Өлең, жыр, ақындар


Қос iлгектi орындық
Атқа мiнiп алады,
Адам оны орын ғып,
Емiн-еркiн шабады.

Ер-тоқым



Сұлап жатқан дiңгегi бар,
Қатар тiзген iлгегi бар.

Көген



Әжем бұрымын,
Қазыққа кередi.
Жылжытам деп алға,
Қылышпен передi.

Өрмек



Әжемнiң қалпақты таяғы,
Қолына алса жүгiрер,
Шорланып белi бүгiлер.

Ұршық



Зыр қағады дөңгелеп,
Бас жағында қалпағы.
Белiнде өспей әңгелек,
Басылмайды тарпаңы.

Ұршық



Ернi жырық–
Кiшкене сырық.

Ұршық



Мамығы бар,
Құс емес.
Жазығы бар,
Тыс емес.

Жастық



Шүберек қабығы,
Iшi құс мамығы.

Жастық



Бесiкке iледi,
Әнiн де,
Дәмiн де,
Сәбилер бiледi.

Сылдырмақ



Сәбиге сәндi үй,
Әжеге ән-күй.

Бесік



Ойлайсың,
Көрсең түйме деп,
Тұмсығын тығып қадалып,
Шағады бадалып,
Ақыры өлер тоқтықтан,
Жан берер оған соқтыққан.

Кене



Үй iшiн аралап,
Түнде көп жортады.
Қаптарды жарып,
Мысықтан қорқады.

Тышқан



Жол үстiнде егiз өрiм,
Қамшы жатыр сегiз өрiм.

Жылан



Сумаңдаған тiлi бар,
Бұраңдаған iзi бар.
Тiл ұшында уы бар,
Ол не?
Бiлiп ал!

Жылан



Сабы жоқ қамшы,
Ешкiмге ұсынба,
Уы бар бiр тамшы,
Тiлiнiң ұшында.

Жылан



Таңдайлары тақылдап,
Шулайтын кiм шалшықта.
Бiрiн-бiрi мақұлдап?

Бақа



Бар дауысымен тақылдап,
Шалшық көлдi мақтайды.
Өзiн-өзi мақұлдап,
Бiрiн-бiрi жақтайды.
Тәулiк бойы бақылдап,
Мезгiлiмен жатпайды.

Бақа



Шөл даланы мекендеп,
Жүгiредi секендеп.
Құйрығы ұзын шашақты,
Аяғы көп саусақты,
Түнде iздеп керегiн,
Iнге жинар қорегiн.

Қосаяқ



Лақ емес енесiн еметiн,
Бiрақта емшекке кiм төнетiн.

Ешкiемер



Қарақұрым нөпiрi,
Егiн, шөптiұң жебiрi.

Шегіртке