Бабакүлдік
Не бар бүгін санамыздан сырт қалған,
Аз ба мынау алаң-алаң жұртта арман?..
Қандастардың сорғалайды көз жасы
Жат аспаннан жөңкіп жеткен бұлттардан.
Не бар бүгін санамыздан сырт қалған,
Аз ба мынау алаң-алаң жұртта арман?..
Қандастардың сорғалайды көз жасы
Жат аспаннан жөңкіп жеткен бұлттардан.
Сұмырай келген жыл еді...
Қазақтың тас төбесіне шықты жүрегі.
Ол жалғыз көзімен бәрін бақылап,
Жалғыз аяғымен жүреді.
Зұлмат заман өтті ғой ел қырылған,
Зарлы дауыс келеді шерлі қырдан.
Боз жусанға қара қан сіңіп жатты,
Қызыл жендет қылғанда ерді құрбан.
Көкірек қарс айрылып қасіреттен,
Қан қақсап, қайғы жұтып ғасыр өткен.
Таусылмас бұл не деген зұлмат заман,
Тыйылмас қазақтың көп жасы неткен!
Торы құлын туғаннан
Болды менің бәсірем.
Кездерімде суарған
Тұрды сипап, қасып ем.
Қайнарың шың басында,
Қиялдағы мекендей.
Ақ қар жатыр қасында,
Суыңа еріп шекердей.
Жаздың күні орманда,
Саяхатта болғанда,
«Әдемі, – деп, – қай ағаш?» –
Айналаны шолғанда,
Бақ ішінде көрнекті,
Биік үй бар тамаша.
Сырты ою-өрнекті,
Көз тартады қараса.
Толқындар тулап,
Шағала шулап,
Қаз қиқулап бара жатыр.
Таң тамаша,
Көздеріңмен сырласқан қиғаш қасың,
Жанарыңды көңілсіз күй баспасын.
Адал аппақ, ақкөңіл мінезіңмен,
Қымбат жансың жаныма сыйласқасын!
Мен қазақ қыздарына қайран қалам,
Жанары, жаны жаздай жайраңдаған.
«Қыз өссе елдің көркі» деген сөзді
Қапысыз қалай айтқан қайран бабам.
«Бісімілә рахман рахим –
Әуелі бастар сөз еді.
Асыл сөзді түсінер
Қазағым дархан ел еді.
Ежелгі аңқау, момын қара өлеңім,
Томсарып тамыршыдай табар емін.
Ыстығым аса қалса жалбызға орап,
Тигізген тынысыма жылы демін.
Табиғат бір суретші епті шебер,
Жер-топырақ бетіне нұрын төгер,
Күннің қызыл бояуы қандай жақсы,
Күн бір ерке сұлу сал бақыт берер.
Есіме түседі жаңа оянған бір бүркіт,
Қаңтарда сұп-суық тас үстінде отырып.
Ақын болсам егер, айтар едім:
Ежелгі жыр-эпостардан мысал келтіріп.
...Нұх мінген кеме,
Қайнарға енген
Қазығұрт емей қай маңға келген?!
Топан су соңы тобықтан аспай,
Адамды адам айналды аямасқа,
Арызымды айтамын қай Алашқа?
Қорамсаққа қол салғым кеп тұрады
Айнамкөлде қос аққу аяласса.
Дел-сал денем...
Деліқұлға дегбірсіз «дем сал...» деп ем:
Үшкірді де түшкірді Ол бетіме.
Жел жүгіріп өткендей көл бетіне:
Ғашық болу...
Емес ол тасып-толу.
Қамкөңілдің дауасы—қасықтағы у.
«Көлеңкемді көмген жан өлмесін...» деп
Енді маған бүршіктеу жоқ, бүрлеу жоқ,
Жанған шоқты жан-жағымнан үрлеу көп.
Әлем-жәлем Мәйшатхана тәрізді
Тастөбеме жұлдыздарын ілген көк.
Жаныма азық болдың аз ғана күн...
Жанбадым,
Жалынбадым,
Маздамадым.
Достан да, дұшпаннан да қалған көңіл
Аңсап жүр аққулы әуен, арман көлін...
Күнгейге Күнікейдей қызды ұзатып,
Танакөз тағдырымды таңнан көрдім.
«Қыстың желі ызғырып, терезені шертеді...»
Дені қашқан денеде дегбірсіздік дертеді.
Әлімсақтан ақиқат аманаты Алланың:
Тірі жүрген пендеге өлу де бір серт еді...
Жер неге қимылдайды, теңселмейді?
Теңселгенмен, бәрібір, ел сенбейді.
Қимылдасын,
теңселсін,
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі