Өлең, жыр, ақындар


Алып мұхит – ақ алау,
Шетi шексiз жағалау.

Көкжиек



Шаруасы әр салалы,
Он екi балалы,
Бәйтеректей атам бар.
Әр баласың
Отыздан серiгi,
Өзiне лайық көрiгi бар.

Жыл он екі ай



Тұрғанымен жырақ өзi,
Таусылмайтын шырақ көзi.

Күн



Жартысы
Жадыратып нұр себедi,
Қалғаны
Қара мақпал бүркенедi.

Тәулік



Екi доп ауысты,
Бiр шеңбердi тауысты.

Күн, ай, тәулік



Ғаламның шырағы не?
Адамның шырағы не?

Күн мен білім



Күн мен түннiң кеңдiгiн,
Жер шарының ендiгiн,
Қаә бөлiп тұр тепе-тең,
Жұмыр жердiң белдiгi.

Экватор



Алауға оранып,
Көкке өрлеп шығады.
Бiр айналып оралып,
Көкжиекке бұғады.

Күн



Үлкен алтын табақтан,
Әлемге нұр таратқан.

Күн



Мекенi көкте екi ару,
Бiр-бiрiн көруге зәру.

Күн мен ай



Әлемнiң бар екi күзетшiсi;
Бiрi – күндiз тынығады,
Бiрi – түнде тынығады.

Күн мен ай



Айдалада көк шатыр,
Көк шатырда
Қызыл көздi шал жатыр.

Аспан мен күн



Қос алып көз,
Бiрi – жарықта көредi,
Бiрi қараңғыда көредi.

Күн мен ай



Жайғаным түктi кiлем,
Iлгенiм – тықыр кiлем.

Жер мен аспан



Күмбез сынды кең сарай,
Еш жерде жоқ тен сарай.

Аспан



Тiршiлiк аусар тек,
Ұстасаң қауқар жоқ,
Айналам қоршау көк,
Одан асқан кәусар жоқ.

Ауа



Төрiнде тұр нұр көзi,
Жердiң биiк күмбезi.

Аспан



Көкжиегi тұйық дөң,
Шатыр тiккен биiк кең.

Аспан



Тұмсығын көкке шүйіріп,
Жерге де басын салады.
Жүктерді ауыр үйіріп,
Көтеріп көкке барады.
Ісіне оның сүйініп,
Адамдар таң қалады.

Көтергіш кран



Жалпақ тұмсық жайын,
Жүзсе дәнің дайын.

Комбайн