Алматы. Ақпан
Терезені ашып ем қар ұшып кірді,
Бөлмені басқан буменен жарысып кірді,
Мұнарлы түнде қан-сөлсіз қылаңытқан Ай,
Ат жүйріктей боп аспанға жабысып тұрды.
Терезені ашып ем қар ұшып кірді,
Бөлмені басқан буменен жарысып кірді,
Мұнарлы түнде қан-сөлсіз қылаңытқан Ай,
Ат жүйріктей боп аспанға жабысып тұрды.
Қағылез, қара бала қалқан құлақ,
Солақай домбыраны тартар бұрап.
Кеудесі күмбірлеген күміс әуен,
Шабыты шалқып-тасқан шалқар бұлақ.
Ауыл осы өзім талай жыр еткен,
анау үйде қоңыраудай шыр еткем,
анау қырда көкейімді ой тесіп,
арманымның маңдайынан күн өткен,
Қанатында қалқи беріп дүрмектің,
Көптен бері жалаңаяқ жүрмеппін,
Көптен бері жерге тимей табаным,
Көптен бері жаяу өмір сүрмеппін.
Қанатым қабат қайрылып,
Қасірет-қайғы төнер тұс,
Қапыда қалдым айрылып,
Қарындасым қайда, Қара Ертіс?
Қара Ертіс, саған қайранмын:
қайрылып артқа қарамай,
қақтығып келіп қарадай,
қаймығу білмес баладай,
Тегеранға
аттанамын мен қазір,
алып ұшақ арқырайды жолға әзір.
«Жер тағы да сілкінді, деп Зайсанда»,
Жусаны жұпар шашқан
Жаңғызтөбем,
Жоныңнан жалаңаяқ
Жалбыз терем.
Қара балшық?
Қандай бұл қара балшық,
Құлан-таза дертіңнен алар аршып?
Балшық деген баттасқан кір еді ғой,
Анадан ақын туған Әкбар досым,
Тізгіндес,
үзеңгілес,
көкпарласым,
Әбіш Кекілбаев! — деген бұл есім,
алты Алашқа аса қымбат —
білесің,
жұтқан ауаң,
Сабырын алған сананың,
Бұл не деген дәремет:
Он Сегіз Мың Ғаламның
Әлек – бәрі...
Жан шұрайымды шіріткен,
Ет-бауырымды іріткен,
Жүрегімді қан жылатқан –
Қарайсың қышқыл-күдікпен!
Талыс ем – қара күш,
Тоздым, таусылдым.
Өртеніп барады іш,
Аурумын – аусылмын.
Қош, қош, Өлең...
Марту басты Өнердің түп-тереңін:
Мен – кәлиме...
Тұншығумен өлемін.
Құбыл күйге кеткені ме еті өліп –
Өмір қайта өрбиді ме Өліктен?!
Көктем сайын жерден басын көтеріп,
Гүл қауызын қайта ашады неліктен?!
Дүниежарық – тамұққа
Келіп, кеттің, нағашы.
«Өлем! Өлем!» – дедің де,
Өліп кеттің, нағашы –
Не зұлматқа да – мақұлмын,
Қабыссын, мейлі, Жер–Аспан...
Бұзбаңдар жырын Ақынның –
Қуаты Құдіретпен таласқан!
Бүгініммен егеспей,
Шемен күйін шертемін.
Қорқынышты елестей
Түнереді ертеңім.
Досым – күлкі,
Таба қылды дұшпаным,
Құжырамда құныс пікір қыстаттым:
Сен біреудің етегінен ұстадың,
Хас шындықты жыр еттім,
Қапыл кетсем – нан ұрсын!
Жетім, жүдеу жүректің
Датын тыңда, әміршім?!
Көңілім – түпсіз көзқалта –
Топырақ құйсаң толады.
Шауып ажал-әз-балта
Терек-ғұмырым солады.
Ұлағатың – ұлың бар деп жылайсың,
Көз жасыңды көтере алмай құлайсың.
Ұл беретің құдіреттің құлымын,
Қолқаң қолым емес... несін сұрайсың.
Өртеніп жатыр әуежай!..
Жалынның тілі жалақтап,
Үрейің ұшар қарадай
Үңілсең көктен қарақтап.
Демнің екі түрі бар мен білетін:
Алар Демің – санатқа ендіретін.
Шығар Дем – шыбыныңды шырқыратып,
Шындықтың шырағданын сөндіретін.
Өзімді-өзім түнде өлі сезіндім:
Естен тандым.
Ет-бауырдай езілдім.
Демім бітті.
Қой сүйеді баласын: «Қоңырым, – деп, –
Ештеңені білмейтін момыным», – деп.
Сиыр сүйеді баласын: «Торпағым! – деп, –
Қараңғыға баспаған қорқағым», – деп.
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Азамат Төре
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі