Нұрбек көлге құлады
Шыбық атты сүйреткен,
Танысыңыз Нұрбекпен.
Лағы бар жетекте –
Сүзеген қып үйреткен.
Шыбық атты сүйреткен,
Танысыңыз Нұрбекпен.
Лағы бар жетекте –
Сүзеген қып үйреткен.
Әдепті бала Ақбайды,
Көргендер тегіс мақтайды.
Жақсылық істеп әр кімге
Қыс-жазы тыным таппайды.
Үмітімнің осы ма ақталғаны,
Он жылдықтан отырсың аттанғалы.
Аттандырар алдында ата-анаңның
Жөн де шығар ел-жұртқа мақтанғаны.
Көршіміз біздің бұрыннан,
Қимылы ғажап, қызық жан.
Жүреді дайым көтеріп,
Сызбаны алуан сызылған.
Отырамыз қораланып,
Шеңбер жасап орап алып.
Тақия алып кім айналса,
Шыр айналса, бір айналса.
Ақ ұшақты аспандатып,
Аспан жолын ашқанда тік.
Толқын жара гуілдейді,
Көкте биік дүрілдейді.
Сықыр, сықыр дөңгелеп,
Жүргенін көріп зеңбірек:
«Тында, бабай мені», – деді,–
Саңыраумысың сен соқа?
Адамзаттың үмітін жалғаған,
Жер бетіне қанша жол салды адам.
Жасампаз жаңа қала орнады,
Елімнің картасында болмаған.
Қасиеттей Сыр бойында сақталған,
Топырағыңда тоғысып сан жатты арман.
Батырларың, ақындарың қаншама,
Шиелінің киелісі боп қалған.
Баланың бесігінен қуаттанған,
Ананың жүрегінен шуақ тамған.
Әкенің ардақтаған шаңырағы,
Мекені мейірімнің сияқтанған.
Қанатым менің,
Шаршасам алатын демім.
Сендерсіз қалай,
Мен бақытты болатын едім.
Қасымда жүрсе екен деп сені,
Өзіңді іздеп мен жиі барамын.
Әйтеуір көрсем деп тек сені,
Күн сайын тек саған алаңмын.
Менің арайлы, сенімен күнім,
Қайда жүрдің көрінбей.
Енді таныдым, өшпейтін жарығым,
Бақыт құсым екенсің,
Тойымыз, ойымыз ортақ,
Осынау өмір қандай арайлы.
Әніміз, сәніміз ортақ,
Осы ғой арманымыз талайғы.
Көп нәрсені түсінемін, білемін,
Білгеннен соң алаңдаумен, жүремін.
Жиі-жиі көрінбейді әйтеуір,
Қуаныштан дүрсілдейді жүрегім.
Жетеді арманына асықпаған,
Межеме жақындаймын қашықтаған.
Жаураған жүректерді жылытатын,
Мәңгілік тіршілікке, шіркін-ай, ғашық болам.
Ән боласың ән жақта,
Сән боласың сән жақта.
Сенсіз мынау жалғанда,
Мағына да, мән жоқ та,
Ұйқысыз таңды ұрлатып,
Жүретін жаңбырлатып,
Күндер-ай, жалт етіп жоғалған.
Көргендей бірінші рет,
Астанада бір ұлың сәлем деді дегейсің,
Сәтін салса құдайым, келем деді дегейсің.
Көңіл-күйін байқатпай, кейде жүрер жол таппай,
Сағыныштың сызығы тереңдеді дегейсің.
Көлік деген кірген соң кебежеңе,
Жол сақшысы қарамас дәрежеңе.
Жүргізуші, жүргінші – бәріңе ортақ,
Бағынасың тек қана ережеге.
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі