Эссе және өлең-жыр байқауы


Қанаты жоқ ұшады,
Аяғы жоқ желеді,
Аузы жоқ ұлиды.

Боран



Қуып едім мойнын бұрмады,
Ұстайын деп ем қолға тұрмады.

Боран



Терісін жыртпай етін жеген,
Жілігін шақпай майын жеген.

Аяз



Есіктен кірді еңкейіп,
Төрге шығады қампайып.

Аяз



Құлағы мен көзі жоқ,
Жоқ тіпті қол мен аяғы.
Бірақ ғажап өнерпаз,
Мәнерлеп ою ояды.

Қырау



Жазда болмайды,
Қыста болады.
Терезеге қонады,
Әсем ою ояды.

Қырау



Шолақ мылтық жер теседі.

Тамшы



Мұрынсыз шымшық мұз теседі.

Тамшы



Тама-тама тас тескен.

Тамшы



Жездекем жезді қамшысымен жер шұқылайды.

Тамшы



Бір нәрсе өліп жатыр, жетіп ажал,
Малының қисабы жоқ безбенге сал.
Сүйегі көкте де емес, жерде де емес,
Жігіттер, көңіл қойып, ойлаңыздар.

Қар



Бір түйем жүре алмайды майы көптен,
Ол түйем тойынбайды жеген шөптен.
Егер де осы түйем өліп қалса,
Сүйегі табылмайды жер мен көктен.

Қар



Батырмай жерге қонады,
Жердің беті оңады.
Қыста ғана тұрады,
Ұстасаң қолың тоңады.

Қар



Ақ жібек асыл көрпедей,
Қыс болса жерді жабады.
Жазғытұрым болғанда,
Су болып сайға ағады.

Қар



Аппақ етіп айналаны,
Ақ көбелек айналды;
Әбден қонып болған соң,
Жер әлемде жайланды.

Қар



Жерге қонған аспаннан көп көбелек,
Жазда іздесем бірі де жоқ көбелек.

Қар



Бір көрпем болушы еді ақ бәтестен,
Кім екен ыстық қолмен оны сөккен.
Төсекке көк пүліштен кілем салып,
Ғайып боп кетті өзі жер мен көктен.

Қар



Жер жиһанға ұн шаштым.

Қар



Мамықтай ұлпа,
Қанттай ақ.
Қыста жер бетін басады,
Жазда сайға қашады.

Қар



Қара сиыр туып кетер,
Қара сиыр жатып қалар.

Қардың кетуі


×