Ағартушылар аманаты
Білім-сенің болашағың,жарқының
Білім-сенің бар байлығың,табысың
Білімменен көркейесің,дамисың,
Білім-сенің болашағың,алтыным.
Білім-сенің болашағың,жарқының
Білім-сенің бар байлығың,табысың
Білімменен көркейесің,дамисың,
Білім-сенің болашағың,алтыным.
Кездің қазіргі көзқарасы
Қалыптасқан-ды заманда.
Халықтың көбі ойламайды,
Неге ауылды сағына?
Кездің қазіргі көзқарасы
Қалыптасқан-ды заманда.
Халықтың көбі ойламайды,
Неге ауылды сағына?
Ғарыштың еркін төсінде,
Тербелсін ойлар теңесіп.
Қайғының қара кешінде,
Жаным бір тапсын кең есік.
Намыспенен біз бекер арпалыстық.
Жазардай жеңілгені хаттар ыстық.
Жеңімпаз кім боларын білмеген соң,
Берілген уәделерді қаптап құстық.
Шер-ағам жолбарыстай өткір көзің,
Тесердей тас кеудені отты сөзің.
Бойыңда тылсым күш бар құдіретті,
Тамұққа төтеп берер темір төзім.
Адамға арман аманат сынды,
Ішінде сақтар шырақтай нұрды.
Сол нұрды сөндірмей өтсем екен,
Қуана сүйіп мына бір ғұмырды.
Тыңда, мені, қарағым,
Тұрған кезде сөз бүтін.
Төрге жеткен аяғым,
Көрге жетпес деймісің.
Шаңы шығып шұбатылған жолыңмен,
Жортып келем ылдыйыңмен, өріңмен.
Айлы түнде күңіренген, құлаққа,
Үн келеді бабалардың көрінен.
Жалғыздықты жалғыз қып тастай алмай.
Ғашық болып жаңадан бастай алмай.
Қиындатып өмірді, құса болам.
Сөйлесемде сөзімді растай алмай.
Тауда өстім, тау тілімен тілдестім,
Биігімен ой таласып үндестім,
Қара таудан қайсарлықты үйреніп,
Өр мінезбен өмірменде күрестім
Орта жүздің Арғыны – арғы бабам,
Темештерден тараған – руым Манам.
Тарихымда таңбалы із, терең шежіре,
Жүрегімде жаңғырады туған далам.
Асыл ұлы алаштың - Қызыр-Ілияс,
Шыбынға да жан еді қастық қылмас.
Мыңнан озған қазақтың Құлагері -
Салып кеттің қайғыға орны толмас..!
Ұстазым ізгі еді нәзік жаның,
Біздерге еш қаталдық танытпадың.
Сабырмен білім нәрін сіңіріп ең,
Мейірімге бөлеуші едің сәби жанын.
Сансыз шүкір өмірімде барыңа,
Аллаһ сені берген ғой менің бағыма.
Өмірімді нұрға бөлеп сен менің,
Әрқашанда демеу болдың жаныма.
Сағынасың, іздейсің, тырбынасың,
Ол жанды бұл дүниеден таба алмассың.
Білмейсің не істеріңді жалғыздықтан,
Қалғансың бауыр басып, араласып.
Есіңде ме, қоңыр күзгі сол бір кеш?
Жүздесіп ек, бір ортада үнсіз еш.
Сол ортада бір өзіңнен көз алмай,
Сенің жүзің — жанымдағы жалғыз кеш.
Қызықтар көп, байқалмайтын мұң мен қайғы
Күнде ғашық, ашық жаның жыр толғайды
Көтер көкке басыңды,тік ұстағың
Он жеті жас қайта кері оралмайды
Барасың сен өзге жанның құшағына,
Мендік жүрек ол секілді қыспадыма?
Білмеймін, түсінбедім неге екенін.
Әлде менің сезімім тыс қалдыма?
Даусың қайда сыңғырлап,әсем күлген?
Барушы ем бір букет,алып гүлмен.
Бағаламай қалғаның ба,соның бәрін?
Кетем енді ән жазып,басқа үнмен.
Мен қандаймын? Қызықпа? Айтайын ба?
Қаламыммен ән жазып шайқайынба?
Түсіп алып, шықпайтын жай жай мұңға.
Шынында мен өзімді байқаймын ба?
Салынып қатты мұңға құлай берме.
Болмайды отырғаның бұлай жерде.
Мен бармынғой жаныңнан табылатын,
Арқа сүйе, көмегіңді сұрай келде.
Саған деген сезімімді ұқпадым.
Ұмытам деп,
Ұмыта алмай тоқтадым.
Жоғалтып ап,
Шыңда тұрып биікті армандаған.
Ерекшелеу төменде қалғандардан.
Тарбағатай бойымен тарбаңдаған.
Саған шығу қашанда арман маған.
Жалғанның қылған мынау неткен ісі.
Кездесудің қинады бір шектелісі.
“Кел” десең сен ешқашан тежеу болмайт.
Алматының қаптап тұрған кептелісі.
- Конфуций
- Конфуций
- Конфуций
- Эдвард Дж. Стиглиц
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі