Бүгін менің сарайым босап қалды
Бүгін менің сарайым босап қалды,
Омбылап ем Медеуде қасат қарды.
Соқты менде тап-таза жүрек қана,
Сол жүрекке тағдырым қосақталды.
Бүгін менің сарайым босап қалды,
Омбылап ем Медеуде қасат қарды.
Соқты менде тап-таза жүрек қана,
Сол жүрекке тағдырым қосақталды.
Сенісер дос қайда бар,
Сергелдеңде ойға алар?
Айтылған сөз — атқан оқ,
Басың оққа байланар.
Өмірді дұрыс сүрмей келіппін,
Жетекке түзу жүрмей келіппін,
Біріне жолай мінбей көліктің,
Өз желкенімді өзім үрлей беріппін, —
Ақыл тісі шықса да ақыл кірмей,
Ақылдыларға жақын жүрмей,
Бір дұшпанының атын білмей,
Ақымақ болған қайран басым,
Келсе де тағдырыммен ерегескім,
Толғатқан бұл жырларды мен емеспін!
Отыр ғой ой-жүйемді
Біреу билеп,
Дүлей ғасырмен сүрген ғұмырым ертектей,
долы қатынмен отасып келген еркектей,
етекте жүрдім
етімді итке жұлғызып,
Парасат, білім жағынан толысқандаймын,
Павел, мен бүгін өзіңдей орысқа айналдым.
Көгілдір көзді қыздарға қырғидай тиіп,
«Ой, морозды» айттым төрінде қоныс тойлардың.
Ботасы өлген ғасыр інген,
боздағанын көп көрдік,
күнәмізді жасырумен,
күнімізді өткердік;
Есуас заман,
Папуас тағдыр,
Есалаң болған есті өмір,
Ешкімге жаны ашымастан бір,
Азаттықты айта алмадық
Ақ найзаның ұшымен.
— Азатпыз! — деп айқайладық,
Абақтының ішінен.
Жүрегімді тырнап жатыр біреулер,
Көкірегімді қырнап жатыр біреулер.
Бауырымды, бүйрегімді суырып,
Ұрлап жатыр, жырғап жатыр біреулер.
— Жерұйық пенен
Жиделібайсын...
жетті ғой бізге қанша ертек,
пешенеңе оның тигені қайсы?
Төңкеріс. Қоғам жаңаша.
Жеңдік біз ақты, фашисті.
Кеңестік өмір тамаша,
Картошка, талон, сосискі...
Бір ақын революцияны мақтаймын деп атылды,
Бір ақын Сталинді даттаймын деп атылды.
Бір ақын ұлтымды сақтаймын деп атылды,
Бір ақын ұлтсыздықты жақтаймын деп атылды.
Өзгеше өмір сүре алмаймын,
Ағайын,
Өзге өмірді қайдан іздеп табайын?
Жаңа жүрек жасап берер кім маған,
«Біздің елде тап жоқ» депті тарихым,
жүрек содан жақсылыққа жаритын,
сол тарихты жатқа білер бір сабаз
асырап жүр күншілдіктің қара итін.
Өткен шығар,
кеткен шығар заманым,
біткен шығар ақылым мен амалым,
тағдыр,
Осы біз неткен бақытты халық едік:
орайын десе — егіні жоқ,
себейін десе — көңілі жоқ,
өлейін десе кебіні жоқ,
Өмір өтер
«ерте ме, кеш пе» деме,
жабысқанның сыйы сол қос кемеге,
адамдардың зердесін шаң басады,
Қазақстан, сен өлсең,
жалқаулықтан өлерсің,
аласармай өр еңсең,
аңқаулықтан өлерсің,
Өренім, өкпең өшкенше
өкшелей қума шындықты,
бұралар бір күн мойының,
болсаң да асқақ тым мықты,
Қояйын-ақ дегенмін,
баспасөзге беруді
бұтағындай еменнің
қисық өлеңдерімді.
Етектегі тасыңды
өрге апарсам деп едім,
есіктегі басыңды
төрге апарсам деп едім,
Түршігесің қарадай,
қара да тұр,
бұл өңірге келген бе заманақыр? —
жон үстінде жосылған жолдың бәрі,
Түсіме енеді
Жылқының кісінегені...
Кеңдікке құштар сәйгүлік жанымды менің
жылқы мінезді адамдар түсінер еді.
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі