Өлең бөлмесі
Өзгеге кейде ой бөлмей
Жазамын өлең жайлауда.
Өңірі жайлы бөлмемдей
Жазуға жəне ойлауға.
Өзгеге кейде ой бөлмей
Жазамын өлең жайлауда.
Өңірі жайлы бөлмемдей
Жазуға жəне ойлауға.
Ертеден ел аузында Шұбар ағаш,
Өсіпті қайың, терек шыңға аралас.
Қарағай қара бұйра жағасындай,
Сүйсініп суретіне кім қарамас!
Алдында жым-жырт жусаған
Əйгілі биік Торы айғыр.
Ерінбей кімдер шықса оған,
Көрінер алыс талай қыр.
Саусағы қылда бұлдырап
Румын қызы тартты күй.
Төгіліп əсем мұз бұлақ
Толқыған сайын кетті ылғи.
Аспандап Биказ тұр жалғыз,
Шағылып күнге ақ басы.
Алдында жым-жырт зəулім құз
Секілді баққан қақпасы.
Жөңкіле суы көлбеген
Сабасы толы көк Дунай,
Арада жатып көлденең,
Алғызған емес елге оңай.
Қалтарыс, шүңет түбекте,
Қараса ізін жұрт таппас,
Қашанғы ұқсап түнекке,
Тұнжырап ескі тұр қапас.
Шарықтай ұшып Киевтен,
Келеміз беттеп дос елге.
Танылар емес биіктен,
Шолайын шегін десем де.
Мен өзім ойламаймын қартайдым деп,
Тұрсам да кейде шаршап, жантайғым кеп.
Болмаймын еркелеткен елден егде,
Құлпырам ол қаласа қайта, гүлдеп.
Туысқан деп, бауыр деп,
Арқа тұттым талайды.
Жатсаң жүгің ауыр кеп,
Жалтаңдап сырт қарайды.
Мəпелейсің мені, анам,
Қолыңдағы құсыңдай.
Күнде көктеп, қуанам
Құшағыңда, қысылмай.
Жатыпты бір күн сыншы өз бағында,
Сынына сықап алар сөз қамында,
Құлағын құп тербетіп сыршыл бұлақ,
Сыбдырап жапырақтар өр жағында.
Садақа - қандай ғажап амал едің,
Қолы ашық, жаны жомарт қазақ елім.
Ай сайын бір отбасын бақытты ғып,
Үй сыйлап жатыр міне "Харекет" - ің!
Дүниеге келер, кетер нелер адам,
Кейі оның елге өмірін көп арнаған.
Еңбегін ескірмейтін ескерткіштей
Жыр етер бүгінгі күн, келер заман.
Жастықта шалқып жатқан жалын қандай!
Алдыңнан не қаласаң табылғандай.
Сезесің өзіңді өзің еркін сонша,
Тіршілік түгел саған бағынғандай.
Тым əсем жаздың бұлты өркеш-өркеш
Көмкерген көкжиекті ертелі-кеш.
Бастыра түйелерге жүгін артып,
Шұбала ерге тартқан секілді көш.
Аралай берсем өлкемді,
Көремін қызық қилы өмір;
Байыған жердей көктемгі
Баулиды мені күллі өңір.
Ақылы дария көрінген
Дидарың, Мұқа сұп-суық...
Қуана құшқан жеріңнен
Жөнелдің неге тым суыт?
Ауыр қазаң үстінде
Айта алмадым сөзімді.
Жалын жатты ішімде,
Жасқа бұлап көзімді.
Туысқан достар, Берді аға,
Тоғысқан тойлы бұл шақта,
Шаттықтың шағы бір ғана
Сыяр ма жайсақ, құшаққа!
Талай таудан көрнекті
Түрікменнің Соң-дағы.
Көңілімді тербетті
Көргендерім сондағы.
Көлбеп жатыр Қарақұм,
Көлеміне көз жетпей.
Көп үңіле қарадым,
Көкейтесті өрнектей;
Жамырап мөлдір өзені,
Қарсы алды бізді Харангон.
Тоғысқан бұл бір кезі еді
Қалаулы достар əр елден.
Каферниган көк мөлдір
Көлбей аққан алқапта.
Көкірегінен төккен нұр,
Жұлдыз қадап жан-жаққа.
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі