Өлең, жыр, ақындар


Бір көрпем болушы еді ақ бәтестен,
Кім екен ыстық қолмен оны сөккен.
Төсекке көк пүліштен кілем салып,
Ғайып боп кетті өзі жер мен көктен.

Қар



Жер жиһанға ұн шаштым.

Қар



Мамықтай ұлпа,
Қанттай ақ.
Қыста жер бетін басады,
Жазда сайға қашады.

Қар



Қара сиыр туып кетер,
Қара сиыр жатып қалар.

Қардың кетуі



Қыста бар да, жазда жоқ,
Ол көп болса көңіл тоқ.

Қар



Ақ қойым тұрып кетті,
Қара қойым жатып қалды.

Қар мен жер



Қыстыгүні аппақ,
Жаздыгүні сұп-сұйық.

Қар, су



Төмен қарап өседі,
Күн жылына өшеді.

Сүңгі



Шешесі-су да, әкесі-суық,
Көктемде өлер күзгүні туып.

Мұз



Арқалық салмай үй жаптым,
Суықта жылжымай жаттым.

Мұз



Қыста өседі ақ сәбіз
Төбесінде үйлердің.
Дәнегі жоқ шақсаңыз,
Соның үшін тимедім.

Мұз



Отқа күймейді,
Суға шөкпейді.

Мұз



Отқа жанбас,
Суға батпас.

Мұз



Қайда қазған,
Тағдырда жазған,
Барлық жұртқа бір ана.

Су, дария



Базардан әкелген бұлымыз,
Жон терісін тіліңіз.
Еті арам, сорпасы адал,
Мұны не деп біліңіз.

Құдықтың суы, топырақ



Бар екен бір мақұлық өзі жансыз,
Келеді кей жері әлді, кей жері әлсіз.
Кеудесі жерден шығып, жерге кірген,
Шешуін мұның біраз ойланарсыз.

Аққан су



Аяғы жоқ жүреді,
Сылқ-сылқ күледі.

Су



Бар-бар, бар атым,
Бар бойынша жорға атым.
Ажырақ көрсең, тістеме,
Байтал көрсең, кісінеме.

Су



Бір жылан жол салыпты әрбір сайға,
Сай түгіл жол салыпты әрбір жайға.

Су



Қара атым қалтырауық,
Қабырғасы жалтырауық.

Су