Хамит Ерғалиевқа
Мақтау үшін Хамаңды,
білу керек шамаңды.
Бір көргеннен таниды ол
жақсы менен жаманды.
Мақтау үшін Хамаңды,
білу керек шамаңды.
Бір көргеннен таниды ол
жақсы менен жаманды.
«Қан мен терді» сарылып та,
сарғайып,
жазуыңда бар ма кінә,
бар ма айып!
Көгілдір толқын, көгілдір тоғай,
Көгілдір көкпен жарасып.
Кімге де болса ой салған талай,
Құмартқан талай сан ғашық.
Қияда өскен бір шынар,
Гүлдемесе қайтер едің.
Сүйсінген жан мың сынар,
Үндемесе қайтер едің?
Жаңаарқаның желпи ескен жұпар лепті самалы,
Көз алдымда жан қалқаның мөлдіреген жанары.
Арқаның айлы түнінде,
Ақтарып едік арманды.
Шолпан жұлдыз жайнаған жаздың түні,
Бұлбұлдардың тамылжып салған үні.
Тәтті қиял тербетіп мөлдірейді,
Ер жігіттің қасында Ай мен Күні.
Мен қазiр сарша тамызбын,
Сен болсаң – майда мамырсың,
Арманмын, арзу-арызбын,
Көзiмнен оны танырсың.
Жағаға таста қайықты,
Қайтесiң ойнап толқынмен!
Қалаға ғана лайықты
Ерке наз көрдiм көркiңнен.
Оралда алаулаған гүлдер керім,
Күн нұры аймалаған күмбездерін.
Елесін жас дәуреннің бақта қалған,
Жүгірген ақ сәулемен бірге іздедім.
Нені ойладың, құрбыжан, нені ойладың,
Ойға батқан жүзіңе қарайладым.
Алыс арман, үміттің сәулесіндей,
Абайладым жүзіңде арай барын.
Бозбаладайын сүйген қызынан алданған,
Кешегі сәби сезімдерімде қалды арман.
Елге соғуға қаймығам қара шалдардан,
Ұяттау болды-ау жәудір көз балапандардан,
«Бесік пенен бейіттің арасында,
Қасымханжан, тарихта қаласың ба?» -
Деп сұрады ағамыз немқұрайлы,
Ақын аздай қазақтың даласында.
Жан жолдас, ұмытылмас қоштасқан жер,
Сөздерің емес тіпті естен кетер.
Көзіңе жас кеп толды, сұрың қашып,
Мен келіп «қош» дегенде қолыңды бер!
Қараңғы түнде мұңайып,
Толқынға малып тұмсығын.
Жағада жалғыз тұр қайық,
Маңайда меңіреу тылсым үн.
Япыр-ау, ауылы ма Кəкиманың?
Дауылға ұшқаны ма жапырағым?
Қиярмын қалай сені жат қолына
Жат елден бұйырған ба топырағың?
Қыздың ауылы қызығы мол бір жұмақ,
Қыз ауылының шыны-аяғы сыңғырап,
Сылдыр-сылдыр ақ шолпылар сылдырап,
Ақ шолпыға əн қосқандай мың бұлақ.
О достар,
Бұл ерлікке ғашықпын мен,
Ерлікке ел шаңырағын ашық түрген.
Бұл сөзді пенде болып айту үшін
Алаулап кеші, жанғанда шамы,
Тамылжып кербез Доссордың маңы.
Жүректі тербеп, толқытар сені,
Мұнайшылардың шырқаған әні.
Сен Балқанда, мен мұнда ара қашық,
Сағынышым күн сайын барады асып.
Мақпал кештер қалыпты тым алыста,
Сағым қуған жылдармен араласып.
Жағасы Қарасудың бозқараған,
Бұтағын бозқараған қозғамаған.
Ішінде бозқараған бойжеткенге,
Бозарып бозбалалар көз қадаған.
- Бенедикт Спиноза
- Ясунари Кавабата
- Мұстафа Шоқай
- Абай Құнанбайұлы
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі