Кіру Тіркелу
Өлең, жыр, ақындар
  1. Негізгі бет
  2. Жұмбақтар


Өмір-өмір,өмірден,
Жаққан оты көмірден,
Шыңырау деген бір құс бар,
Жұмыртқасы темірден.

Мылтық, оқ


Көз алдыма әкелсем,
Алыс жерге түкірген.
Ебін тапсаң инедей,
Айтқан жерден түйрелген.

Мылтық, оқ


Тау тарс етті,
Күн гүрс етті.
Жырадағы жылқы үрікті,
Жымда жатқан түлкі үрікті.

Мылтық


Дауыстап жаһанда ақырғанда,
Баласы қайта келмес шақырғанға.

Мылтық


Алып соғып арс етті,
Даусы Самарқанға жетті.

Мылтық


Бас бармағы бармақтай,
Бақырғаны тайлақтай.

Мылтық


Белі бүкір,
Алысқа түкір.

Мылтық


Бір нәрсе жоғарыда от жағып тұр,
Дабылдатып дабылын ол қағып тұр.
От жағып, дабыл қағып тұрғанында,
Сабалап төмен қарай су ағып тұр.

Жаңбыр, найзағай


Аспаннан жауды ақ бидай,
Үйге қарай жүгірдім.
Ызғарына шыдамай,
Сүмелектеп бүгілдім.

Бұршақ


Ақ моншақтар сабалар,
Қалмайды олар жанды аяп.
Жатып-жатып жоғалар,
Ешкім жинап алмай-ақ.

Бұршақ


Тырсылдап түседі,
Жер бетіне жетеді.
Жер бетіне жеткен соң,
Ғайып болып кетеді.

Бұршақ


Таудан топ түсті,
Аяқ-қолы жоқ түсті.

Бұршақ


Әуеде қызғыш, жерде бұзғыш.
Қызғыш айтады: “беремін” деп,
Бұзғыш айтады: “аламын” деп,
Берсе - барлық,
Бермесе - қаһарлық.

Жаңбыр, егінші


Ата-екем жерге пышағын шанышты.

Жаңбыр


Көтеріліп теңізден
Аспанға биік барамын.
Биіктен қайта түскенде
Өңі кірер даланың.

Жаңбыр


Қара таудың басында
Киік кетіп барады.
Қол-аяғы баурына
Тиіп кетіп барады.

Тұман


Көкке шықса бұлт,
Жерге түссе шаңыт.

Тұман


Аспандағы әсем белбеуді,
Алып белге буынсам.

Кемпірқосақ


Тау тарс етсе тағы үркер,
Таудағы елдің малы үркер.
Қырдағы жылқы үркер,
Жортып жүрген түлкі үркер.

Күннің күркіреуі


Сарайдағы сары айғыр,
Сарнап-сарнап кісінер.

Күннің күркіреуі

Жұмбақ бөлімдері

Нақыл сөздер