Ақын сезбей қалады өлеңінің өлгенін
Ақын сезбей қалады өлеңінің өлгенін.
Сезбейді әрі сол күні жұлдызының сөнгенін.
Мен бұл жәйдің, шынында,
тылсым сырын ұғуға
Ақын сезбей қалады өлеңінің өлгенін.
Сезбейді әрі сол күні жұлдызының сөнгенін.
Мен бұл жәйдің, шынында,
тылсым сырын ұғуға
Бейне пейіш пішінде –
Баку бағын бағалап,
Жүретұғын түсінде
Хорасанды аралап.
Жапырақтар елтеді,
Елтеді де тыңдайды:
Терек тынбай шертеді
Дағара ғып түнгі Айды.
«Қаракөлдің иінінде
қатар-қатар талы бар.
Қыз баланың миығында
ноқаттайын қалы бар.
Сексеуілдің бұтағына ілініп,
Ілдаллалап тұрғандайын бір үміт.
Таудай-таудай бархандардың астында
Қанша жандар шәйіт болды қырылып...
Айналған ескерткішке адам қанша...
(Есінде сақтайды елің, бағаң болса)
Жер басып бізше олар да жүрер ме еді,
Тұғырдан түсе алмайды, амал қанша.
Мен – шайырмын, Абдулла Шермін,
Ұрпағымын бабам Барластың.
Артымда – шер, мұң,
Алдымда – Жер, Күн,
Мен аңсаған, білем, бақыт, алда әлі,
Оңай ма екен оның қолға қонбағы?
Кейде қатал, кейде жұмсақ тіл қатып,
Мені әр күнім келешекке жалғады.
Ән айтады қыз бала
Жүрегіне шер толып,
Ән айтады қыз бала
Өне бойы өртеніп.
Алпысында қартайды деп ақынды
Артық айтып кейбіреулер шатылды.
Алпысыңнан асқанымен сол ақын
Жас жігіттей әлі ширақ болатын.
Өмір деген — өткелдерден тұрады,
Бірде күлерміз, бірде мұңға батармыз.
Қиындыққа мойымайық, сабыр қылып,
Әр сынақтың артында жақсылық бар.
Бір тұлға бар тамыры Меңғыстаудан,
Еңбектері еленген, шаң баспаған.
Туған жерін тәрк етпей мәңгүрттердей,
Жазарымен жебеген алыстардан.
Құдай маған көрсетпесін қайғыңды,
Аман-сау жүр нала, пәле, жаладан...
Алдыма әкеп бермесең де Ай, Күнді,
Сенен, балам, айналмай ма жан анаң?!
Әлімсақ па,
Әлде бергі тұста ма,
Ферғанада тұрған екен үш бала.
Ата-анадан ерте айрылған үш жетім
Қол алысып, серт байласып, төс қаға
Дос болысты Шаян менен Тасбақа.
Есі бар жан қол қусырып жатар ма,
Екеулесіп шықпақ болды сапарға.
Сұлулардың сұңғақтысы екенсің,
Көңіліңді көздеріңнен оқыдым.
Жұмағымның жұмбақ құсы екенсің,
Алтын жіптен арнап себет тоқыдым.
Ауыр-ауыр қайғыдан ұйқы ғана алаңсыз,
Тану қиын жалғанда жақсыларды жамансыз.
Көзім енді ашылды, көрмек едім көркіңді,
Көңілімнің көліне шемен қонып, шер тұнды.
Қиял, қиял... қиял ғана өміршең,
Ақиқаттың көздерінен қаймығам.
Жұлдыз маған, мен жұлдызға көрінсем,
Жан айқайын айтқызбай-ақ жәйді ұғам.
Көңіл өсіп... өліп-өшіп
Саған қарай бергеніммен,
Қылдай нәзік құлын мүшең
Құшағыма енгенімен,
Қай көшеде әрлі-берлі лақпайын,
Қай есікті қаңғып келіп қақпайын,
Баласы көп қай аулаға соқпайын –
Тамыршыдай өзімді іздеп тапты ойым.
Қош бол менің ғазалым – махаббаттың ғазалы!
Қиналғаным қия алмай – сүйген жүрек азабы.
Жараттың не, жаратпа,
Жанып жатыр бәрі отта...
Есімде әлі таңғажайып сол бір сәт:
Ғайып жақтан келдіңіз-ау, сірә, сіз...
Бой талдырар тәтті елестей мөлдір шақ,
Шықтай таза шырайлы жүз күнәсіз.
- Азамат Төре
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі