Аппақ үміт – ақ сезім
Ақ үміт қой
Адамды алаңдатқан,
Нөсер жауын болса да, боранды ақпан.
Батпақ кешіп жүрсең де ну орманда,
Өлеңдер жинағы - 2 бет
Соғысқа лағнет
Бар салмағын салып ағаш балдаққа,
Өз ісіне өзге кісі жалдап та.
Жүр ғой талай әке-ағамыз күн кешіп,
Құлармын деп көше шықпай тайғақта.
Жыр және махаббат
Жыр арнау да махаббатқа қиын-ақ,
Ақ сезімді көңіліңе жиып ап.
Ол туралы талай тарлан шерткен сыр,
Жүрегінен жыр құдіретін қиып ап.
Бір ақынға
Кеш келді деп жыр теңіз дариясына,
Күдікті көп қарайтын ол расында.
Ақын атың шынында шықты ерте,
Тек сол үшін мәз болып далиясың ба?
Аз емес қой
Аз емес қой
десең де жан азабың,
Ой түбіне от қойып, ор қазамын.
Болып-толған жандарды көріп күнде,
Көңілден іздеп
Көңілмен қарап,
Жүрмедім іздеп жоқ-барды,
Таң қылған қырды адуын шабыс көкпарды.
Ой қинап мені жүргені кәміл аян-ақ,
Бірі болып
Ойым ойнап көңілде тұрақтамай,
Жүрегіме шаншу боп сұрақ талай.
Дел-сал болып отырар кездерім бар,
Ермек болып көкте Күн, жырақтағы Ай.
Нөсер болсаң
Тұлпарына мінсең тағлым таланттың,
Жалт еткізіп жұртты өзіңе қаратқын.
Ел біреулеп санар болса ерлерін,
Ішінде боп өзіңді де санатқын.
Бидай және махаббат
Құба жонда, маң далада туған байтақ сары алтын,
Күс-күс қолды, ержігіттің ақ терінен жаралдың.
Тіршіліктің нәрі өзің болдың да,
Адастырмас құс жолындай ұрпағыма таралдың.
Менсіз күнің
Болғаннан соң мен алыс, жат өзгелік тұрақта,
Мың қиналар жан-дүниең жауабы жоқ сұраққа.
Көрер күнің, атар таңың, алдағы арман-мақсатың,
Елес болып шықпай қойдым есіңнен
Абайлап кеп
О, адамдар,
Құдіреті күшті ғаламда
Сен жойқын күш, сен ғажайып,
Сен ақ сәуле, сіңген солай санамда.
Жаз мінез жайсаңдарым
Ей, адамдар,
Өр мінез асқақтарым,
Гүлге айналтқан құм жолдың тастақтарын.
Сен қиядан қол созып жетелесең,
Өздеріңсің
Өздеріңсің, адамдар – асқарларым,
Бүршік атып бұралған жас талдарым.
Сенің ерен күшің мен құдіретіңнен
Көргем қара тастан да жас тамғанын!
Содан ба әлде?
Содан ба әлде
Тағдыр мені жаратпапты әлді ғып,
Алма бетті, қолаң шашты сәнді ғып.
Мына менің өз еншіме қалғаны:
Мен жүрмін
Мен сонда жылап тұрғам
Ұмыта алмай бейнеңді жырақ тұрған.
Жүрегімді жатқаны-ай өксік кернеп,
Жауапсыз сұрақтардан құлақ тұнған.
Күдер үзіп кетсек те
Отырдық бір топ адам болып қонақ,
Әзіл сөз, әз әңгіме жатты борап.
Еске алдық арасында біраз досты,
Сөзіне кей жақсының беріп қонақ.
Келеді ұқсағым
Мен ол кез ақ бантик тағынған қызбын бір,
Соғылған қоңырау соңғы рет сыңғыры.
Қарасам ортада сен оқып тұрдың жыр,
Үзілді ұстазға арналған өлеңнің бір гүлі.
Мен болайын
Мейлі тағдыр төндірсін қайғы бұлтын,
Кетсін мейлі безініп жақын жұртым.
Ойсыз күнім өтпесе болды әйтеуір,
Берекесіз, бедерсіз ыртың-жыртың.
Дала, сенің ұлыңмын!
поэма –
Туған дала,
Талайлардың от қанын,
Лапылдатты тентек күйің,
текті әнің.
Не жетсін?
Кездесе қалсаң алдымнан,
Көрмеген сыңай таныттым.
Жарқылдап жанған қалпыңнан,
Барады жаным жанып тым.
Болсам деуші едім
Арманға құлаш ұрарда,
Қырағың болсам деуші едім.
Шыңға өрлеп самғап ұшарда,
Шырағың болсам деуші едім.
Заң және махаббат
Өтпесе күнің күлкісіз,
Бұның дұрыс жөн дейді.
Ол өзі түк сезбестей,
Жарымен ертіп баласын,
Нан және ұлым
Бірде келсем жүр екенсің ақ нанды теуіп доп қылып,
Сәбилік қой, еркелік қой, көрмегендік, жоқшылық.
Ашуға есті алдырып жағыңнан тартып жібердім,
Сен жыладың түсінбей Анаңнан көріп жат қылық.
Мезгіл және махаббат
Ақ мамықтай жердің беті ақша қар,
Киін жеңіл, шаңғы теуіп тауға бар.
Шықты аңшы құс қондырып қолына,
Болғаннан соң көптен күткен қансонар.
Сенім артсаң
Кеш жазды деп өлеңді артпа күдік,
Өлең берсем, бергенім жанымды үгіп,
Ақыл айтсаң, алаулап қарсы аламын,
Ал сенімің мен үшін – алтын жүзік.
О, бауырлар
О, бауырлар, айып етпе өтінем!
Күлкі кезген кең өлкеден кетіп ем.
Жар қызығына қосып сәби күлкісін,
Мұңды арманға жүруші едім етіп ем.
Адамдар – шынарларым
Өздеріңсің адамдар – қырандарым,
Қолға ұстатпас, көз тоймас сылаң сағым.
Сендердегі мәрттік пен жомарттықты
Қашанда жырлап өту – бір арманым.
Айналайын адамдар
О, Адамдар, құдіреті күшті ғаламда,
Сен – жойқын күш, сен – ғажайып,
Сен ақ сәуле, сіңген солай санамда.
Мен сендердің мейіріміңнен көктеймін,
Ей, тағдыр
Кеудемдегі бір отты
Жанған кезде өзім де түсінбеймін,
Бұйым емес сол сәтте жанды қарыр
Қыстың ызғар аязын түсір, мейлің.
Нұрлы үміт
Таң шапағы өң бергенде кенеттен,
Ашық аспан атқан таңға қараймын.
Тып-тыныш маң кәусар самал лебі өпкен,
Арманы ма ең талайдың?!
- Уильям Шекспир
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі