Қамшы
Жарымайсың жəрдемге,
Өз жаныңды жанымай.
Жалтаң көз боп əр жерде,
Жан бағыстың бəрі жай.
Ата, анаға шолжыңдап,
Үйде ойнаған бөбегім.
Жазылмаған ең қымбат
Секілді едің өлеңім.
Горгоссало көшесінен
Көз жібердім Мтацмындыға;
Көрдім сурет тау төсінен
Тап келгендей жақсы жырға.
Қиырға самғай тартты «Ту»
Қыранша биік шарықтап.
Көңілде күдік – жоқ толқу,
Қарайсың бəрін парықтап.
«Қызғанда күндіз ауасы тұтас
Қып-қызыл аспан лағылға ұқсас...»
Осылай жері деп жазған бұрын
Ақынның мен де аударғам жырын.
Сұлтанмахмұт Торайғыровтың зиратында
Қадірлі сонша жұртына
Ақынның көрдім мүрдесін.
Жатыр ол мəңгі ұйқыда
Баянда Шыңғыс тауындай
Бар екен «Қоңыр əулие».
Одан да жылжып сағымдай
Өтіпті көшіп сан дүние.
Аралап əсем Баянды,
Армансыз жүзіп тоғайға,
Айнаммен бірге аяулы,
Адасып кетсем болмай ма?
Асығады екен неге адам
Көздеген жерге жеткенше?
Қызығады екен неге оған
Қарасын көрсе, төтенше?
Тереңнен суды суырып
Ақтарып жатыр каналға.
Ақсуды түгел сіміріп
Қоятын қуат бар онда.
Трактор өрген даланы
Өңірде үзбей көрсем де,
Трактор туған қаланы
Көргем жоқ бұрын осы елде.
Келемін кезіп, Кереку,
Көрікті жаңа көшеңді.
Ерекше елің кенелтіп,
Көтерген сонша еңсеңді.
Отыз жыл арада өткенде
Оралдым тағы, Кереку.
Осынау байтақ өлкеңде
Ежелден тіккен өлең ту.
Түтіні тудай бұлаңдап
Келеді поезд алыстан.
Жабыла дала ұрандап
Секілді бірге жарысқан.
Шегі жоқ, ұлан-қиыр жеріміз кең,
Жүздесу қиын түгел елімізбен.
Ораған оңтүстігін асқар таулар,
Жапсарлас солтүстігі теңіз, мұзбен.
Тəй-тəйлап аяқ бастырған
Ұқсас ең онда балаға.
Өмірге есеп тапсырған
Ұқсайсың бүгін ағаға.
Ашумен шыққан өлеңім
Өзіне тартса болмай ма?
Тынысын тыңдап мен оның
Сілкінбес пе едім ондайда.
Қай-қайдан басы қосылған
Көремін бір топ кемпірді.
Қарайлап шықпай қасымнан
Солар-ақ мені өлтірді.
Қаңқу сөзден қашам мен
Қабырғама батқандай.
Көндім оған қашан мен,
Дұшпаным жоқ тап сондай!
Жанымды жабырқатпай жаңғырт өлең,
Серпіле көтерілсін салғырт денем.
Жазбаған жасаң өңір аздық етпес,
Аралап ой өлкесін, аңдап көрем.
Шамасыз адам емеспін
Біреуге шағым еткендей.
Қағытқан жанжал-егестің
Кетемін бірін кек көрмей.
Сөзіңе өзге қызықса
Сөреңе сенің жеткенің.
Жүрегін дəйім жылытса,
Емес пе сол бір көктемің!
Алыста жұмбақ көрінген
Адымдап айда жүр адам.
Құттықтап туған жерінен
Қуанбас сірə кім оған!
Əлемнің өңкей жүйрігі
Жиналды біздің Медеуге.
Медеудің бекем иығы
Жарады бəрін демеуге.
Шолсаң түгел ел-елдерді
Мекендеген жердің бетін:
Сүйеді Ленин кемеңгерді
Тынысындай жан-жүректің.
Жанымызға жəрдем берген
Сол еді өлмес ұлы дастан.
Асырды асқар белеңдерден
Бағыттан бір бұрылмастан.
Қаралы ылғи ту көтерген
Тұрды еңіреп нешеме ұлт.
Қолымызға күн əперген.
Қош, данышпан! – деседі жұрт.
Өз тұсында мыңды айдаған
Мейлің тіпті бəрің байсың,
Аш, жалаңаш сор қайнаған
Жарлыға азық бердің қайсың?
Біздің елге түсіп жолы,
Білем, Ленин бір келмеген.
Бірақ артық білген оны
Күнде көріп жүргендерден.
Шертпеген кім сөзбен шебер
Өшпес жарық, өлмес жанды.
Халқы шексіз сүймесе егер,
Ешбір есім қалмас мəңгі!
Есімде əлі суық ақпан,
Еңіреген қаралы күй.
Жер күйзеліп күйік тартқан
Секілді еді сол күні ылғи.
- Шаңлатбай Айдана
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі