегін көмген сыз,
Дүниеде жан болса ең дәрменсіз,
Ол – Мен, Сенсіз,
Қалайша
Ерте кел, жаным, ерте кел.
Ерте келмесең, ертең кел.
Ертең келмесең ереуіл
Суалған көңіл дерт емер,
...Таңым да атты бозарып,
Күнім де шығып келеді –
Көңілім-көгім тазарып,
Жасанып жырдың желегі...
Жарғағын құлағының гуіл жарып,
Безеді елірген күй қиырды алып.
Құйғытып қырларды аттай торы бесті
Шабады жал-құйрығы суыл қағып.
Көңілім – көгал көктемгі,
Қиялым – аспан тұңғиық.
Қия алмай тұрмын өткенді,
Қол бұлғар алдан шың биік.
Көздің жасы бақытқа бал ашпайды,
Қуанышпен қашан да талас қайғы.
Шарасындай шаттықтың мөлдіреген
Жанарыңа мұңлы жас жараспайды –
Заманалар сырласы
Ғасырлардың құрдасы
Жыл құсындай оралып
Наурыз келді - Жыл басы!
Сездіріп өткен күнді кеше небір,
Биік төбе басында кесене тұр.
Есе беріп көрмеген тақымды ұлға,
Батырым Амантұрлы жатыр мұнда -
Маңғыстау – маңғаз түбегім,
Кие бар мұнда білемін.
Сол дала құтты төрінен
Ақтауым, ақбоз түледің!
Түсім бе, әлде өңім бе дедім,
Орнаған жұмақ бақ тамып маңға.
Күлімдеп тұрып төрімді бердім
Алғашқы елші – ақ мамық қарға.
Ей, Маңғыстау!
Сенде тудым – бұл мәңгілік мәртебем,
Меншігімдей көрінеді әр төбең.
Жүрегімнің жыр-қауызын жарғызып
Толқып жатқан теңіздің іргесінде,
Танысқанбыз көгалды көктемеде.
Енді күздің нөсерлі бір кешінде
Қоштасамын. Сен маған өкпелеме!
Күз ғой бұл – аужайы әрқилы,
Талтүсте шуақ боп шарпиды.
Түсқайта түйілген бұлт-жұдырық
Кіжіне көк жүзін тарпиды.
Әу баста келгенсің есіктен сығалап,
Кідірмей төрге оздың көңілім ұнап-ақ.
Ақ жүрек халық ек – аңқылдап қарсы алдық
Болмысты қайтемін кінәлап?!
Түн ұйқысын төрт бөліп,
Ақ сүтімен өсірген.
Еркелесем мәрт көріп.
Қатемді де кешірген,
Зұлым соғыс болмасын,
Тілекті ел қолдасын.
Жалынымен оқ дәрі,
Бір тал гүл де солмасын!
Мен анамның жырымын,
Шешек атқан гүлімін.
Ашық аспан көгінен,
Шуақ шашқан күнімін.
«Құдай-жалғыз, Құран-хақ» - мың қайтарар кәлимам,
Жүрегіме тұп-тұнық ұялаған ар-иман.
Сіңірмесе бойына кіршігі жоқ киені
Ар туралы толғауға жарыместі жари ма ән?!
Құрлық, теңіз, орман, тау шырайлана,
Орын тепсе... шебері Құдай ғана.
Тайқазандай теңізді ортаға алып
Алқа-қотан жұрт отыр шыр айнала.
Сандалтты елес санада шөккен,
Жоғалтқан назым бұл менің –
Өзі келуші ед далаға көктем
Шашу ғып шашып гүлдерін.
Жаңа дертті тудырып қож жарадан,
Бершімегін көңілдің қозғап алам.
Мендегі шер өткеннің зарпы ма еді
Сыңар тауып сыңсиды боз даладан.
Жұлдыз жымындайды
Самал сыбырлайды.
Ай болса кірпік қақпай
Түннен сыр ұрлайды.
Тәуелдімін шешемнің құрсағында
Тамырларға.
Шаранамын дәрменсіз
Халім бар ма
Жігерлі жалын атқан, тас тұғырлы,
Қалдырдым қай жерге мен жастығымды.
Қолына қоңыр күздің ұсыныппын
Жарқын күн жадыраған, жаз гүлімді.
- Азамат Төре
- Азамат Төре
- Азамат Төре
- Салтанат Айдарбекова
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі